Ένας χρόνος Museum

Σαν σήμερα, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2008, έκανα το πρώτο μου βήμα στη μπολγκόσφαιρα και ανέβασα το πρώτο μου κείμενο, εδώ στον πολύχρωμο και φωσφορίζοντα ηλεκτρονικό κόσμο, όπως λέει και μία καλή μου φίλη. Δεν είμαι κανένας νεόκοπος στο χώρο ούτε καν φρέσκος ή χθεσινός. Μάλλον, αρκετά παλιά σειρά είμαι που έχω ανεβάσει και κυκλοφορήσει κείμενα στο διαδίκτυο για πάνω από δέκα χρόνια τώρα. Το βασικό εργαλείο ήταν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: μας έμαθε να γράφουμε κείμενο με πρόλογο, παραγράφους και δομή.


Εντάξει, το είχαμε μέσα μας και μας το έβγαλε ξανά στην επιφάνεια. Ίσως είχε κρυφτεί ανάμεσα σε κωδικοποιήσεις, συντμήσεις και ακρώνυμα που ειλικρινά είχαν φτάσει να αλλοιώσουν τη γλώσσα και συχνά τρόπο σκέψης μας.

(Θαυμάζω απεριόριστα τους δεξιοτέχνες της τεχνολογίας που δίνουν λύσεις και πρωτοτυπούν παρόλο που τα χρησιμοποιούν όλα αυτά τα παραπάνω).

Τα μπλογκς στη συνέχεια ήρθαν σαν μία φυσιολογική εξέλιξη για την ηλεκτρονική επικοινωνία και την καλύτερη ανταλλαγή κειμένων και ιδεών.


Ο τίτλος του πρώτου μου post ήταν χαρακτηριστικός για αυτά: Καλώς τον κι ας άργησε. Πέρασε ένα χρόνος και νιώθω φοβερή ικανοποίηση που κατόρθωσα να ‘υπάρχω’ γα τόσο καιρό, δεν τα παράτησα και προσπάθησα να καταπιάνομαι με νέα θέματα και να μην γίνομαι μονολεκτικός ή επαναλαμβανόμενος - στο μέτρο του δυνατού αυτό, η επανάληψη υπάρχει στη ζωή μας. Μου αρέσει ιδιαίτερα που προσπαθούσα να εμπλουτίζω το κείμενο με εικόνες με σημασία όσο το δυνατόν πιο κοντά στο ‘γραπτό’. Το πιο σπουδαίο πράγμα ασφαλώς, με διαφορά, ήταν τα σχόλια των αναγνωστών, τα δικά σας. Αν μπορούσα να κατατάξω την αξία των γραπτών μου και των σχολίων των αναγνωστών, θα έβαζα τις απόψεις σας στην κορυφή. Αυτές μου δίνουν κέφι και κίνητρο για να γράφω και να μην μονολογώ. Βέβαια, ο χρόνος μου είναι περιορισμένος κι έτσι δεν επισκέπτομαι άλλα μπλογκ για να αφήνω τα σχόλια μου τόσο συχνά. Απολογούμαι στους φίλους μου μπλόγκερς για αυτό.

Ο χρόνος αυτός ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία γιατί προσπάθησα και θέλησα να ‘εκτεθώ’ στο διαδίκτυο με τα κείμενα και τις ιδέες μου σε ανθρώπους που συμφωνούν ή διαφωνούν, δεν έχει σημασία. Νομίζω πως έγινε μία καλή προσπάθεια.

Ευχαριστώ ειλικρινά όλους, ξεχωριστά τον καθένα, όσους έρχονταν εδώ και με διάβαζαν και πιο πολύ αυτούς που με ‘σχολίαζαν’ και συνεισέφεραν τα μέγιστα για να διαμορφωθεί το περιεχόμενο αυτού του ιστολογίου. Αποτελεί για μένα τιμή.

Κώστας, Δήμητρα, Ανδρέας, Dinos, Silia, Lilith, DSK, Alec, ΦΩΦΩ, Ευγενία, Efi, Themis, Μάρκος, τα ονόματα με τυχαία σειρά και άλλοι που είναι αδύνατο να τους γράψω, όλους - παρόλο που δεν είχα και τα αμέτρητα σχόλια.

Στο τέλος, αφήνω τα πιο χαρακτηριστικά post που κυκλοφόρησαν στο museum τον ένα αυτό χρόνο της ύπαρξής του.

Δημήτρης – museum

------------------------------------

Αγαπημένο post
Σχολικοί έρωτες


Δημοφιλέστερο post
Εικοστή Πέμπτη Μαρτίου, Χίλια Οκτακόσια Είκοσι Ένα


Συγκινητικότερο post
Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943


Καλλιτεχνικό post
Τάνγκο: Αρμονία και εσωτερικότητα


Αισιόδοξο post
Κάνε τη δυστυχία, ευτυχία

Περιγραφικό post
Από τη Ρώμη και την Τοσκάνη, Μέρος Δεύτερο

Ενοχλημένο post
Τεχνοκρατική κουλτούρα: Less than zero

Post ρετρό
Μαθητικές αγωνίες (Πανελλαδικές εξετάσεις)

Επιστημονικό post
Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων

Φιλοσοφικό post
Γεωμετρία και ψυχή του ανθρώπου

Περιπετειώδες post
Αναζητώντας, στον πράσινο λόφο

Αθλητικό post
2 Δεκεμβρίου 1979: Η μέρα που ο ‘Θεός’ πάτησε στη γη
_

Ακατάσχετη .. τιποτολογία (τα λόγια του τίποτα)

_
Ήμουν τις προάλλες σε ένα τραπέζι για μία κοινωνική εκδήλωση. Εκεί βρίσκονταν κυρίως επιστήμονες, τεχνοκράτες άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους, με μεράκι, αμέτρητες ώρες ενασχόλησης και ασφαλώς ήθος και καλλιέργεια – αυτό, θα γνωρίζουν πολλοί αναγνώστες, φίλοι ή γνωστοί μου πως το λογίζω σαν σημαντικότερο. Πάντα μισούσα τις συντεχνιακές παρέες, με τους ‘ομότεχνούς μου’ ή τους ανθρώπους από το σινάφι μου που ασχολούνται με διαδικαστικά και συνδικαλιστικά, ποτέ κάτι τέτοιο δεν αποτέλεσε κριτήριο επιλογής των φίλων μου. Δεν τους απέκλεια αλλά δεν τους διάλεγα κιόλας ποτέ μου για αυτό που έχουν σαν επάγγελμα.

Με τους πιο πολλούς από τα παιδιά που συνάντησα εκείνο το βράδυ διατηρώ άριστες σχέσεις έως και φιλία θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει. Άλλωστε, πολύ συχνά, η παρέα καταπιάνεται και με αρκετά άλλα ζητήματα με μία κριτική, αναλυτική ματιά που αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσεις. Σχεδόν πάντα φεύγω από τις συνάξεις μας με λίγα ή πιο πολλά πράγματα κερδισμένος.


Κάπου όμως στη μέση θα υπάρχουν και οι ενοχλητικοί. Πώς γίνεται στη ζωή όταν μας πηγαίνουν δέκα πράγματα καλά και ένα άσχημα, αυτό το ένα να υπερτερεί στο πώς επηρεάζει τις διαθέσεις μας; Ακόμα ψάχνω να βρω την εξήγηση.

Η κουβέντα μας επικεντρώθηκε σε τεχνικές επινοήσεις και καινοτομίες, ομαδικές δράσεις και παρεμβάσεις και συλλογικές εργασίες στο άμεσο μέλλον. Όλα αυτά καλά. Ώσπου να χτυπήσει ο κουραστικός. Με ύφος ωσάν χίλιοι καρδινάλιοι να νουθετούν, συνεχώς να μην ακούει τους άλλους και να επικεντρώνει σε αυτά που με τόσο .. χαριτωμένο τρόπο έλεγε και έντυνε με το περιτύλιγμα του τίποτα. Υπεραναλύσεις στα απλοϊκά και προφανή, συχνή έμμεση περιαυτολογία, ανούσια ηχητικά κύματα που κατάφεραν να διαταράξουν την ηρεμία της πλατείας.

Για τους λίγο γνώστες της πληροφορικής αυτό λέγεται data redundancy, δηλαδή πλεονασμός δεδομένων και είναι ένα πρόβλημα που η προσπάθεια επίλυσής του μελετήθηκε και μελετάται εξαντλητικά με αμέτρητες ώρες ερευνητικών προσπαθειών.

Η συζήτηση πήγαινε στα θέματα που εκείνος, όχι μόνο επέλεγε, αλλά και τα εξέφραζε με τον δικό του τρόπο, σαν να μην μπορούσες να εισχωρήσεις. Ήταν δυσνόητος, ακαταλαβίστικος, όχι εξαιτίας μίας σύνθετης και προχωρημένης σκέψης, να το ξεκαθαρίσω. Περιττό να αναφέρω πως οι όποιες προσπάθειες να μιλήσω απλά, συγκεκριμένα και καθαρά, δεν τελεσφόρησαν.


Μιας και η .. κούφια κενολογία δεν θα μπορούσε να αντέξει άλλο στον χώρο της πληροφορικής και των επικοινωνιών που κάθε λέξη τεκμηριώνεται και αναλύεται πλήρως, δεν μπορείς να ξεγελάσεις πώς να το κάνουμε, ειδικά σε μία τέτοια παρέα, ο φίλος μας μετέφερε γρήγορα τη συζήτηση στην πολιτική. Κάτι το οποίο αποφεύγω να συζητώ, πάντοτε στις παρέες μου – κανόνας απαράβατος. Γιατί άραγε να το έκανε, σκέφτηκα; Μήπως επειδή τον ενδιαφέρει ο χώρος λόγω των δικών του διασυνδέσεων; Ποιος δραστήριος, τεχνοκράτης φιλόδοξος άνθρωπος στη δουλειά του, ασχολείται με τα ευτράπελα της πολιτικής μας ζωής; Μήπως επειδή αισθάνεται άνετα λόγω του ότι ο ξύλινος λόγος, του είναι πολύ οικείος;

Δεν έχουν τόση σημασία όλα αυτά, απλά δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το τελευταίο σαρανταπεντάλεπτο ή μία ώρα, δεν το θυμάμαι κι ελπίζω σύντομα να το έχω ξεχάσει, που ήμουν σε μία παρέα, που αγνοήθηκα παντελώς, εγώ (θα με συγχωρέσετε να μιλήσω για τον εαυτό μου), με τα πολλαπλάσια ενδιαφέροντα, και ασχολίες από αυτόν και ακόμα με μία πολύ πιο απαιτητική εργασία που βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας και της αγοράς. Σέβομαι και αγκαλιάζω τους συνομιλητές μου, προσπαθώ να μπω στη θέση τους, να κατανοήσω τον τρόπο σκέψης τους να μοιραστώ μαζί τους. Και, ελπίζω και πιστεύω ότι, όλοι όσοι επιλέγουμε, κάνουν το ίδιο. Δεν είναι και το καλύτερο πράγμα στον κόσμο μία τέτοια συμπεριφορά.


Η ώρα πέρασε, η τιποτολογία έχει και τα όρια της τα χρονικά, και μακριά της απελευθερώθηκα. Περπατώντας πίσω, εκτίμησα όσα καλά έχω και ευχαριστώ τον Θεό για όλα όσα καλά μου έχει δώσει και τη δυνατότητα να επιλέγω σημαντικούς ανθρώπους κοντά μου.
_

Ελιτίστικα σχολεία

_
Με την ευκαιρία της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς ..

Το παλιό μου σχολείο είναι μέσα στην ψυχή μου. Τέλος. Δεν το συζητώ, δεν το αναλύω, δεν θέλω αντιρρήσεις. Έτσι μου αρέσει και κανείς δεν θα μου το στερήσει αυτό το δικαίωμα. Μιλώ για την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ασφαλώς και σε λίγο θα σας εξηγήσω πως συνέβησαν όλα αυτά.


Το άγχος για την εισαγωγή στο Γυμνάσιο ξεκίνησε από τα δώδεκα. Βέβαια οι εξετάσεις τέτοιου είδους είχαν προ πολλού καταργηθεί, αλλά η Πρότυπος Σχολή Πατρών, το Πρότυπο όπως το λέγανε, το σημερινό Πειραματικό της Περιοχής Λάγγουρα που συγκαταλέγονταν δίκαια στα πρότυπα σχολεία, τύπου Βαρβάκειου, Ιωννίδειου ή άλλων ξεχωριστών σχολών, επέλεγε τους οι μαθητές του με γραπτές εξετάσεις.

Πέρασα με εβδομήντα μία μονάδες, με άριστα το ογδόντα. Έμεινα ικανοποιημένος μιας και ήξερα ότι ήμουν κάπως αδύνατος στην Έκθεση. Τα κατάφεραν ογδόντα μαθητές σε σύνολο πεντακοσίων, αυτό κι αν ήταν ένας μικρός άθλος. Το καλοκαίρι εκείνο ήταν γεμάτο από λόγια κυρίως από τους άλλους και ειδικά μεγαλύτερους που μας φιλοφρονούσαν. Μας κολάκευε, αναντίρρητα, αν και κάπου συγκρούονταν με το αίσθημα του αποχωρισμού από φίλους που είχα κάνει μέχρι τότε – οι πιο πολλοί θα πήγαιναν στο Έβδομο Γυμνάσιο των Υψηλών Αλωνίων ή στο Δεύτερο της Τριών Ναυάρχων. Αυτό μου στοίχισε αρκετά στην αρχή, ήταν μεγάλη η δημοφιλία μου τότε βλέπετε. Αλλά για όλα αυτά ίσως γράψω κάποια άλλη φορά.


Οι πρώτες μέρες σαν καινούργιος τέτοια εποχή το Σεπτέμβρη ήταν μία απότομη προσγείωση. Πρόσωπα σφιγμένα, περιβάλλον σε πρώτη ματιά πειθαρχημένο και σοβαρό. Ήταν και οι μεγαλύτερες τάξεις του Λυκείου που δεν είχαν κορίτσια - ίσχυε ο διαχωρισμός σε αρρένων και θηλέων, τι οπισθοδρομικό αλήθεια; - κι έτσι συμπληρώνονταν η εικόνα. Οι επόμενες μέρες μεγένθυναν τις εντυπώσεις. Κάποια νόστιμα κορίτσια που δεν μπορούσες να μην τις προσέξεις δεν τα κατάφεραν να αμβλύνουν τα συναισθήματα.

“Όλοι οι σπασίκλες μαζεμένοι”, σκέφτηκα,
“τι δουλειά έχω εγώ εδώ; ..”

Ο ανταγωνισμός ήταν τόσο έντονος που κάποιοι διάβαζαν και το παρακάτω για να δείχνουν κάμποσοι. Οι καθηγητές μου φάνηκαν πολύ εντατικοί και πιεστικοί με συνεχόμενα διαγωνίσματα και αυστηρότητα, που αρκετά μετά κατάλαβα πως ήταν υπερβολική για τέτοιες ηλικίες. Όσο για φλερτ και σχέσεις, ας το αφήσουμε καλύτερα. Μέχρι τα δύο πρώτα χρόνια να φανταστείτε ντρεπόμουν να δείξω τους συμμαθητές μου στους παλαιούς μου φίλους που στο μεταξύ, στα ‘κανονικά’ τους σχολεία, μεγάλωναν σαν φυσιολογικά, έτσι καταλάβαινα, παιδιά της ηλικίας τους. Δύο χρόνια με πήρε να προσαρμοστώ, ίσως και παραπάνω. Γιατί να μην κάνω εγώ την επιλογή μου και να αναγκαστώ σε κάτι που περίπου μου επέβαλαν οι άλλοι;

Η επόμενη χρονιά, στην Τρίτη Γυμνασίου, και πιο μετά ήταν διαφορετική. Άρχισα να παραδέχομαι παιδιά που είχαν ξεχωριστό ταλέντο και έφεση στα μαθήματα ή ακόμα και πλούσια κοινωνική παρουσία. Φλερτ υπήρχαν και παρέες και άποψη για πολλά, από όλα είχε. Μόνο που εγώ δεν το καταλάβαινα ως τότε. Υπήρχε ένα επίπεδο όπως και να το κάνουμε, που πέρα από τις καλύτερες βαθμολογίες είχε σχέση και με πιο ουσιαστικές δράσεις και απόψεις. Άρχισα να αναθεωρώ τις αρχικές μου θέσεις. Ναι, ήταν μας κάποιας μορφής υπεροχή απέναντι στους συνομίληκούς μας.


Ελίτ μήπως θα έλεγε κανείς; Ναι, γιατί όχι – άργησα να παραδεχθώ την εγκυρότητα ή την εφαρμογή του όρου, μα αργότερα τον κατανόησα και υιοθέτησα πλήρως. Σάμπως ποιοι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά και πάνε μπροστά τις κοινωνίες; Μα η ελίτ ασφαλώς.

Η συνέχεια με βρίσκει να θυμάμαι ένα δύσκολο κι επίπονο δρόμο γεμάτο διάβασμα, εξετάσεις, ανταγωνισμό. Βέβαια διατήρησα τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά μου, παράξενα και ολίγον επαναστατικά για εκείνη την εποχή όπως κοπάνες με λίγους ή τον εαυτό μου μονάχα, καβάλημα του κιγκλιδώματος του προαυλίου αντί αποχαιρετισμού, κάπνισμα ανερυθρίαστα, μπροστά σε πολλούς και άλλα. Ομολογώ ότι τη μικρή μου επανάσταση την έκανα τότε και αυτό ήταν όλο. Στα φοιτητικά μου χρόνια ήμουνα ένας φιλήσυχος, συντηρητικός θα έλεγε κάποιος – που να ήξερε;

Τα χρόνια εκείνα πέρασαν με ένταση, πάθος γι αυτό που κάναμε, και άλλα δυνατά συναισθήματα – δεν τα αναφέρω γιατί δεν θα με έφθανε ο χρόνος και ο χώρος. Το σχολείο μου σάρωσε στις Πανελλαδικές εξετάσεις, δεν θυμάμαι κι εγώ πόσους σημερινούς ακαδημαϊκούς έχει προσφέρει – δεν ξέρω βέβαια πόση σημασία μπορούν να έχουν όλα αυτά για λιγότερους ή περισσότερους. Οι συμμαθητές μου είναι οι πιο κολλητοί μου φίλοι παρασάγγες, μπορώ να συζητήσω μαζί τους, να γελάσω, να μοιραστώ, να εμπιστευτώ, να πλακωθώ, να βρίσω, να τσακωθώ όλα μαζί. Και να γουστάρω πάνω από όλα.


Γουστάρω που τέλειωσα από εκεί πέρα, και όλους όσους μιλούν για διακρίσεις, τους προσπερνάω. Οι υποστηρικτές του μέσου όρου προς τα κάτω, δυστυχώς και ξεκάθαρα είναι οι πολύ μέτριοι που θέλουν να ανέβουν τεχνητά προς τα πάνω. Και μαζί τους να χαμηλώσουν τους καλούς. Το σχολείο μου υπάρχει και σήμερα και μακάρι να συνεχίζει να είναι το ίδιο καλό. Δυστυχώς όμως ο θεσμός των λεγόμενων ελιτίστικων σχολείων έχει φθίνει μέχρι εξασθενήσει στις μέρες μας. Τις μνήμες μου όμως δεν μπορεί να μου τις πάρει, όπως και τους ανθρώπους που συνδέθηκα. Και παραδέχομαι πως κάποια από τα λίγα που έχω κάνει στη ζωή μου δεν θα συνέβαιναν αν δεν περνούσα από εκεί.

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όλους τους .. μπάκουρους και τις κοπελιές, που είμαστε μαζί εκεί, με αέρηδες, βροχές, υγρασίες, καύσωνες και ζέστες.
_

Περί ευτυχίας

_
« Η ευτυχία είναι κάτι το οποίο όταν διαιρείται πολλαπλασιάζεται …»
Πάουλο Κοέλιο

« Η ευτυχία δεν είναι ιδανικό της λογικής, αλλά της φαντασίας ».
Ιμάνουελ Καντ

« Ευτυχία είναι να μην σταματάς να σκεφτείς αν είσαι ευτυχισμένος ».
Πάλμερ Σόντριαλ

« Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μην μας απασχολούν πάρα πολύ οι άλλοι ».
Αλμπέρ Καμί


« Η ευτυχία μοιάζει μικρή όταν την κρατάς στα χέρια σου. Άφησέ τη να σου φύγει και θα δεις πόσο μεγάλη και πολύτιμη είναι ».
Μαξίμ Γκόρκι

« Πού και πού καλό είναι να κάνουμε μία παύση από την αναζήτηση της ευτυχίας και απλώς να είμαστε ευτυχείς ».
Γκιγιόμ Απολινέρ

« Η ευτυχία συχνά τρυπώνει κρυφά από μία πόρτα που δεν ήξερες ότι την είχες αφήσει ανοιχτή ».
Τζον Μπάριμορ

« Πάντα το καταλαβαίνουμε πολύ αργά, αλλά αυτό που ξεχωρίζει πραγματικά την ευτυχία από τη χαρά είναι ότι η πρώτη είναι στερεό ενώ η δεύτερη υγρό στοιχείο ».
Τζέι Ντι Σάλιντζερ

« Ακόμα και αν η ευτυχία σε ξεχάσει για λίγο, εσύ μην την ξεχάσεις ποτέ εντελώς ».
Ζακ Πρεβέρ


« Αν στον κόσμο σήμερα υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που επιθυμούσε τη δική του ευτυχία περισσότερο από ότι επιθυμούσε τη δυστυχία των άλλων, σε μερικά χρόνια θα είχαμε έναν παράδεισο ».
Μπέρτραντ Ράσελ

« Η ευτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία καλή υγεία και μία κακή μνήμη ».
Άλμπερτ Σβάιτσερ

« Ο μόνος τρόπος να αποφύγεις τη μιζέρια είναι να μην σου μένει αρκετός ελεύθερος χρόνος για να αναρωτηθείς αν είσαι ευτυχισμένος ή όχι ».
Τζορτζ Μπέρναρ Σο

Αφού διαβάσετε, αφήστε το σχόλιό σας με τις τρεις προτιμότερες φράσεις σας από όλες τις παραπάνω, κατά σειρά προτίμησης.

-------
ΥΓ: Τα κείμενα δημοσιεύθηκαν στο Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 23-8-09.
_

Εποχές: Καλοκαίρι

_

Άρτι αφιχθέντες στο κλεινόν άστυ μετά από δύο εβδομάδες διαδρομών στην ύπαιθρο και όχι μόνο. Οφείλω πάντως να ομολογήσω ότι το κοντράστ συναισθημάτων ανάμεσα στη χαρά, την ξεκούραση, τη χαλαρότητα και την επιστροφή στα καθήκοντα, είναι συγκρίσιμο με εκείνο του καταπράσινου, υγρού του Ιονίου σε αντιδιαστολή με το ξερό, σεληνιακό τοπίο των Κυκλάδων - αλλά με μία άλλου είδους ομορφιά, με πολλούς υποστηρικτές. Τα απόλαυσα πάντως και τα δύο όπως ακριβώς ζω την καθημερινότητά μου με το ίδιο κέφι με τις διακοπές μου.

Οι φετινές εξορμήσεις μου έμοιαζαν λίγο διαφορετικές: Αναζήτησα τη ραστώνη, την αραίωση των σκέψεων και τη χαλαρότητα και ανακάλυψα την ένταση, την εξυπνάδα και την εμπειρία πυκνών παραστάσεων. Η παρέα μου ειδικά στο δεύτερο μέρος τους στις Κυκλάδες ήταν πληθωρική: εξυπνάδα, ευφυολογήματα, μελέτη βιβλίων, ανάλυση ιδεών. Ομολογώ ότι έγινα σοφότερος και το εννοώ. Αν και δεν ήταν όλες οι στιγμές ιδανικές, η αίσθηση πληρότητας της επιστροφής συνοψίζει όλες τις εντυπώσεις.


Το καλοκαίρι μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη θάλασσα και τον έρωτα - και τα δύο κομμάτια της μεσογειακής μας φύσης. Ειδικά για το πρώτο, δεν θα μπορούσα να διανοηθώ την εποχή χωρίς αυτή. Βουτάω σχεδόν καθημερινά στα νερά της από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο. Για το δεύτερο, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Τις χρονιές που είμαστε ερωτευμένοι, απολαμβάνουνε τα αγαθά. Σε πιο μοναχικές περιόδους, είτε παραμένουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας ή προσπαθούμε διακαώς ακόμα και να επινοήσουμε ρομαντικές καταστάσεις για να επικοινωνήσουμε, να νοηματοδοτήσουμε το ερωτικό κομμάτι της εποχής.

Βέβαια, ας μην παραγνωρίσουμε και κάποια αρνητικά όπως η μοναξιά που μπορεί να φέρνει το καλοκαίρι. Δύσκολα κάνω νέες παρέες, μάλλον δρέπω τους καρπούς όλης της χρονιάς, χώρια που ο καθένας σκέφτεται όπου φύγει-φύγει για λίγες στιγμές ξεκούρασης, διαφορετικές. Το καλοκαίρι μετράω τους φίλους μου που έλεγε κι ένας στενός μου άνθρωπος.


Από την άλλη, η ενέργεια που σου δίνει ο καιρός, η μεγάλη μέρα και το φως της, λειτουργούν σαν πολλαπλασιαστές του χρόνου, των παραστάσεων και των συναισθημάτων. Μόνο λίγη Τέχνη θέλει κανείς να μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή την ενέργεια, πράγμα όχι και τόσο αυτονόητο για τους πολλούς.

Με πολλή δυσκολία συνεχίζω να χτυπώ τα πλήκτρα, θα το ομολογήσω ότι έχω ξεσυνηθίσει. Λες και το κάνω για μην να μείνει παραπονεμένο το καλοκαίρι μιας και έγραψα για όλες τις άλλες εποχές. Είμαι όμως γεμάτος όρεξη και θέληση για νέα ωραία πράγματα. Προσμένω στο Σεπτέμβριο για καινούργιες εκκινήσεις!


ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι από την Κέρκυρα και την Κίμωλο που επισκέφτηκα. Ήταν ξεχωριστές οι διακοπές μου φέτος, όπως συχνά συμβαίνει τελευταία. Και βοήθησαν αρκετοί σε αυτό ..
_

Αλέξανδρε είσαι παλικάρι

_
Μεγάλος νικητής ο κύριος Αλέξανδρος, ο κυρ Αλέκος στην απλή γλώσσα όπως θέλει να του μιλάνε οι φίλοι και συγγενείς του ακόμα και μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Μην μασάς πουθενά Αλέξανδρε. Βέβαια μπορεί να μην σου έχω εκφράσει πολλά με λόγια, μα τι σημασία να έχουνε τα λόγια άλλωστε; Σκόρπια ηχητικά κύματα που χάνονται στον αέρα. Θυμάσαι πολλές μας συγκρούσεις– είμαστε βλέπεις κάπως διαφορετικοί, δεν κατάφερα ή σωστότερα δεν ήθελα (ποιος ξέρει;) να είμαι ο συνεχιστής σου. Πιστεύω πλέον σήμερα να το έχεις κατανοήσει πως επέλεξα πράγματα όσο το δυνατόν πιο κοντά στις προτιμήσεις μου.


Για μια ακόμα φορά ήσουνα εδώ, μεγάλος μαχητής, τελικός νικητής. Το θάρρος σου είναι τέτοιο που απορώ με την δικιά μου καλοπέραση και βόλεψη που εσύ μας εξασφάλισες χρόνια τώρα. Ένας ράθυμος γραφιάς είμαι μπροστά σου που ψιλο-ασχολείται με την τεχνολογία, το παίζει επιστήμονας, ταξιδεύει συχνά-πυκνά και κάνει πολλά για να περνάει καλά ο ίδιος του ο εαυτός. Εσύ τα έδωσες όλα στην οικογένεια και παραπέρα, έχτισες περιουσία για να απολαμβάνουμε σήμερα ανέμελα και άκοπα, έχτισες το υπόστρωμα της ζωής μας για να πατήσουμε εμείς πάνω του με αποτέλεσμα το πολύ καλό ευ ζην του σήμερα.

Πολλοί δήθεν, σου έχουν καταλογίσει αφέλεια και καθόλου πονηριά.

- Από εσάς υποτιθέμενοι φίλοι μου θα ανησυχούσα αν λάμβανα οποιοδήποτε θετικό σχόλιο.

Αν και νομίζω πως όλοι αυτοί είναι πια ελάχιστοι ή δεν υπάρχουν καθόλου.


Αν μπορούσα να σου καταλογίσω κάτι, θα ήταν πως αμέλησες κάπως τον εαυτό σου, δεν θα έπρεπε σε τέτοιο βαθμό. Ίσως να το έκανες γιατί είσαι πολύ γενναιόδωρος – αυτό το ξέρουν και οι πέτρες – μπορεί πάλι επειδή είχες υπερβολική εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου. Αντέχεις και το ξέρεις, και όσο και αν έχεις ελαφρώς ταλαιπωρηθεί τελευταία, όσους αγώνες και αν έδωσες, τους καθάρισες με συνοπτικές διαδικασίες. Τι ήταν για σένα η επιληψία της Δευτέρας; Μια χαψιά, αυτά τα μασάς απλώς για πρωινό.

Γεια σου ρε Αλέξανδρε, είσαι παλικάρι και μάγκας ..
_

Ημέρες καύσωνα στην πόλη

.
Καλώς τον κι ας άργησε. Το τελευταίο κύμα καύσωνα που μας επισκέφτηκε μας θύμισε το θέρος, έστω και αργά. Βροχές, καταιγίδες συχνά-πυκνά, μία παρατεταμένη περίοδος φαινομένων που εναλλάσσονταν πρωτύτερα. Η ζέστη ήταν υποφερτή μα και ο καιρός ασταθής για να σχεδιάσεις διακοπές κι εξορμήσεις. Ώσπου έφτασε ο καύσωνας. Στρογγυλοκάθισε για τα καλά στο τέλος του Αλωνάρη και είναι αισθητός δίχως τη συνδρομή υπερβολών, αγχωμένων παρουσιαστών ή τεχνητών μεθόδων. Το καταλαβαίνουμε κι εμείς όλοι που έχουν πάψει να ανοίγουμε το κουτί του πανικού και της ανοησίας. Ευτυχώς που είχαμε διαφύγει κιόλας σε κοντινό νησί. Κάτι το αεράκι δροσιάς που έπνεε, λίγο η απομάκρυνση από το μπετό, η κάθοδος στις παραλίες δεν μας επηρέασαν. Ίσα – ίσα μετέτρεψαν την .. κατάρα σε .. ευλογία. Σήμερα όμως, στο κλεινόν άστυ, το νιώθουμε στο πετσί μας - είναι και η υγρασία που εντείνει τις αισθήσεις μας κι αδυνατίζει τις αντοχές μας.


Συνειρμοί του καύσωνα

- Η φύση γίνεται επιθετικότερη όσο της επιτίθεσαι. Περισσότερα κλιματιστικά, περισσότεροι καύσωνες.
- Τίποτα δεν βρίσκεται στο μέτρο: πολλή ζέστη - πολύ κρύο, ανάπτυξη και ακρίβεια - φτήνια και ύφεση, πολλές ώρες δουλειάς και ξεζούμισμα – μερική απασχόληση και παράπονο.
- Το μέτρο μάλλον ήρθε σαν τεχνητή επινόηση ή μέσος όρος για το συνολικό απολογισμό μας.
- Το μέτρο υπάρχει στιγμιαία ή καθόλου. Η ζωή μας είμαι κυρίως υπερβολές: Καύσωνας – παγωνιά, πολλή χαρά- πολλή λύπη, παύση - τρέξιμο, stop και play. Πλήρης ασυνέχεια.
- Δεν είναι βέβαιο ή ίσως είναι μύθος το ότι νιώθουμε περισσότερο τους καύσωνες στις μέρες μας. Μια ματιά στην στατιστική περασμένων δεκαετιών αρκεί.
- Καύσωνας: Μία εκδίκηση της φύσης στον τσιμεντοπολιτισμό μας.
- Ανεβαίνει το θερμόμετρο, πέφτουν οι αντοχές μας: ασύμμετρο.
- Τελικά ποια εποχή του χρόνου είμαστε, εμείς οι πολλοί, ευχαριστημένοι;
- Καύσωνας: μία υπενθύμιση για λίγη παύση από τη ρουτίνα.
- Η θάλασσα κάνει τον καύσωνα αγαθό: σε καλεί κοντά της να αφεθείς στην κυριολεξία.
- Ο καύσωνας μπορεί να είναι και πιο παραγωγικός: στο γραφείο σου με κλιματισμό και είσαι μια χαρά.
- Καύσωνας: Λιγότερη σκέψη, ξεκούραση του μυαλού.

--------------------

Δεν θα ήμουν σε θέση να φανταστώ τον εαυτό μου να μη κατοικώ σε παραθαλάσσια πόλη τώρα το καλοκαίρι ή έστω σε κοντινή απόσταση από μία παραλία. Η θάλασσα είναι όχι μόνο λυτρωτική αλλά σου ανεβάζει και τη επιθυμία πολύ παραπάνω από το συνηθισμένο. Ιδιαίτερα για όσους είναι πιο τυχεροί να βουτάνε στα νερά της, μέσα σε λίγη ώρα και όχι μέσα από μπάνιο-εκδρομή.



Αν και, φίλοι μου, θα το ομολογήσω ότι βαριά μου πέσανε η ζέστη και το λιοπύρι άμα την επιστροφή μου στα ημερήσια καθήκοντά μου, ο καύσωνας αντιμετωπίζεται και μάλιστα δίχως τεχνητά μέσα. Αν εξαιρέσουμε αυτούς που έχουν ιδιαιτερότητες, οι υπόλοιποι, η πλειοψηφία, μπορούμε. Το κυνήγι της τελειότητας και μέσω των τεχνολογικών επιτευγμάτων, δεν ξέρω αν έχει νόημα, όταν μας αδυνατίζει στο να νικήσουμε τα πιο απλά και να σταθούμε στα πόδια μας, στέρεοι.

Ίσως πάλι πολλά πράγματα να είναι και θέμα οπτικής γωνίας του καθενός ή και προσαρμογής στα πράγματα. Σαν τον φίλο μου τον Shadi από τη Σαουδική Αραβία, που ήταν όλο με το χαμόγελο στα χείλη παρόλους τους 50 βαθμούς της ζέστης που μου διηγιόταν ότι ζούσε!
..
.