Περί διαχείρισης κρίσεων

_
Για τους παλαιότερους αναγνώστες του ιστολογίου θα θυμάστε τις απόψεις μου για τους όρους διαχείριση, στοχοθέτηση, τοποθέτηση (όχι αντικειμένων) και τα συμπαρομαρτούντα, όλα παράγωγα της επιχειρηματικής .. γλωσσολογίας και στερεοτυπίας της .. σκέψης που λογαριάζουν να περάσουν σαν τέτοιο τρόπο στο μέσο άνθρωπο. Σαν μία δήθεν προαγωγή του τρόπου που συλλογίζεται, μιλάει και δραστηριοποιείται στην κοινωνία μας.

Δεν πρόκειται να αλλάξω τώρα αυτή την πίστη μου όσο και αν η ειδησεογραφία και πεζή καθημερινότητα την θέτουν περίπου υπό διωγμό – όσοι αρνούνται αυτούς τους όρους είναι στην .. απέξω της υπόθεσης. Για μια στιγμή όμως. Σε κάθε βυθό με απορρίμματα, αν κοιτάξεις ανάμεσα βρίσκεις μαργαριτάρια. Υπερβολές θα πείτε; Μπορεί, πάντως εδώ η απάντηση έρχεται αφοπλιστικά: Διαχείριση κρίσεων.


Όσο και αν ο όρος είναι ξύλινος, μία απόδοση στα Ελληνικά του risk management, είναι όμως το μεγάλο μυστικό. Όχι μόνο για τις επιχειρήσεις, τις οικονομίες και τις δουλειές που για αυτές επινοήθηκε, αλλά και για τις ζωές των ανθρώπων, την κοινωνικότητα, την υγεία, όλες τις μορφές τους.

Να μιλήσουμε για τις διαπροσωπικές ή οικογενειακές σχέσεις που ένας έντονος καυγάς είναι ικανός να τα γκρεμίσει όλα; Για την υγεία μας που μία απροσεξία ίσως και να είναι μη αναστρέψιμη; Για μια συνεργασία που ένας στιγμιαίος εκνευρισμός και επιθετικότητα μπορεί να τη διαλύσουν; Όσα χρόνια και αν προσπαθούμε, όσα καλά κι αν προσφέρουμε, όσο και αν προσέχουμε τον εαυτό μας, όσο καλοί συνεργάτες και αν είμαστε, μία κακή στιγμή είναι ικανή για την ανατροπή.

Νομίζετε πως οι άνθρωποι είναι τόσο φυσικά ευγενικοί και τυπικοί, ακόμα και μέσα στη στενή φιλική τους ομάδα; Δεν γίνεται αλλιώς να συμβιώσουν αν δεν ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να παρεκτραπούν, η ευγένεια έρχεται σαν ασπίδα προστασίας, δικλίδα ασφαλείας μπρος στον κίνδυνο ανάρμοστης συμπεριφοράς.


Οι κρίσεις και ο κίνδυνοι, λέει η θεωρία, είναι καλό να εντοπιστούν εκ των προτέρων και να επιτεθούμε σε αυτές πριν εκείνες επιτεθούν σε εμάς. Σοφή σκέψη: γνωρίζω ότι τα εμπόδια υπάρχουν, δεν μπορώ να τα απαλείψω κι επομένως, τα αποφεύγω με πρότερη γνώση και σχέδιο. Όταν έρχεται να ξεσπάσει ο καυγάς, αποχωρώ ή το συζητώ ήρεμα. Διατυπώνω μια διαφωνία μου σαν ένα κομμάτι μίας πρότασης γεμάτη συμφωνίες. Και βέβαια παρακολουθώ την υγεία μου προληπτικά κι ας νιώθω άτρωτος.

Είναι θαυμαστό πώς ο ορθολογισμός εδώ καταφέρνει να σκεπάσει τα συναισθήματα. Δεν ξέρω αν είναι πιο δυνατός ή αν μπορούμε να ζήσουμε μόνο με αυτόν, σίγουρα όμως έρχεται σαν ένας οργανωτικός νους να τακτοποιήσει τις αισθήσεις μας. Δεν το παραδεχόμουνα, μα κατάφερα να πειστώ όταν άφησα κατά μέρος κάτι από την κενολογία του τίτλου της διαχείρισης και κοίταξα παραμέσα.
_

Μας αξίζει;

_
Αυτή η ‘κατάντια’ μας τελευταία, ο διασυρμός στην διεθνή κοινή γνώμη, προσωπικά με έχει ενοχλήσει πολύ. Έστω κι αν καταλαβαίνω αρκετά από τα δίκαια όσων μας καταλογίζουν, από τα όσα μύρια μας ξεστομίζουν. Πώς κατάντησε αυτή η χώρα;

Αυτή η χώρα μας αξίζει γιατί:

- Είμαστε αρκετά τεμπέληδες, η μαγκιά είναι να δουλεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο και να κερδίζουμε πιο πολλά.

- Έχουμε το σύνδρομο του ‘εξυπνακισμού’, τα ξέρουμε όλα χωρίς να .. ξέρουμε τίποτα.

- Αδιαφορούμε για τους άλλους και ειδικά για τα ΑΜΕΑ.

- Οδηγούμε στο χειρότερο επίπεδο και παρκάρουμε όπου μας καπνίσει (στα πεζοδρόμια που κάνουμε κατάληψη, σε ράμπες για καροτσάκια, σε πεζόδρομους).

- Πετάμε τα σκουπίδια όπου νά’ναι, όποια ώρα της ημέρας μας θυμηθεί και παράλληλα μολύνουμε το περιβάλλον και ειδικά τις θάλασσες που είναι ανάσα.

- Δεν σεβόμαστε τους κανόνες όπως την απαγόρευση του καπνίσματος γράφοντας τους μη καπνιστές στα παλαιότερα των υποδημάτων μας.


- Ηχορυπαίνουμε, βάζοντας την μουσική στη διαπασών την νύχτα. Όποιος παραπονεθεί είναι εδώ ο αντιδραστικός.

- Είμαστε υποκριτές, ας πούμε είμαστε δήθεν φιλόζωοι και αφήνουμε τα σκυλιά μας να αφοδεύουν όπου βρουν χωρίς να μας νοιάζει ή να ενοχλούν τους περαστικούς και τα παιδιά.

- Η γκρίνια και η απαισιοδοξία μας συνοδεύουν, ειδικά τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

- Δεν έχουμε, πάρα πολλοί, την αίσθηση της κοινωνικής συνείδησης και των ωφελειών της ομάδας.


Αυτή η χώρα δεν μας αξίζει γιατί:

- Πάρα πολλοί δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για το μεροκάματο και αξίζουμε περισσότερα.

- Έχουμε την ικανότητα να ακούμε και να αφομοιώνουμε διαφορετικές ιδέες και απόψεις αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε.

- Σε στιγμές μεγάλης ανάγκης ‘θυσιαζόμαστε’ για τον άλλον (βλέπε σεισμοί, πυρκαγιές, καταστροφές).

- Είμαστε μπροστάρηδες σε εθελοντικές δράσεις όπως αναδάσωση καμένων περιοχών ή καθαρισμός παραλιών.

- Κατά βάθος καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να τηρήσουμε τους κανόνες και ποιο είναι το σωστό.


- Έχουμε τον καλώς εννοούμενο εγωισμό που συνεπάγεται προσήλωση στο στόχο και τελικά πραγματοποίησή του.

- Διαθέτουμε μία επινοητικότητα για έξυπνα πράγματα γιατί δεν αντέχουμε να είμαστε άβουλα στρατιωτάκια μιας ομάδας.

- Έχουμε πίστη στην πατρίδα και τις παραδόσεις μας, άσχετα αν μειοψηφίες προσπαθούν να περάσουν ένα άλλο κλίμα για τους πολλούς.

- Είμαστε αρκετά αισιόδοξοι, προτείνουμε και κυνηγάμε με πάθος τις κατάλληλες λύσεις.

- Μπορούμε να διαπρέψουμε αν διαμορφωθούν οι κατάλληλες δομές και συνθήκες, επιζητούμε την αξιοκρατία, οι περισσότεροι από εμάς.

-----------
Τι από όλα είμαστε; Τι μας αξίζει και τι δεν μας αξίζει; Τα αρνητικά ας είναι προς αποφυγή και τα θετικά προς καλλιέργεια και παραπέρα βελτίωση. Και κάτι καλύτερο θα ξημερώσει, αυτό είναι βέβαιο.
_

Οικονομική κρίση: Οδηγός Επιβίωσης

_
Στα πλαίσια των .. δύσκολων ήμέρων που ζούμε, της οικονομικής κρίσης απαιτούνται κάποιες .. συντονισμένες προσπάθειες όλων μας:

- Μειώστε το φαγητό σας, καταβροχθίστε την μισή ποσότητα. Έτσι δεν θα χρειάζεστε παραπάνω γυμναστήριο για να κάψετε τις περιττές θερμίδες. Επιτυγχάνεται επομένως εξοικονόμηση χρημάτων για τροφή και μαζί στα .. δίδακτρα των γυμναστηρίων. Μετά δε από λίγο καιρό, όταν .. κλείσει το .. στομάχι σας, δεν θα καταλαβαίνετε τη διαφορά.

- Ελαττώστε τον αριθμό των κοινωνικών εξόδων σας με την παράλληλη επιμήκυνση του χρόνου καθεμίας ξεχωριστά. Βγαίνατε πέντε φορές την εβδομάδα από δύο ώρες; Τώρα θα βγαίνετε τρεις φορές από τρεις έως τρεισήμισι ώρες. Μειώνονται έτσι τα έξοδα μετακίνησης κατά 40% και ο χρόνος μετάβασης (που είναι χρήμα, μην το ξεχνάμε), ενώ ο συνολικός χρόνος διασκέδασης μένει ίδιος. Παράλληλα γίνεστε και πιο ουσιαστικοί. Οι πολλές φορές την εβδομάδα κουράζουν, βλέπετε.

- Μειώστε το τσιγάρο ή κόφτε το ρημάδι εντελώς. Εδώ, στα σοβαρά, κερδίζεις χρόνο, χρήμα και χάνεις ελάχιστη ευχαρίστηση. Πόσα τσιγάρα από ένα πακέτο είναι απόλαυση; Βέβαια, τι θα γίνει με τους εργαζόμενους στην καπνοβιομηχανία θα μου πείτε; Κάτι μπορεί να σκεφτούμε εδώ.


- Μειώστε το αλκοόλ μόνο στις .. Κυριακές και .. αργίες. Χυμοί φρούτων, αναψυκτικά με πολλά παγάκια ή .. σόδα στη θέση τους. Και ποιος θα καταλάβει ότι την βγάζετε έτσι στα μπαράκια; Δύσκολα γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

- Γνωριστείτε μεταξύ σας. Είναι πασιφανές ότι η κρίση δεν ευνοεί την .. ατομικότητα. Μοιραζόμαστε τα έξοδα, μοιραζόμαστε τα αγαθά, όλοι συνεισφέρουμε, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και στο τέλος .. πολλαπλασιάζουμε την ευχαρίστηση και απόλαυση. Επιτέλους, όχι πια μόνοι.

- Πλέον και οι αγορές σας γίνονται ομαδικές. Πως λέμε στις τρεις συσκευές, η μία δώρο ακόμα και στα ρούχα και σε οτιδήποτε. Προσοχή, δεν ανεβάζουμε την ατομική κατανάλωσή μας, απλά τον αριθμό των ατόμων που καταναλώνουν ομαδικά.

- Ακόμα και στο γραφείο, δεν αγοράζουμε μόνο μία .. τυρόπιτα. Αλλά ένα .. ταψί τυρόπιτας που μοιράζεται ισόποσα μεταξύ συναδέλφων. Το ίδιο και στο ψωμί με φρατζόλα αντί για ψωμάκι ή κουλουράκια.

- Ανακαλύπτουμε μαγαζιά με ρούχα από .. δεύτερο χέρι. Εννοείται όλα αυτά τον Αύγουστο και το Φεβρουάριο στις εκπτώσεις. Και ειδικά στις πρώτες μέρες. Είμαστε στημένοι στις πόρτες στην έναρξη των εκπτώσεων για να αγοράσουμε πρώτοι (*).


- Το φιλοδώρημα είναι πια άγνωστη λέξη στο λεξιλόγιό μας. Ανοίγουμε ειδικό λογαριασμό για τα χρήματα που θα δίναμε σε φιλοδωρήματα. Άσε που θα πληρώναμε χωρίς να .. δικαιολογείται στις αποδείξεις.

- Περπατάμε για αποστάσεις μέχρι δύο ή και τριών χιλιομέτρων. Εναλλακτικά, χρησιμοποιούμε ποδήλατο (προσοχή στην οδήγηση σας παρακαλώ). Στην ανάγκη ας έχουμε μαζί μας κι ένα σακίδιο με μία αλλαξιά ρούχα αν χρειαστεί.

- Επίσης ας αγοράσετε (εδώ δεν θέλω εκπτώσεις, αρκετά πια) ένα ζευγάρι .. καβούρια να τα τοποθετήσετε στις τσέπες σας όταν χρειάζεται να βγάλετε χρήματα.

- Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερης σημασίας, μάθετε απέξω τον οδηγό επιβίωσης και επαναλάβετε εβδομαδιαία τουλάχιστον μία φορά το καθένα από τα παραπάνω.

*: Εδώ υπάρχει και μία άλλη .. σχολή σκέψης, σύμφωνα με την οποία περιμένουν το τέλος της εκπτωτικής περιόδου όταν οι τιμές πιάσουν πάτο για να αγοράσουν. Έχουν κι αυτοί μία λογική, πώς να διαφωνήσουμε;

ΥΓ: Αγαπητοί φίλοι μου, η αληθινή οικονομική κρίση που βιώνουμε, δεν θα μπορέσει να μας λυγίσει, να μην μας κάνει να χαμογελάμε και να αισιοδοξούμε, μαζί με την προσπάθεια.
_

Ο λόγος του Ζολώτα

_
Ο πρώην Πρωθυπουργός και Καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας είχε εκφωνήσει δύο μνημειώδεις λόγους στην Ουάσιγκτον στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959. Κατάφερε να μιλήσει στα Αγγλικά με ατόφιες ελληνικές λέξεις, αν εξαιρέσουμε τις βοηθητικές όπως σύνδεσμοι, άρθρα και προθέσεις.

Ως πρέσβης της Ελληνικής Γλώσσας εκφώνησε ενώπιον του ΔΝΤ (ναι, σωστά διαβάσατε, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου!) ένα λόγο στα Ελληνικά χρησιμοποιώντας την αγγλική, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση.

Ο δεύτερος λόγος του τον Οκτώβριο του 1959, καθώς και η Ελληνική του απόδοση παρουσιάζονται παρακάτω:


---------------------------------

It is Zeus' anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

Είναι "Διός ανάθεμα" στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.


It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.


In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.


Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική.


Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic.

Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια.


The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies.

Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές.


Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies.

Γι' αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.


I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers.

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.


Πηγές:
1. http://www.e-haf.org/forum/viewtopic.php?p=121993
2. http://news.pathfinder.gr/greece/news/68244.html
_

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (αποσπάσματα)

_
ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ

Υπάρχουν Έλληνες που προβληματίζονται με τους εαυτούς των και Έλληνες που δεν προβληματίζονται. Οι σκέψεις αυτές αφορούν περισσότερο τους δεύτερους. Είναι όμως αφιερωμένες στους πρώτους.

Ορίζουμε σαν ευτυχία την (συνήθως προσωρινή) κατάσταση, όπου η πραγματικότητα συμπίπτει με τις επιθυμίες μας

Σε αναλογία, δυστυχία πρέπει να είναι η μη σύμπτωση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.

Με άλλα λόγια, δυστυχία μπορούμε να ονομάσουμε την απόσταση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.


Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε.

Αξίωμα: Ένας Έλληνας κάνει ότι μπορεί για να μεγαλώσει το άνοιγμα ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.

Ο Έλληνας ζει κυκλοθυμικά σε μόνιμη έξαρση ή ύφεση. Μία συνέπεια: απόλυτη αδυναμία αυτοκριτικής και αυτογνωσίας.

Το Έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθές. Εμείς χρόνια τώρα, προσπαθούμε να πεισθούμε για το ανάποδο.

Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη.

Κι όμως στην πραγματικότητα είναι ο Καραγκιόζης, που ονειρεύεται τον εαυτό του σαν Μεγαλέξανδρο. Ο Καραγκιόζης με τα πολλά επαγγέλματα, τα πολλά πρόσωπα, την μόνιμη πείνα και την μία τέχνη: της ηθοποιίας.

Ο Έλληνας προσπαθεί σε κάθε τομέα, να είναι εκτός πραγματικότητας. Και μετά είναι δυστυχής, διότι είναι εκτός πραγματικότητας (και μετά είναι ευτυχής... διότι είναι δυστυχής).

Βασικά ο Έλληνας αγνοεί την πραγματικότητα. Ζει δύο φορές πάνω από τα οικονομικά του μέσα. Υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κάνει. Γνωρίζει τα τετραπλάσια από αυτά που πραγματικά έμαθε. Αισθάνεται (και συναισθάνεται) τα πενταπλάσια από όσα πραγματικά νοιώθει.

Η υπερβολή δεν είναι μόνο εθνικό ελάττωμα. Είναι τρόπος ζωής των Ελλήνων. Είναι η συνισταμένη του εθνικού τους χαρακτήρα. Είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά.


Ο Νεοέλληνας μοιάζει ευτυχισμένος όταν είναι δυστυχισμένος. Όταν όλα πάνε καλά, αισθάνεται ανήσυχος και απροσάρμοστος. Αν δεν έχει αίτια δυστυχίας, θα ψάξει να βρει.

Η ευτυχία της δυστυχίας του Νεοέλληνα εκφράζεται τέλεια στην ελληνική γκρίνια

Απομεινάρι της σκλαβιάς; Γνώρισμα των ταλαιπωρημένων λαών; Πάντως το καλύτερο που θα ακούσετε, είναι ένας βαθύς αναστεναγμός με νόημα και η φράση; «έ! ας τα λέμε καλά...».

Σε κανένα λαό η φράση Τι κάνεις; δεν οδηγεί σε πλήρη ανάλυση του ιατρικού ιστορικού, της οικογενειακής κατάστασης, των οικονομικών δυσχερειών και των σεξουαλικών προβλημάτων του (τυπικά) ερωτηθέντος.

Βαθιά μέσ' την ψυχή του Έλληνα συζούν ο Χατζηαβάτης και ο Μεγαλέξανδρος. Η υπερβολή της κακομοιριάς και της λεβεντιάς. Η περηφάνια της ύβρης και η ύβρη της γκρίνιας. Μόνιμες και αρχαίες αιτίες δυστυχίας και δημιουργίας.

Στο θέμα της κληρονομιάς τους, θα χώριζα τους Έλληνες σε τρεις κατηγορίες-τους συνειδητούς, τους ημι-συνειδητούς και τους μη-συνειδητούς.

Οι πρώτοι (λίγοι) ξέρουν. Έχουν νοιώσει το τρομερό βάρος της κληρονομιάς. Έχουν καταλάβει το απάνθρωπο επίπεδο τελειότητας του λόγου ή της μορφής των παλιότερων. Και τούτο τους συντρίβει.

Οι δεύτεροι (και οι περισσότεροι) δεν ξέρουν άμεσα. Έχουν όμως «ακουστά». Είναι σαν τους γιους του διάσημου φιλόσοφου, που δεν μπορούν να καταλάβουν τα έργα του, βλέπουν όμως πως όσοι ξέρουν, τα τιμούν και τα βραβεύουν. Τους ενοχλεί αλλά και τους κολακεύει η φήμη. Επαίρονται πάντα όταν μιλούν σε τρίτους.

Η τρίτη κατηγορία-οι μη συνειδητοί- είναι οι παρθένοι και αγνοί (γράφε ασπούδαχτοι: Μακρυγιάννης, Θεόφιλος, Λαός). Έχουν ακούσει για τους παλιούς σε μύθους και θρύλους, που τους έχουν αφομοιώσει σαν λαϊκά παραμύθια. Αυτοί οι αγνοί δημιούργησαν την λαϊκή παράδοση και τέχνη.

Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των ημιμαθών με το μόνιμο κρυφό πλέγμα κατωτερότητας απέναντι στους αρχαίους, καθορίζει τη στάση και το ύφος του συνόλου.

Η σχέση μας με τους αρχαίους είναι μία πηγή του εθνικού πλέγματος κατωτερότητας. Η άλλη είναι η σύγκριση στο χώρο και όχι στο χρόνο. Με τους σύγχρονους «ανεπτυγμένους». Με την «Ευρώπη».


Φθονούνε τους άλλους λαούς, ενώ διατυμπανίζουμε την ανωτερότητά μας. Ξενομανείς, ξενόφοβοι και ξενόδουλοι κι όχι μόνο (τουριστικά) φιλόξενοι.

Στις ρίζες της ελληνικής δυστυχίας είναι τα δύο εθνικά πλέγματα κατωτερότητας. Το ένα στο χρόνο με τους προγόνους. Το άλλο στο χώρο με τους Ευρωπαίους. Αδικαιολόγητα ίσως πλέγματα αλλά όχι για τούτο, λιγότερο πραγματικά.

Είμαστε διαφορετικοί. Κι όμως προσπαθούμε με απόγνωση να ενταχθούμε κάπου. Γιατί άραγε αισθανόμαστε την μοναδικότητά μας σαν ελάττωμα; Γιατί ντρεπόμαστε γι' αυτή; Άραγε επειδή δεν είμαστε αρκετά μεγάλοι ή δυνατοί, ώστε να κάνουμε την αδυναμία μας παντιέρα; Η μήπως επειδή δεν είμαστε αρκετά σίγουροι για τον εαυτό μας;

Αυτή η έλλειψη σιγουριάς, και όχι το μέγεθός της, μας έκανε πάντα να αναζητάμε προστάτες. Και άλλοι λαοί είναι μικροί, αλλά δεν κρέμονται από τους μεγάλους...

Τελικά ποίοι είμαστε; Οι ευρωπαίοι της ανατολής ή οι ανατολίτες της Ευρώπης; Οι αναπτυγμένοι του Νότου ή οι υποανάπτυκτοι του Βορρά; Οι κατ' ευθείαν απόγονοι των Αχαιών ή η πανσπερμία της Βαβυλωνίας:

Δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει κυρίως γνώση και κρίση.

Υπάρχει άραγε νεοέλληνας που να μην αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός του; Και τώρα ας θυμηθούμε τις δύο συχνότερες νεοελληνικές βρισιές.

Άλλο σύμπτωμα έλλειψης σιγουριάς, η νεοελληνική καχυποψία. Πρώτη αντίδραση σε ό,τι πεις: Με...δουλεύεις;

Ο Έλληνας δεν αισθάνεται άνετα μέσα στον κόσμο. Σαν συγγενής από την επαρχία, κάθεται στην άκρη της καρέκλας και κρύβει την έλλειψη σιγουριάς κάτω από την σοβαροφάνειά του. Σπάνια γελά.

Ζει στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης-σε σχέση με τις αμοιβές του έχει την χειρότερη κοινωνική ασφάλιση, τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα, το φτωχότερο εκπαιδευτικό σύστημα και τις μικρότερες κυκλοφορίες βιβλίων.

Ενώ οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να μεταμορφώσουν την Ελλάδα σε ξένη χώρα, οι άλλοι μισοί ξενιτεύονται. Είμαστε μία από τις λίγες χώρες που έχει περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες από κατοίκους.

Οι Έλληνες πάντα θα γυρεύουν την πατρίδα τους σε άλλες πατρίδες και τις άλλες πατρίδες στην δική τους.

Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/nikos_dimou_misfortune.htm
_

Ζητείται στήριγμα

_
Ο κατακλυσμός δυσάρεστων ειδήσεων τις τελευταίες μέρες είναι πρωτοφανής. Έχω σταματήσει από καιρό να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση και τους τρομοκρατημένους, δήθεν αγχωμένους εκατομμυριούχους γραβατοφόρους να ‘κλαίνε’ με κροκοδείλια δάκρυα για την διαφαινόμενη χρεοκοπία της χώρας μας, το ηφαιστειακό νέφος της Ισλανδίας και τα ασφαλιστικό σύστημα. Καταφεύγω στο διαδίκτυο σε πιο σοβαρές πηγές και επιλεγμένους τόπους πληροφόρησης. Αλλά φευ. Από τις επικεφαλίδες μέχρι και τις παραμέσα σελίδες, μία θολούρα στο φόντο. Και αν παρατηρήσεις, μία μαυρίλα χωρίς ίχνος φωτός σε πρώτο πλάνο.


Ευτυχώς που αποφάσισα να βγω από το σπίτι και η στάση μου σε ένα νεανικό στέκι με το βουητό και τα χαμόγελα της παρέας με ξεκόλλησε από το κλίμα των ημερών. Προσωρινά όμως. Ακρώνυμα και λέξεις όπως ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ, και spreads στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Οι μισοί να μας πληροφορούν ότι οδεύουμε προς το μηχανισμό στήριξης, ξερά, χωρίς λόγια ενθάρρυνσης και θετικής σκέψης. Οι άλλοι στην απέναντι όχθη να αναθεματίζουν και να αρνούνται πεισματικά τις κινήσεις, χωρίς πρόταση, στο τι είναι καλό να κάνουμε.

-----
Μία γνωστή Ελληνίδα ακαδημαϊκός και πρύτανης σε πρόσφατη συνέντευξη της έλεγε πως εμείς οι Έλληνες είμαστε γνώστες στην πολιτική και σε ίσως πιο σύνθετα πράγματα. Εκεί που είμαστε τελευταίοι όμως είναι στην παιδεία. Υπερθεματίζω τις απόψεις της. Για αυτό, ότι και να κάνουμε, αν δεν υπάρχει αυτό το συστατικό, η υπόλοιπη γνώση είναι άχρηστη, να μην αναφέρω έως και αρνητική.
-----

Ξέρετε, οι υποτιθέμενες ανησυχίες των πλουσιοπάροχα αμειβόμενων δημοσιογράφων και πολιτικών μου θυμίζουν τις τάχα ανησυχίες πολλών πλουσίων για την πείνα στον τρίτο κόσμο: δεν μας αγγίζει, κι εφόσον δεν πρόκειται εμείς να πεινάσουμε, ας αναλωθούμε σε ανέξοδα λόγια. Το ίδιο και σήμερα, σου λένε, αφού εμείς είμαστε προνομιούχοι, δεν κινδυνεύουμε στο ελάχιστο, δεν πάνε να χρεοκοπήσουν; Και μιλούν χωρίς μέτρο, μεταδίδοντας τα σενάρια της χειρότερης περίπτωσης σαν περίπου βέβαια γεγονότα στο μέλλον. Την ώρα που η ψυχολογία και διάθεση του μέσου ανθρώπου έχει πέσει στο ναδίρ. Βέβαια αυτό δεν τους αφορά. Πάνω από όλα είναι η τηλεθέαση και τα κέρδη καθώς και η πολιτική ξύλινη γλώσσα - που αφήνει ελεύθερο το πεδίο ερμηνειών και λογής κινδυνολόγων να δρουν.


Άκουσα σε ένα κανάλι πρόσφατα να μιλούν για μειώσεις 40% στους μισθούς. Εσύ που τα ξεστομίζεις αυτά ξέρεις καλά ότι θα μπορούσες να ζεις και με το ένα πέμπτο των εισοδημάτων σου. Έλεος. Παίζεις με τα νούμερα και τι θα κερδίσεις τελικά; Ποια είναι η πρότασή σου πέρα από γενικότητες και ουτοπικές καταστάσεις;

Τα στήριγμα που θέλουμε δεν είναι πρώτιστα οικονομικό, είναι άλλο. Πείτε το ψυχολογικό, ηθικό και δεν ξέρω πως αλλιώς. Για να κάνουμε την προσπάθεια. Αν το μπορέσουμε, δεν νομίζω ότι θα μας σταματήσει κάποιο εμπόδιο για να τα καταφέρουμε τελικά.
_

Αραβικοί αριθμοί και η σημασία τους

_
Ποιος είναι ο λόγος που το 1 σημαίνει 1; Οι αριθμοί που χρησιμοποιούμε (1, 2, 3, 4, κτλ.) είναι γνωστοί ως " αραβικοί" αριθμοί για να ξεχωρίζουν από τους "λατινικούς" (I, II, III, IV, V, VI, κτλ).

Στην πραγματικότητα οι Άραβες έκαναν γνωστούς αυτούς τους αριθμούς, αλλά αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν απ' τους Φοίνικες για να μετρούν και να λογαριάζουν στις εμπορικές τους συναλλαγές.

Έχουμε σκεφτεί ποτέ σκεφτεί γιατί το 1 σημαίνει "ένα" και 2 σημαίνει "δύο"; Τι κρύβεται πίσω από τη λογική γραφής τους; Για ποιο σκοπό επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα σύμβολα για να τους αναπαραστήσουμε;


Στους λατινικούς αριθμούς είναι εύκολο να το καταλάβουμε αλλά ποια ήταν η λογική πίσω απ' τους φοινικικούς αριθμούς;

Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα γωνιών!

Είναι ο αριθμός των γωνιών που βρίσκονται ανάμεσα στα μικρά ευθύγραμμα τμήματα που σχηματίζουν την οπτική αναπαράσταση του κάθε αραβικού αριθμού. Αν κάποιος γράψει τον αριθμό στην παλιά του μορφή, όπως φαίνεται και στο σχήμα, θα καταλάβει αμέσως γιατί:

Οι γωνίες έχουν σημειωθεί με "o".

Ο αριθμός 1 έχει μία γωνία.

Ο αριθμός 2 έχει δύο γωνίες.

Ο αριθμός 3 έχει τρεις γωνίες.

και ούτω καθεξής.


Το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι ότι το "μηδέν" δεν περιέχει καθόλου γωνίες! Τι σκέψη και μοναδική αρμονία αναπαράστασης!
_