Στιβ Τζομπς, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι της νέας εποχής (*)

_
*: Του Σπύρου Μ. Αλεξίου

Την Πέμπτη τα ξημερώματα με ξύπνησε ένα push up notification στο κινητό μου. Το μήνυμα από το Bloomberg, στο οποίο είμαι mobile συνδρομητής, με ενημέρωνε για τον θάνατο του Στιβ Τζομπς. Αμέσως άνοιξα το pulse στο iPad μου και είδα τη ροή ενημέρωσης των δικτύων. Μπήκα στο twitter και διάβασα τα μηνύματα εκατομμυρίων ανθρώπων, που απέτιναν φόρο τιμής. Ανέβασα στον «τοίχο» του facebook βιντεάκια από το YouTube στη μνήμη του Τζομπς. Και τότε συνειδητοποίησα ότι, όλες αυτές οι κινήσεις μου, που είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, δεν θα υπήρχαν χωρίς εκείνον.

Για να χρησιμοποιούμε τους υπολογιστές, θα έπρεπε να ξέρουμε... κώδικα μηχανής, θα ακούγαμε μουσική ακόμα από discman, θα βλέπαμε για χιλιοστή φορά τη Χιονάτη στον κινηματογράφο, τα κινητά μας θα είχαν ακόμα κουμπάκια. Και τα e-mails θα θεωρούνταν είδος πολυτελείας...

Ο Στιβ Τζομπς ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο, με τον οποίο βιώνουμε την τεχνολογία σήμερα. Ήταν ο εφευρέτης που μας χάρισε το ποντίκι και τα παράθυρα στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα MP3 players στη μουσική, τα έξυπνα κινητά με οθόνες αφής, τα toystory και τα cars στα κινούμενα σχέδια, τα tablets για να μπούμε στη νέα εποχή. Ήταν ο οραματιστής που άνοιξε νέους δρόμους σε τέσσερις κλάδους: των υπολογιστών, της μουσικής, της κινητής τηλεφωνίας και των κινουμένων σχεδίων.

Σε όσους πιστεύουν ότι, αν δεν ήταν αυτός, θα ήταν κάποιος άλλος, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι και στις τέσσερις αγορές όπου άνοιξε νέους δρόμους, κανείς δεν ακολούθησε κάποιον διαφορετικό ή εναλλακτικό. Όλοι τον αντέγραψαν! Ο Στιβ Τζομπς ανήκει στην κατηγορία τον πραγματικά αναντικατάστατων. Είναι, όπως έγραψαν οι Financial Times, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι της σύγχρονης εποχής.

Υπολογιστές

Στη δεκαετία του '80 όλοι οι κομπιουτεράδες κοιτάζονταν μεταξύ τους για να βρουν τρόπους, ώστε να κάνουν προσιτούς στο ευρύ κοινό τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Μόνον αυτός σκέφτηκε το visual περιβάλλον των windows.


Στη δεκαετία του '90 η μουσική βιομηχανία έβλεπε να καταρρέουν οι πωλήσεις δίσκων, κάτω από τις επιθέσεις της πειρατείας. Ο Τζομπς εφηύρε το iPod, και το ψηφιακό κατάστημα πώλησης μουσικής, το iTunes store. Έφτυσε αίμα, προκειμένου να πείσει τα στούντιο να πουλάνε φτηνά τα τραγούδια. Έτσι, περιόρισε το κύμα παράνομων downloads. Και καθιέρωσε έναν νέο τρόπο πώλησης της μουσικής. Τον οποίο όλοι έσπευσαν να αντιγράψουν.

Την ίδια δεκαετία, ενώ η Disney και η αγορά κινουμένων σχεδίων έπνεαν τα λοίσθια, ο Στιβ δημιούργησε την Pixar και εισήγαγε τους υπολογιστές στον σχεδιασμό των καρτούν. Το Τoy story, ο Ρατατούης, o Wall-e, o Nemo, το Monster Inc, οι Incredibles, το bug's life και τα Cars ξανάφεραν τα παιδιά στις αίθουσες. Η Disney εξαγόρασε την Pixar. Ο Τζομπς μπήκε στο δ.σ. της Disney κι ένας ακόμη κλάδος άλλαξε κατεύθυνση...

Kινητά τηλέφωνα

Τη δεκαετία του 2000, ενώ φαινόταν αποτελματωμένη η αγορά κινητής τηλεφωνίας, με δεκάδες projects παγωμένα και την τεχνολογία 3G στα σκουπίδια, δημιούργησε το iPhone. Ένα κινητό τηλέφωνο με οθόνη αφής, εύκολη πρόσβαση στο Διαδίκτυο, και το απόλυτο όπλο για τα social media. Ο Τζομπς, επί της ουσίας, πήρε τα έξυπνα κινητά από τις τσέπες των executives και τα μοίρασε στον λαό. Έκανε ακριβώς ό,τι και ο Φορντ με το Ford T, ο Φέρντιναντ Πόρσε με τον «Σκαραβαίο». Αποτέλεσμα: οι χρήστες πέταξαν τα παλιά κινητά με τα κουμπάκια, σχημάτισαν ουρές για να αγοράσουν iPhone και συμβόλαια Ίντερνετ, το 3G βγήκε από τη ναφθαλίνη, η αγορά κινητής ξεμπλόκαρε και γέμισε ζεστό χρήμα.

Τablets

Κατά τη δεκαετία που τώρα διανύουμε, η αγορά των ηλεκτρονικών υπολογιστών φαινόταν κορεσμένη. Κάθε σπίτι είχε και σταθερό υπολογιστή και laptop. Οι εταιρείες κατασκευής μείωναν το προσωπικό και οι προγραμματιστές γίνονταν... ταξιτζήδες. Μπορεί να ζούσαμε την έκρηξη των social media, αλλά όλη η βιομηχανία προσέφυγε στα netbooks, αυτούς τους μικρούς, φτηνούς, αργοκίνητους, χαμηλών επιδόσεων υπολογιστές, για να κάνει τζίρους. Μόνον ο Στιβ Τζομπς σκέφτηκε τα tablets ως λύση, που θα απαντήσει στις ανάγκες των νέων καιρών! Και δημιούργησε, για άλλη μια φορά, μια νέα αγορά. Όλη η βιομηχανία τον ακολούθησε. Ο κόσμος ξαναστήθηκε στην ουρά για να ψωνίσει. Οι εταιρείες hardware άνοιξαν νέες γραμμές παραγωγής. Οι προγραμματιστές γύρισαν και πάλι στα γραφεία τους. Και, ως εκ θαύματος, ο κλάδος της τεχνολογίας είναι ο μόνος, μέσα στη διεθνή κρίση, που αναπτύσσεται με φρενήρεις ρυθμούς!


Appstore

Η μεγαλύτερη, όμως, συνεισφορά του στην αγορά είναι το Appstore. Για να λειτουργήσουν τα iPhones, iPads και iPods, χρειάζονται εφαρμογές. Ο Τζομπς δημιουργεί ένα online μαγαζί, το Appstore, όπου οι προγραμματιστές πουλάνε απευθείας στους χρήστες τις εφαρμογές τους. Αποτέλεσμα: μια αγορά με τζίρο 2 δισ. δολ., που δίνει δουλειά σε εκατομμύρια προγραμματιστές, σε όλο τον κόσμο, δημιουργεί ένα νέο κύμα από startup εταιρείες παγκοσμίως, σπάει το μονοπώλιο των μεγάλων στούντιο προγραμματισμού και ρίχνει τις τελικές τιμές! Αντιγράφεται για άλλη μια φορά από όλους τους ανταγωνιστές του. Και σήμερα ζούμε τη νέα άνοιξη του software. Σκεφτείτε, μόνο, ότι, αν δεν είχε ανακαλύψει το iPhone, που έδωσε στον λαό το εύκολο mobile Ίντερνετ, δεν θα υπήρχε το twitter, για παράδειγμα. Aκόμη θα επικοινωνούσαμε με msn messanger στο desktop...

Πώς θα είναι η τεχνολογική μας ζωή μετά τον Τζομπς; Για την πρώτη πενταετία, ευτυχώς, έχει φροντίσει να μας αφήσει παρακαταθήκη. Κινητά με οθόνης αφής και ταμπλέτες είναι ακόμα hot stuff, που δεν έχουν κάνει τον κύκλο τους. Φοβάμαι, εντούτοις, ότι το 2015, όταν όλες αυτές οι τεχνολογίες θα έχουν δώσει το pick τους, για άλλη μια φορά θα κοιταζόμαστε μεταξύ μας και θα ψάχνουμε απελπισμένα για νέες ιδέες. Και τότε είναι που θα γίνει δραματικά αισθητή η απουσία του Στιβ...

Και κάτι ακόμα:

Καθημερινά στέλνουμε, και λαμβάνουμε, δεκάδες e-mails σε φίλους και συνεργάτες। Το 1985, όταν απολύθηκε από την Αpple, ο Jobs δημιούργησε τη ΝeXT και εφηύρε το NeXtmail. Τη δυνατότητα, δηλαδή, να επισυνάπτουμε στο e-mail έγγραφα, μουσική και βίντεο. Θυμηθείτε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα στείλετε κάποιο e-mail με τραγούδι ή βιντεάκι, ότι κι αυτό στον Τζομπς το χρωστάμε...

Πηγή: http://www.isotimia.gr/default.asp?pid=24&ct=38&artid=101094
_

Σκέψεις του σήμερα

_
- Το πιο σύνηθες όταν είμαστε καλεσμένοι σε κάποιο μυστήριο της εκκλησίας και ειδικότερα σε γάμους και βαπτίσεις: άνθρωποι καλοντυμένοι και χαρούμενοι εκ πρώτης όψεως, που όμως όχι μόνο αδιαφορούν για το ίδιο το μυστήριο αλλά παρενοχλούν όσους θέλουν να το παρακολουθήσουν. Οι σκηνές της κατήχησης του νεοφώτιστου έχουν καταντήσει λόγια που χάνονται μέσα θόρυβο της φλυαρίας των παρευρισκομένων. Μάλιστα, όταν τελείωσε σχετικό μυστήριο, καλός μου φίλος, καλεσμένος, με ρώτησε ποιο είναι το όνομα του νεοφώτιστου. Μόνο στα χωριά θα τύχεις σε αυθεντικό γάμο ή βάπτιση, εκεί που ξέρουν να τηρούν τις παραδόσεις και να συλλαμβάνουν το νόημά τους. Η εκ διαμέτρου αντίθετη εικόνα συναντιέται, δυστυχώς για εμάς, στις καθολικές εκκλησίες του εξωτερικού που επικρατεί ο απόλυτος σεβασμός στο χώρο και στα μυστήρια που τελούνται, σχεδόν υποδειγματικός.


- Η κυριαρχία των δήθεν είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη. Είναι οι άνθρωποι που άλλα δείχνουν και άλλα εννοούν. Το έλλειμμα της αυθεντικότητας τους είναι σημειωτέο επειδή τα όποια αληθινά μέσα τους εγκλωβίζονται από λανθάνουσες συμπεριφορές. Θυμάμαι σε ζωντανή συναυλία, η τραγουδίστρια διαμαρτυρήθηκε (έντεχνα) επειδή το πλήθος ήταν αδιάφορο και συζητούσε υψηλοφώνως. Προς το τέλος της εκδήλωσης, οι ίδιοι άνθρωποι επιθυμούσαν από την τραγουδίστρια - αφού στο μεταξύ μαγεύτηκαν από τις μελωδίες της και αίφνης απέκτησαν υψηλή μουσική παιδεία – να παρατείνει το πρόγραμμά της για να την απολαύσουν. Η σκηνή μου προκάλεσε το γέλιο, αφού ήταν τόσο εξόφθαλμα ψεύτικη η αντίδραση του κοινού.

- Όπου σταθείς και όπου βρεθείς, όλοι μιλούν για λεφτά, φόρους, χρέος, με λεπτομερείς υπολογισμούς. Είναι αξιοσημείωτο, πως, όσο πιο πλούσιοι ή νεόπλουτοι είναι κάποιοι, τόσο μεγαλύτερο άγχος έχουν για τις μικρές διαφορές ποσοστώσεων, ελάχιστες προσαυξήσεις ή τέλη ακινήτων που είναι απλά ποσοστά επί τοις χιλίοις των αντικειμενικών αξιών των περιουσιών τους. Και οι φτωχότεροι υποφέρουν αλλά το μεγάλο άγχος το έχουν οι προηγούμενοι. Κάποτε διαφήμιζαν τα εξωτικά τους ταξίδια ή τα ακριβά εστιατόρια που δειπνούσαν. Σήμερα τους έχει πιάσει τρέμουλο με την αύξηση των τιμών των ταχυφαγείων κατά 8,5%. Μα τόσος ξεπεσμός; Μάλλον φοβούνται μήπως γκρεμιστεί το χάρτινο οικοδόμημα της σκέψης τους.


- Ο εγωισμός και ο φθόνος είναι από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Ο εγωιστής είναι συνήθως υπερφίαλος, δεν παραδέχεται τυχόν λάθη του και κυρίως σπάνια μπορεί να μπει στη θέση του άλλου να μάθει πως νιώθει, αν έχει κάποια ανάγκη. Αυτή η στάση του συνοδεύεται συχνά και με αγένεια που είναι το μέγιστο ελάττωμα. Φυσικό επακόλουθο εφόσον μάλλον αδυνατεί να δει με τα μάτια του άλλου. Η ευγένεια του είναι τυπική ή διεκπεραιωτική. Ο φθόνος είναι συνοπτικά μια κατάσταση μίσους για την ευτυχία του άλλου, η οποία σταδιακά συνοδεύεται με έλλειψη αγάπης της ευτυχίας του κόσμου. 'Οταν δε, ο φθόνος από αρνητική αίσθηση, υλοποιείται σε πράξεις, οδηγεί σε βλαπτικά αποτελέσματα για τους αποδέκτες του ως σκέψη. Ας πούμε ζηλεύουμε την επινόηση του άλλου και προσπαθούμε να την αντιγράψουμε και να την υλοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι.

- Θα μας τρελάνουν οι επικεφαλής του Ευρωπαϊκού κέντρου και της συνεργασίας τους στην απέναντι ήπειρο. Λογής πολιτικοί, αξιωματούχοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης και αναλυτές μεταβάλλουν τόσο συχνά την άποψη τους, που ένας έφηβος μαθητής γυμνασίου θα επιδείκνυε μεγαλύτερη σταθερότητα. ‘Λάβετε μέτρα γιατί αλλιώς θα βγείτε από το Ευρώ’, ‘Δεν πρέπει να βγει η Ελλάδα από τον Ευρώ γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε με καταστροφή για τους εταίρους’, ‘Ο κίνδυνος της Ελληνικής χρεοκοπίας είναι μηδενικός’ ή ‘Υπάρχουν 99% πιθανότητες να χρεοκοπήσει η χώρα’. Αν κάποιος άσημος αναγνώστης δημοσίευε σε ιστολόγια παρόμοια σενάρια, με τέτοια συχνότητα αντικρουόμενων απόψεων, πως θα αντιμετωπιζόταν από τους σοβαρούς; Αν πάντως ένας μαθητής διατύπωνε στα μαθήματα του τέτοιες απόψεις, θα ήταν διαρκώς μετεξεταστέος.
_

"Δυστυχώς επτωχεύσαμεν"

_
Η φράση Δυστυχώς επτωχεύσαμεν αποτελεί μια ιστορική αναφορά που πιστώνεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Τρικούπης λέγεται πως χρησιμοποιήσε τη φράση σε ομιλία του στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του. Η Κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση, η οποία και επέφερε την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου σε βάρος της Ελλάδας. Έκτοτε, η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει αποτυχία, τόσο για οικονομικά θέματα όσο και για γενικότερους λόγους.

Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Διάφορες άλλες μαρτυρίες, (όπως η μαρτυρία του Ανδρέα Συγγρού στα Απομνημονεύματά του, που αναφέρει πως άκουσε εκείνη την μέρα τον Τρικούπη να προφέρει την φράση στην ομιλία του), αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής.


Στη πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής (Παλαιά Βουλή), όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά "εν τη ρύμη του λόγου" του, αναφέροντας "εν παρόδω" στις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας, "ότι πρέπει να λαλήσωμεν προς αυτούς επτωχεύσαμεν δυστυχώς κ.λπ."

Η αντιπολίτευση όμως εκμεταλλευόμενη κομματικά τη φράση αυτή παράστησε τον πρωθυπουργό να κηρύσσει με αυτήν επίσημα από του βήματος της Βουλής τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Τη θέση αυτή υιοθέτησαν και όλα σχεδόν τα έντυπα της εποχής σε σημείο που να δημιουργήσουν ακόμα και απαγοητευτική εντύπωση στους οπαδούς του Χ. Τρικούπη. Η προπαγάνδα αυτή το πόσο ευνόησε υπέρμετρα την τότε αντιπολίτευση διαφαίνεται από τον ειρωνικό σκωπτικό χαρακτήρα που αποδόθηκε σ΄ αυτήν και που χρησιμοποιήθηκε ομοίως μυριάδες φορές με συνέπεια να παραμείνει ιστορική μέχρι σήμερα.

Σημειώνεται ότι παρόμοια επίσης φράση, ελαφρά παραλλαγμένη, χρησιμοποίησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν με την φράση του «τελικώς επτωχεύσαμεν» τον Μάιο του 1932, η κυβέρνησή του θα κηρύξει για άλλη μια φορά πτώχευση της Ελλάδας, κάτω από το υψηλό χρέος του εξωτερικού δανεισμού, επικαλούμενος ακόμη και τη Μικρασιατική Καταστροφή, που είχε σημειωθεί δέκα χρόνια πριν, αλλά και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το Κραχ του 1929, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συσσώρευση πολλών χρεών μαζί από την αρχή του αιώνα.

Πηγή: ΒικιΠαιδεία: Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
_

Νέα Ελλάδα: Μικροσυμφέροντα, ρουσφέτια και οι πολλοί στο περιθώριο

_
Στις πρόσφατες διακοπές μου, μεταξύ άλλων, έκανα και το γύρο της Πελοποννήσου. Η περιοχή έχει μία ασύλληπτη ομορφιά, μια ποικιλία εικόνων που ενσωματώνει όλα τα δυνατά τοπία της Ελλάδας στο εσωτερικό της: ονειρικές παραλίες, ποτάμια, λίμνες, οροπέδια, δάση, κοιλάδες, άφθονο πράσινο, σπήλαια με λίμνες και μαγευτικά γειτονικά νησάκια. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια μιας και όλοι γνωρίζουν. Οι κάτοικοί της αρκετοί: η τρίτη πόλη της Ελλάδας (σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης) καθώς και άλλα σημαντικά και αναπτυγμένα αστικά κέντρα. Και ο τουρισμός της για τα δεδομένα της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι από τους υψηλότερους στη χώρα. Για την ιστορία της δε, ας μην τα αναφέρουμε μιας και όσοι έχουν στοιχειωδώς γνώση της επανάστασης του 21 ξέρουν. Ως εδώ καλά, είναι άλλωστε κάποια πράγματα τόσο φανερά που δεν χρειάζονται άλλης κριτικής.

Μας έκαναν όμως αρνητική εντύπωση, το κακό οδικό δίκτυο της και καθώς και η άνιση ή άδικη κατανομή των πόρων και εγκαταστάσεων. Μία αίσθηση του παραμελημένου σου έμενε. Για όποιον μπορεί να προεκτείνει λιγάκι την σκέψη του ίσως καταφέρει και φτάσει στα ζητήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας. Ας σημειώσω πως σαν Πελοποννήσιος δεν θέλω ούτε έχω σκοπό να χαρακτηριστώ από τοπικισμό ή παραπάνω μεροληψία υπέρ της ιδιαίτερης πατρίδας μου της Αχαΐας.

Οδηγώντας πρόσφατα προς την όμορφη Εύβοια και τη Χαλκίδα, εντυπωσιάστηκα από την άριστη πρόσβαση στην περιοχή και τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο. Να αναφέρουμε, για το αρχείο, πως η αντίστοιχη γραμμή του ΟΣΕ Αθήνας - Πάτρας έχει πρόσφατα καταργηθεί. Είναι δυνατόν;

Βέβαια και στην ίδια την Πελοπόννησο απόλαυσα την οδήγηση στο νέο αυτοκινητόδρομο Κορίνθου – Τριπόλεως, μία απόσταση που διήνυσα με μία άνεση σαράντα πέντε λεπτών της ώρας. Την ίδια στιγμή ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου – Πατρών με την πολλαπλάσια κίνηση, τον προορισμό στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας προς τη δυτική Ευρώπη, είναι ένας παρωχημένος επαρχιακός δρόμος με αντίτιμο το αίμα και το χαμό πολλών οδηγών εξαιτίας της ακαταλληλότητάς του.

Πάτρα: πληθυσμός πάνω από 300 χιλιάδες, ο τρίτος μεγαλύτερος δήμος της χώρας και πολυσύχναστο λιμάνι. Τρίπολη: λιγότεροι από 40 χιλιάδες κάτοικοι. Ναι, ξεχάσαμε να σημειώσουμε, με αρκετούς βουλευτές της με ισχυρές διασυνδέσεις και επιρροές στην κεντρική εξουσία. Είπατε τίποτα;

Τις προάλλες οδηγούσα στην Καλαμάτα και περνούσα δίπλα από το σύγχρονο αεροδρόμιό της. Όμορφη πόλη με πληθυσμό πάνω από 70 χιλιάδες. Την ίδια στιγμή η Πάτρα δεν έχει διεθνές αεροδρόμιο! Είναι κοντά στην Αθήνα και μεγάλο λιμάνι είπατε; Ας κοιτάξετε λίγο την Ανκόνα ή το Μπάρι στην γείτονα χώρα και δείτε τις εγκαταστάσεις τους. Ή και την Νάπολι που βρίσκεται κοντά στη Ρώμη. Ξέχασα να σημειώσω πως οι έχοντες συμφέροντα στο λιμάνι της Πάτρας δεν καλοβλέπουν τη δημιουργία αεροδρομίου επειδή λένε θα αποτελούσε κίνδυνο να χάσουν την πελατεία τους που ταξιδεύει με το πλοίο. Η κοντόφθαλμη λογική τους αγνοεί την αναπτυξιακή ώθηση που μια τέτοια κατασκευή μπορεί να δώσει. Ακόμα, οι γειτονικοί νομοί ίσως και να μη θέλουν αεροδρόμιο στην Αχαΐα γιατί θα προτιμούσαν στις δικές τους περιοχές. Ίσως πάλι και οι βουλευτές του Νόμού Αχαΐας να μην έχουν τόσες γνωριμίες και προσβάσεις στην εξουσία. Μικροσυμφέροντα, ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις των λίγων ή των κολάκων, είπατε τίποτα;

Είναι αδιανόητο η περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου να διαθέτει δύο στρατιωτικά αεροδρόμια, από τα σημαντικότερα της χώρας με ενεργότατο ρόλο στις ασκήσεις και αναχαιτίσεις στο Αιγαίο και να μην μπορεί να αναβαθμίσει η πολιτεία ένα τουλάχιστον εκ των δύο σε πολιτικό (με μικρό κόστος μιας και οι σχετικές εγκαταστάσεις υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό) ώστε να δώσει παραπάνω ώθηση στην περιοχή.

Επίσης είναι πρωτάκουστο να λειτουργεί η Εγνατία οδός χρόνια τώρα, συνδέοντας μικρές πόλεις ή κωμοπόλεις σε χρόνο dt και η πολλαπλάσιας κίνησης Εθνική οδός Αθηνών - Πατρών (έτσι την ονομάζουν, είναι απίστευτο) να μην είναι στοιχειωδώς μέσα στις σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας και γρήγορης μετακίνησης. Είναι λυπηρό ο σιδηρόδρομος της Πελοποννήσου να μην λειτουργεί ή να είναι διαφορετικών προδιαγραφών από εκείνον την κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Είδες τι κάνει η κλάψα των τοπικών αξιωματούχων; Παίρνεις παραπάνω από ότι σου αναλογεί, ενώ ταυτόχρονα η σιωπή ή η αξιοπρέπεια σε βρίσκει πάντα ουραγό σε αυτά που σου αξίζουν.

Πού είναι η ισότητα, η ίση μεταχείριση στην Ελλάδα; Όνειρα θερινής νυκτός στη χώρα που βασιλεύει η γνωριμία, η εξυπηρέτηση των γνωστών, τα μικροσυμφέροντα που δεν θέλουν τις αλλαγές για το καλό των πολλών και γενικώς η δημιουργία του κάθε τι για να βολευτούν και καρπωθούν οι λίγοι αυτά που προορίζονται για τους πολλούς - και με τα χρήματα των πολλών.

Οι μνήμες της ιστορίας μας είναι πρόσφατες με τους φόρους που όλοι οι Έλληνες πλήρωναν για τα έργα υποδομής της Αθήνας και τις άχρηστες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις (σε μία μόνο πόλη). Μας κορόιδευαν απλά ότι αυτοί οι αγώνες της μίας πόλης, θα είναι αγώνες σε όλη την Ελλάδα.

Χρειάζεται μαζική κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η παράκαμψη των στενών συμφερόντων των λίγων που προσπαθούν να σιωπήσουν τη φωνή των πολλών. Οι δράσεις αυτές καλό θα ήταν να περιέχουν και συγκριτικές αντιπαραθέσεις για την δικαιότερη κατανομή των πόρων ανά την επικράτεια και των σχετικών έργων με ορθολογισμό. Ένας δίκαιος ανταγωνισμός είναι, έτσι πρέπει να εκλαμβάνεται και οι σχετικές προσπάθειες των ανθρώπων αυτή την ένταση ας έχουν.
_

Ύμνος κατασκήνωσης

_
Είμαστε παιδιά της Εθνικής
ζούμε εδώ πολύ ευτυχισμένα
με το ξύπνημα κάθε αυγής
προσευχή υψώνουμε σε Σένα
πλάστη Εσύ μας δίνεις την υγεία
τη χαρά την τόση ευτυχία
η ψυχή μας πάντα Σε ανυμνεί
Σε δοξάζει σε ουρανό και γη


Κάτω από του πεύκου τη σκιά
στου βουνού τον καθαρό αέρα
με τραγούδι γέλιο και χαρά
την ζωή περνούμε όλη μέρα
σαν αδέρφια ζούμε αγαπημένα
μα και στη δουλειά μας προκομμένα
η ψυχή μας πάντα Σε ανυμνεί
Σε δοξάζει σε ουρανό και γη

---------------

Στην κατασκήνωση στις εκδρομές παιδιά
στου Διονύσου την πευκόφυτη πλαγιά
μακριά από την πόλη και απάνω στα βουνά
τραγουδάμε με χαρά


Να η ζωή που δεν τη νιώθει
όποιος δεν έζησε μαζί μας
όποιος δεν είδε τη ζωή μας
πάνω στα ψηλά βουνά

Πάλι θα φύγουμε θα πάμε μακριά
κει που δεν βρίσκεται ανθρώπου πατησιά
στ' άγρι' Ολύμπου και στης Οίτης τις κορφές
στα λαγκάδια, στις πλαγιές
__

Κατασκηνωτική βραδινή προσευχή

_
Η μέρα πάει, ο Ήλιος πάει
στα βουνά πέφτει η νύχτα βαθιά
σκοτεινιάζει, κι ο Θεός μας φυλάει

Χριστέ, στις σκηνές μαζεμένοι
μέσα στης νύχτας τη σιγή
τα παιδιά ψάλουμε όλα
στον Πλάστη,
μια προσευχή ευλαβική


Εσύ που έπλασες τον κόσμο,
και στα πουλιά δίνεις τροφή,
φάνου σπλαχνικός στα παιδιά Σου,
κι οδήγα μας στην αρετή

-------
Τέλη δεκαετίας 70, δεκαετία 80, αρχές δεκαετίας 90:
Διόνυσος, Χαλκιδική
_

Ελλάδα του σήμερα και του αύριο

_
Πληρώνεις ακριβά σε τουριστικό εστιατόριο και ο παραδοσιακός μπάρμπας δεν σου δίνει απόδειξη. Πόση απληστία μπορεί να έχει κανείς; Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που κλαίγονται πιο πολύ για την φοροεπιδρομή.

Ακούς στα μέσα ενημέρωσης: - Μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες; Και σε λίγα λεπτά: - Δυστυχώς δεν μας κυβερνάει η εκλεγμένη κυβέρνηση αλλά το ΔΝΤ και η ΕΕ. Η πλήρης παράνοια. Θα ανησυχούσα αν όλοι αυτοί έλεγαν κάτι θετικό, ας αισιοδοξούμε λοιπόν.

Ο χαζοχαρούμενος, ψευδός σχολιαστής, αφού μιλάει χωρίς φόβο και ευθύνη για επικείμενη χρεοκοπία και σε λίγο τον πιάσουν τα νευρικά γέλια, μας ‘πάει’ σε μία μουσική, όπως λέει, γέφυρα με τραγούδια ανάλογου επιπέδου.

Πολλοί κάτοικοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κρατήσουν αποδείξεις για την εφορία. Έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους, κοροϊδεύουν το μέτρο, χλευάζουν το σύστημα, τα γνωρίζουν όλα καλύτερα από τον καθένα.

Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ υπήρχε και πριν το ΔΝΤ, βλέπε και το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου. Όποιος έπαιρνε στα σοβαρά τους αγχωμένους γραβατοφόρους του τρόμου, σήμερα απλά ταυτίζεται μαζί τους. Οι λοιποί ανοίγουν το κανάλι λίγο πριν το σήριαλ των εννέα.


Η Ελλάδα είναι η χώρα της παντογνωσίας – κατά το πατριδογνωσίας. Πολλοί εκφέρουν άποψη για τα πάντα. Πώς έλεγε το αρχαίο ρητό: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα; (ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα). Μα, λοιπόν, καμιά σχέση.

Αν πλήρωναν μόνο οι μισοί για τις απλές παρανομίες τους στην Ελλάδα, θα είχαμε λύσει σημαντικό από το πρόβλημα του χρέους: οδήγηση, στάθμευση, καθαριότητα, ηχορύπανση, παροχή αποδείξεων αγορών, τήρηση απλών νόμων στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Αν πλήρωναν τα μισά, κύρια οι κλαμένοι, πλούσιοι φοροφυγάδες (- δεν βγαίνω, - δεν θα μου μείνει τίποτα κι εμένα,) η Ελλάδα θα είχε πλεόνασμα, καθόλου χρέος και λογικά υψηλή ανάπτυξη.

Αν κόβονταν μαχαίρι ή μειώνονταν δραστικά τα φακελάκια και οι μαύροι χρηματισμοί (τι πιο απλό από μία καταγγελία;) θα είμαστε ο μεγαλύτερος παράδεισος της γης.

Η σιωπηλή πλειοψηφία των τίμιων, εργατικών και πατριωτών ας ενωθεί με τους αγανακτισμένους και μεταλλαχθούν σε μία νέα πρόταση με ύφος, ήθος και προοπτική επιδιώξεων του καλού. Δεν υπάρχει άλλη λύση.
_