Αισιόδοξες σκέψεις

_
Κοντά δυο βδομάδες διανύσαμε στο νέο χρόνο και το 2010 μπήκε αισιόδοξα και θαρρώ πως οι πρώτες μέρες του μας βρίσκουν ανανεωμένους αρκετούς από εμάς. Διαβάστε πέντε πράγματα που θα ήθελα να μου συμβαίνουν μέσα στην καινούργια χρονιά:


Αισιόδοξες σκέψεις

Η απαισιοδοξία και η προσκόλληση στα άσχημα περισσεύουν και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι η σκέψη και η ενασχόληση με θετικές δράσεις. Ακόμα και μέσα από καθημερινές συνήθεις που ούτε καν είχαμε υποψιαστεί. Μία διαφορετική διαδρομή για τη δουλειά, ένα νωρίτερο πρωινό ξύπνημα, ένα περπάτημα στην ύπαιθρο μπορούν να μας ανανεώσουν. Μα και στα πιο πολύπλοκα, οι πρωτοβουλίες με καινούργια, φρέσκα πρόσωπα, νέα χόμπι που νομίζαμε πως δεν μας ταιριάζουνε, μικρές εκδρομές έξω από την πόλη και πιο πολύ η όψη της φωτεινής πλευράς των πραγμάτων.


Μικροί στόχοι

Κάθε χρόνο βάζω κάποιους σκοπούς, μικρά πράγματα που όμως δίνουν το κίνητρο να πραγματώσουμε ιδέες. Να που εδώ τα στερεότυπα της πολιτικής και των επιχειρήσεων μπορούν να χρησιμεύσουν σε κάτι καλό. Μείωση του ελλείμματος λένε ή αύξηση της κερδοφορίας και περιορισμό του κόστους. Και εμείς αντιπροτείνουμε: να περάσουμε τα εκατό μπάνια το καλοκαίρι, να κάνουμε υπερατλαντικό ταξίδι, να διαβάζουμε και καταλαβαίνουμε Νερούδα ή να τρέχουμε σταθερά, τρεις φορές την εβδομάδα, τα εννιά χιλιόμετρα σε μία ώρα. Μικροί, ίσως αδιάφοροι σκοποί, μα με τόσο ενδιαφέρον στην πορεία σε αυτούς.


Υγιεινή διατροφή

“Να τρως υγιεινά” μου έλεγαν όταν ‘χλαπάκιαζα’ τις πίτσες ή τα σάντουιτς στις δύο το πρωί. Κι εγώ σφύριζα ανέμελα. Είχαν όμως δίκιο δίχως άλλο. Εδώ και κάμποσο καιρό έχω βάλει την ‘σπιτική’ διατροφή στο πρόγραμμά μου. Βέβαια τα διαλείμματα κραιπάλης συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά .. ξανά, πάλι από την αρχή. Η καλή διατροφή δεν είναι μόνο μία συνήθεια για το μέλλον. Είναι και η απόλαυση του σήμερα μέσα από τις αυξημένες αντοχές, διαθέσεις και .. ορέξεις μας στην ευρύτερη έννοιά τους. Το μόνο μικρό αντίτιμο είναι ο μετριασμός ή έλεγχος των βουλιμικών διαθέσεών μας. Κάτι όχι και τόσο δύσκολο με λίγη πειθαρχεία.


Κακές συνήθεις: τέλος

Κάπνισμα: Πόσα τσιγάρα είναι απόλαυση και πόσα μηχανικά ή αγχωτικά; Αξίζει τον κόπο γι αυτά τα λίγα της ευχαρίστησης να συνεχίσουμε τη συνήθεια; Δεν έχω καταφέρει ακόμα να απαλλαγώ από δαύτο – παρόλο που άντεξα πέντε χρόνια μακριά του.
Έλλειψη προσοχής στον εαυτό μας: Συχνά υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας και τις αντοχές μας. Θέλουμε να δουλεύουμε 8-10 ώρες την ημέρα, να πηγαίνουμε γυμναστήριο, να κάνουμε τις δουλειές στο σπίτι και βραδινή έξοδο. Υπάρχουν και όρια αντοχών.
Εκνευρισμός με τα κακώς κείμενα: Είναι τόσες οι ασχήμιες και ανορθογραφίες γύρω μας, που τελικά το στοίχημα είναι να ζούμε χωρίς επηρεασμούς. Ας βουλώσουμε τα αυτιά μας, ας κλείσουμε τα μάτια μας κι αφεθούμε στην όμορφη πλευρά.


Μακριά από μίζερες συμπεριφορές

Μακριά από συμπεριφορές γεμάτες γκρίνια και απαισιοδοξία. Μερικοί αδυνατούν να εκτιμήσουν τα τόσα καλά που έχουν ή τους δώσαμε και εστιάζουν στα λίγα αρνητικά. Και το κυριότερο επιμένουν σε αυτά μην μπορώντας να δώσουν λύσεις. Στο τέλος όλα τους φταίνε και κάποιες φορές κατηγορούν και άλλα πρόσωπα που δεν έχουν σχέση. Το κυριότερο που θέλουμε να είμαστε μακριά είναι η αχαριστία. “Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος” είχαν πει κάποτε - και είχαν τόσο δίκιο. Όσο η αχαριστία υπάρχει, θα είμαστε μακριά της.

---------------

Καλή Χρονιά φίλοι μου! Και η επόμενη να μας βρει ξανά εδώ να μιλάμε και να ασχολούμαστε με ωραία πράγματα!
_

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα

_
Το ξύπνημα ήταν από νωρίς κατά τις εφτά, και το ξεκίνημα της διαδρομής μας λίγο πριν τις οκτώ. Το ραντεβού μας δινόταν κάθε χρόνο εκεί στην οδό Παπαφλέσσα πλησίον του Ναού του Αγίου Ανδρέα. Η πιανομελόντικα ήταν καθαρή και φρεσκογυαλισμένη. Το τρίγωνο του φίλου μου συμπλήρωνε την εικόνα μας. Είχα μία μικρή έφεση κι έπαιζα καλά τα κάλαντα, σε δύο τρεις ‘σκάλες’ αν θυμάμαι. Ο φιλαράκος μου δεν διακρινόταν και για την κρυστάλλινη φωνή του, το πάλευε με το τρίγωνο κι αυτός να κρατήσει το .. τέμπο, δεν θα μπορούσα όμως χωρίς την παρουσία του. Μέχρι την Τρίτη Γυμνασίου τα λέγαμε τα κάλαντα. Εκείνη την τελευταία χρονιά, θυμάμαι ένα στριμμένο κύριο:



«Καλά εσύ ολόκληρος άντρας και λες ακόμα τα κάλαντα;» με ρώτησε.
«………..» εγώ.

Περιττό να αναφέρουμε ότι δεν επηρέασαν διόλου την διάθεσή μας και την λαχτάρα που νιώθαμε εκείνες τις μέρες. Η προσμονή στο χτύπημα του κουδουνιού, μετά το άνοιγμα της πόρτας όταν μας έγνεφαν θετικά για να αρχίσουμε, μέχρι το μικρό μας φίλεμα – ολόκληρος θησαυρός μας φάνταζε τότε. Όλα μαγικά.

Τα κάλαντα των Χριστουγέννων αλλά κι εκείνα της Πρωτοχρονιάς είναι μέσα στην καρδιά μας. Μέσα στο καταχείμωνο, πρωί - πρωί κοντά στο χάραμα, είμαστε διαρκώς παρόντες. Στο τέλος της διαδρομής, κατά τις δύο το μεσημέρι, απλώναμε πάνω στο στρωμένο κρεβάτι το μποναμά μας για τη δίκαιη μοιρασιά.


Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και επέλεγα στιγμές να ξαναζήσω αυτές θα ήταν ανάμεσα τους. Όσα δώρα κι αν απέκτησα, όσες συνάξεις κι αν προέκυψαν, όσες πρωτοχρονιές κι αν γλεντήσαμε, οι μέρες των παραμονών που ξαμολιόμαστε με τα τρίγωνα και τα πνευστά είναι ασύγκριτες.

Φέτος, όχι μόνο θα υποδεχθώ με ανοικτές αγκάλες αλλά θα παρακαλώ να μού’ρχονται παιδάκια στη γειτονιά να μου “τα λένε”.

Το blog θα κάνει κι αυτό λίγες διακοπές και θα επανέρθει γύρω στις 10 του Γενάρη.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
φίλοι μου
και
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ το ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2010 !!

_

Αναμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά

_
Η αναμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς μου φέρνει γλυκόπικρες γεύσεις στο νου, ειδικά τελευταία. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι υπέρτερο – ίσως ποικίλει από χρόνο σε χρόνο. Πρώτα είναι η ημερολογιακή αλλαγή του χρόνου κι επομένως η ηλικιακή μας αύξηση: ένα βήμα ψηλότερα στη σκάλα της ηλικίας μας. Εδώ υπάρχουν οι απαισιόδοξοι που σου προσθέτουν ένα χρόνιο αμέσως μετά την πρωτοχρονιά και ας έχεις γεννηθεί .. στο τέλος Δεκεμβρίου. Οφείλω να παραδεχθώ πως είμαι υποστηρικτής του Αμερικάνικου συστήματος που αυξάνουν τα έτη σου μόλις τα συμπληρώσεις, δηλαδή στα γενέθλιά σου. Αυτός λέμε είναι ας πούμε 29 χρονών και 360 ημερών - αλήθεια είναι ακόμα 29, στη δεκαετία των 20! Αν πάλι μετρήσουμε στο δεκακεξαδικό σύστημα αρίθμησης, ο τριαντατριάρης είναι μόλις 21 ετών! Τα πάντα είναι σχετικά με το σύστημα αναφοράς. Θαυμάσια.


Τα καλό της υπόθεσης των γιορτών αυτών είναι πως σπάνε το μουντό τοπίο και το σκοτάδι του χειμώνα. Μέσα από τεχνητό βέβαια φως βιτρινών, καταστημάτων, των φιλόξενων τραπεζιών φίλων και συγγενών, ακόμα και από τα λαμπιόνια των δέντρων και των μπαλκονιών. Μία όαση στο μέσο του χειμώνα είναι ότι πρέπει από αυτή την άποψη.

Οι άνθρωποι φαίνονται με το πέρασμα των χρόνων σαν να πιάνονται όλο και περισσότερο από έθιμα και παραδόσεις. Με όλο και μεγαλύτερο πάθος και ευλάβεια στην τήρησή τους. Νομίζεις πως ξαφνικά έγιναν πιο πιστοί, πιο ευσεβείς, σαν κάτι να τους άλλαξε και θέλουν να πάνε πίσω, στις ρίζες τους. Μάλλον για μεγαλύτερη ανασφάλεια πρόκειται – για τους πολλούς, ο φόβος της φθοράς ίσως, για το άγνωστο του αύριο;

Θέλω να είμαι καλός στην δύναμή μου και στην ασφάλειά μου. Να επιλέγω κάτι συνειδητά και όχι όταν τα υπόλοιπα έχουν στερέψει. Να με κάνουν παρέα όταν δεν τους έχω ανάγκη. Να κατανοώ τι βρίσκεται πίσω από τα πράγματα που ακολουθώ, να σκέφτομαι.

Ένα ευχάριστο των εορτών είναι οι αργίες και το καθισιό από τη δουλειά. Πότε μου δεν αισθάνθηκα τόσο κουρασμένος όσο στο τέλος της χρονιάς. Οι δράσεις που έχουν σωρευτεί ας διακόψουν. Λίγες μέρες διάλειμμα είναι αρκούντως αναζωογονητικές. Ειδικά φέτος η παύση θα παραταθεί. Και η γεύση στο τέλος και η εντύπωση θα είναι πιο γλυκές με διαφορά.

Απόψε λέω να στολίσω το δέντρο μου. Οι όποιες τελευταίες ελπίδες εύρεσης αγοράς παραδοσιακού Ελληνικού καραβιού έπεσαν στο κενό. Και πέρσι το ίδιο συνέβη. Ας είναι, το δεντράκι μου είναι μία χαρά. Εδώ η πολλή σκέψη και η αναζήτηση στις ρίζες του εθίμου δεν ξέρω αν βοηθάει και πολύ. Να τι διαβάζω:


" Οι πρόγονοι του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορούν να αναζητηθούν στα ειδωλολατρικά έθιμα της λατρείας των δέντρων. Τότε δέντρα μεταφέρονταν μέσα στα σπίτια και οι άνθρωποι τα στόλιζαν για να εξασφαλίσουν καλή σοδειά τον επόμενο χρόνο. Λέγεται ότι ο Μαρτίνος Λούθηρος ξεκίνησε την παράδοση των αναμμένων λαμπών στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, στη Γερμανία, τον 16ο αιώνα. Η εικόνα ενός πράσινου δέντρου την παραμονή των Χριστουγέννων, με τα αστέρια να λάμπουν στον ουρανό από πάνω του, του έκανε μεγάλη εντύπωση και τοποθέτησε ένα παρόμοιο δέντρο, διακοσμημένο με αναμμένα κεριά, μέσα στο σπίτι του. Στα μέσα του 1800, το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δένδρου είχε επεκταθεί ταχύτατα σε όλο τον κόσμο. Το έθιμο γινόταν αιτία για πολλά ατυχήματα! Έτσι, μέχρι να εφευρεθούν τα ηλεκτρικά φωτάκια, οι προνοητικοί είχαν και έναν κουβά νερό κάτω από το δέντρο, για τον κίνδυνο πυρκαγιάς.

Το 1882, το πρώτο ηλεκτρικά φωτισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του κόσμου, στολίσθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης, στην κατοικία του Έντουαρτ Τζόνσον, ενός συναδέλφου του εφευρέτη Τόμας Έντισον. Σήμερα, περισσότερα από 72 εκατομμύρια δέντρα στολίζονται κάθε Χριστούγεννα, και από αυτά, 35 εκατομμύρια είναι αληθινά δέντρα ενώ 37 εκατομμύρια είναι ψεύτικα. "

Ας σας ομολογήσω πως είμαι υπέρ της αγοράς ψεύτικου δέντρου όχι τόσο εξαιτίας οικολογικής συνείδησης (νομίζω πως διαθέτω λίγη από αυτή) μα για οικονομικούς λόγους σε τέτοιες εποχές που ζούμε, πού να αγοράζεις ένα αληθινό δέντρο κάθε χρόνο;


Η ώρα περνάει και πρέπει να σας αφήσω για να αρχίσω τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια μου, πρώτα στα γλυκά. Τα μελομακάρονα του διπλανού φούρνου μου έχουν σπάσει τη μύτη. Όσα και αν φτιάξεις στο σπίτι, δεν μπορείς να αντισταθείς. Τελικά κάτι μου λέει ότι δεν θα είναι άσχημα αυτές τις μέρες!

Θα τα ξαναπούμε πριν τα Χριστούγεννα.
_

Λίγη Τέχνη: Το φιλί

_

Ας πάμε για λίγη Τέχνη σήμερα με δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακές της. Στην αρχή, “Το φιλί”, έργο του Νορβηγού Έντβαρτ Μουνκ το 1897. Μία εξπρεσιονιστική απεικόνιση που εξωτερικεύει πάθος δίχως άλλο, μα και τρόμο που προκύπτει μέσα, όχι τόσο από τα χρώματα και την σκοτεινή ατμόσφαιρα, όσο από την παραμόρφωση των προσώπων. Δεν υπάρχουν πρόσωπα μέσα στο πλαίσιο, το ένα παραβιάζει το άλλο, το φιλί και ο έρωτας γίνονται επιθετικοί και φτάνουν στον να αλλοιώσουν τα άτομα που συμμετέχουν σε αυτόν αρχικά σαν αυτόνομες, ανεξάρτητες οντότητες. Πάρα πολλοί φιλότεχνοι, απλοί άνθρωποι που μαγεύτηκαν στην ματιά του έχουν υμνήσει τον πίνακα μιας και περικλείει όλο το φάσμα των συναισθημάτων: πάθος δράμα, ένωση των δύο ανθρώπων σε ένα και πάνω από όλα αληθινή αγάπη.

Δεν μπορεί εύκολα κάποιος μέσα σε λίγες αράδες να αποδώσει και πολλά από τη δουλειά αυτού του μέγιστου Εξπρεσιονιστή. Μόνο να ψηλαφίσουμε μπορούμε και να δώσουμε λίγα ερεθίσματα. Ο καθένας και η καθεμία μας μπορούν να κρίνουν και να συμπεράνουν.



Στη δικιά μου ματιά και αισθητική βέβαια ο Πίνακας “Το φιλί” του Γκούσταφ Κλιμτ (1907-1908) είναι ότι πιο ωραίο στο είδος του που έχω δει ή γνωρίσει. Ρομαντική ατμόσφαιρα, αντίστιξη εμπρός χρυσαφένιου με το φόντο - ο άνθρωπος στο κέντρο και στο προσκήνιο, αντίθεση της φωτεινής πλευράς με το σκοτεινό, ανέραστο, μουντό μας κομμάτι. Ο πλούτος του έρωτα εκφράζεται στον πίνακα μέσα από βαρυφορτωμένα υλικά αγαθά – τα κοσμήματα και χρυσαφικά στην ένδυση των νέων. Ο άντρας χαμηλώνει ελαφρώς για να συναντήσει την σύντροφό του με μία διακριτικότητα.

Το πιο χαρακτηριστικό σημείο του όμως είναι ο τρόπος του φιλιού και ο απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία και το απαραβίαστο της υπόστασης του άλλου. Τα πρόσωπα δεν παραμορφώνονται, διατηρούν την ακεραιότητά τους και αναδεικνύονται κιόλας – ειδικά εκείνο της γυναίκας. Ο έρωτας καταφέρει να ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην συντροφικότητα και την ελευθερία, σε μία σταθερή, αμφίδρομη σχέση. Να γιατί, με τα όσα ξέρουμε και καταλαβαίνουμε, τον κατατάσσουμε στους πιο σπουδαίους.

------------------------



Ο Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch) ήταν Νορβηγός ζωγράφος, που ανήκει στους προδρόμους του εξπρεσιονισμού. Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1863 στο χωριό Άνταλσμπρουκ της Νορβηγίας και μεγάλωσε στο Όσλο. Πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1944 στο Όσλο. Το πιο γνωστό του έργο είναι «Η Κραυγή». Το ύφος στα έργα του επηρεάζεται αρκετά από προσωπικά δράματα που βιώνει στην οικογένεια του.
Όπως λέει και ο ίδιος: “Kληρονόμησα δύο από τους πιο φοβερούς εχθρούς της ανθρωπότητας – την κληρονομιά της φυματίωσης και της παραφροσύνης – η ασθένεια, η τρέλα και ο θάνατος ήταν οι μαύροι άγγελοι που στάθηκαν στο λίκνο μου.”


Ο Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt, 14 Ιουλίου 1862 – 6 Φεβρουαρίου 1918) ήταν Αυστριακός ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος της Απόσχισης (Sezession) της Βιέννης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αρ Νουβό (Art Nouveau). Είχε σημαντική συμβολή στη διεθνή αναγνώριση της αυστριακής τέχνης και υπήρξε από τους πρώτους που κατάφεραν να συνδυάσουν την εικονιστική με την αφηρημένη ζωγραφική. Ο ερωτισμός που κυριαρχεί στα έργα του προκάλεσε συχνά αντιδράσεις. Το ερωτικό στοιχείο είναι απροκάλυπτο και σε αρκετά από τα σχέδιά του, τα οποία ο ίδιος χαρακτήρισε ως φόρο τιμής “στην αγαθή αλλά και λάγνα φυλή των υπερευαίσθητων”.
_

Απορρίμματα .. παντού

_
Έμπνευση ιδιαίτερη δεν έχω τελευταία - για γράψιμο, ας το ξεκαθαρίσω - ούτε πολύ χρόνο, βλέπετε αυτός έχει γεμίσει από δράσεις έξω στον καθαρό ουρανό, μα και στις κλειστές σάλες του χορού. Είπα να κάνω και πράξη τη σταδιακή αποκόλλησή μου από τον ‘προσομοιωμένο’, συχνά ‘ξέβαθο’ κόσμο του internet στον ελεύθερό μου χρόνο που τον .. παραγέμιζε μέχρι πρότινος.

Το παραγέμισμα είναι συνήθως μία λέξη με αρνητική χροιά και κοιτάτε που σκέφτηκα τώρα τους .. παραγεμισμένους κάδους των σκουπιδιών στην βρώμικη πολιτεία που ζω! Το είπε κι ο δήμαρχός της, απαντώντας στους εργάτες της καθαριότητας όταν ζήτησαν αύξηση και καλύτερους όρους εργασίας. Είχε και κάποιο δίκιο όπως και να έχει, όταν εκείνοι αφήνουν τους κάδους ανοιχτούς να χάσκουν στην αποκομιδή των σκουπιδιών. Και συχνά ράθυμοι, σαν να μην νοιάζονται κι αν αφήνουν απορρίμματα στον δρόμο (θα έρθει η σκούπα να τα μαζέψει αργότερα, σου λένε).


Το θέμα των σκουπιδιών επηρεάζει την αισθητική εικόνα της πόλης και βέβαια την υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος. Και αν για το πρώτο σκέλος της υπόθεσης, πολλοί μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ασφάλεια του υποκειμενισμού και της διαφορετικής άποψης που δικαιούνται να έχουν, για το δεύτερο δεν σηκώνουμε συζήτηση. Η αυξανόμενη έκθεση σε ασθένειες και ο .. βιασμός του περιβάλλοντός μας αυξάνουν γεωμετρικά στο χρόνο, μέσα από την παροιμιώδη αδιαφορία των κατοίκων για την πόλη και όχι μόνο - είναι και η ύπαιθρος που υποφέρει από τις εξορμήσεις των βαρβάρων.

Η κλασσική κουτοπόνηρη σκέψη του νεοέλληνα:
- Μα δεν έχουμε παιδεία, ο ένας.
- Ας καθαρίσει ο δήμος που τον πληρώνω, ο άλλος
- Ας πάψει πρώτα να ρυπαίνει ο βιομήχανος, τα δικά μου σκουπίδια δεν είναι τίποτα, θα ακούσεις παραδίπλα.

Αδιαφορία, ηλιθιότητα ή ανικανότητα; Θα λέγαμε πως είναι μία σύνθεση αρνητικών και ότι η λέξη κουτοπονηριά αποδίδει καλύτερα το φαινόμενο. Στο μεταξύ σχεδόν όλοι αδυνατούν να σκεφτούν και να εφαρμόσουν τις απλοϊκές λύσεις:


1. Τοποθετώ τα σκουπίδια μου μέσα στον κάδο το πολύ μισή ώρα πριν έρθει το απορριμματοφόρο και όχι από το πρωί ή ώρες πριν – διαφορετικά τα σκουπίδια μένουν στον δρόμο για ώρες.
2. Ποτέ δεν ανοίγω τον κάδο για να αφήσω σκουπίδια χωρίς στην συνέχεια να τον κλείσω.
3. Αν ο κάδος έχει γεμίσει ψάχνω έναν άλλον και δεν αφήνω τα σκουπίδια έξω από αυτόν.
4. Σε περιπτώσεις απεργίας των καθαριστών, κρατώ τα σκουπίδια στο σπίτι μου.
5. Προσπαθώ να ανακυκλώνω, ξεχωρίζοντας τα απορρίμματα με προσοχή.
6. Ειδοποιώ εγκαίρως την υπηρεσία καθαριότητας όταν πρόκειται να αποθέσω ένα ογκώδες αντικείμενο (π.χ. ηλεκτρική συσκευή) και το αφήνω σε κατάλληλο σημείο λίγο πριν την αποκομιδή του.
7. Σε περιπτώσεις σκύλων μας, πάντα μαζεύω όλες τις ακαθαρσίες του από το χώμα και ποτέ από πεζοδρόμια ή δρόμους.

Σας παρακαλώ αν μου ξεφεύγει κάτι, ας το προσθέσετε εδώ.

Η κύρια ευθύνη είναι των κατοίκων της πόλης και όχι των υπαλλήλων της καθαριότητας που προσωπικά εργάζονται ικανοποιητικά και με αρκετή συνέπεια.


Για να καταλάβουμε το μέγεθος του προβλήματος του ανεγξέλεκτου σκορπίσματος σκουπιδιών στο περιβάλλον μας και πόσο σημαντική είναι η αντιμετώπισή του – ξέχωρα από τις πόλεις και την αισθητική εικόνα τους, να σας γράψω παρακάτω κάποια στοιχεία. Ελπίζοντας ότι η απλή ανάγνωσή τους θα μας βοηθήσει ελάχιστα να αποκτήσουμε μία συνείδηση του αγαθού να ζούμε σε μία φύση που μας περιβάλλει.

Χρόνος ζωής απορριμμάτων

Πλαστικό μπουκάλι: 450 χρόνια
Το 11% των απορριμμάτων ενός νοικοκυριού αποτελείται από πλαστικό, από το οποίο το 40% είναι πλαστικά μπουκάλια.

Πλαστικό ποτήρι: 50 χρόνια
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες της Ε.Ε. με το χαμηλότερο ποσοστό ανακύκλωσης πλαστικού (περίπου 1%).

Πλαστική σακούλα: 10-20 χρόνια
Στις πλαστικές σακούλες συχνά παγιδεύονται πουλιά, ενώ μπορεί να αποτελέσουν αιτία θανάτου και για περισσότερα από 200 είδη θαλάσσιων οργανισμών, μεταξύ των οποίων φάλαινες, δελφίνια και θαλάσσιες χελώνες.



Γόπα τσιγάρου: 1-5 χρόνια
Περίπου 5 τρισεκατομμύρια τσιγάρα κατασκευάζονται κάθε χρόνο παγκοσμίως, αλλά τα 4,3 τρισεκατομμύρια δεν καταλήγουν σε τασάκια και κάδους.

Πακέτο τσιγάρα: 5 χρόνια
Τα πακέτα τσιγάρων, που συχνά μολύνουν τις ελληνικές ακτές, χρειάζονται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να διασπαστούν, επειδή αποτελούν ένα συνδυασμό χαρτιού με επίστρωση πλαστικού.

Κουτί αναψυκτικού: 80-500 χρόνια
Ανακυκλώνοντας μόνο ένα αλουμινένιο ­κουτάκι αναψυκτικού, μπορείτε να εξοικονομήσετε αρκετή ηλεκτρική ενέργεια, ώστε να λειτουργεί η τηλεόρασή σας για 3 ώρες.

Γυάλινο μπουκάλι: 500-1.000.000 χρόνια
Η ανακύκλωση ενός γυάλινου μπουκαλιού εξοικονομεί αρκετή ενέργεια, ώστε να κρατά αναμμένη μια λάμπα των 100W για 4 ώρες.

Εισιτήριο λεωφορείου: 2-4 εβδομάδες
Κάθε τόνος ανακυκλωμένου χαρτιού σώζει 17 δέντρα και εξοικονομεί αρκετή ηλεκτρική ενέργεια, ώστε να ηλεκτροδοτηθεί ένα 4άρι-5άρι σπίτι για ένα χρόνο.

Πηγή: http://www.vita.gr/html/ent/079/ent.7079.asp
_

Αξέχαστες Εποχές

_
Τις προάλλες έλαβα ένα όμορφο κείμενο που είχε παλιότερα ξαναπεράσει από το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Δεν ήθελα και πολύ για να το ανεβάσω. Ευχαριστώ την φίλη και τον φίλο μου που μου το έστειλαν.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..


Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;


Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...
_

Μοναχικές παρέες στο ‘δίχτυ’

_
Μόλις γύρισε από τα ξένα. Τον Οκτώβριο τον προτιμάει γιατί δεν έχει ούτε πολύ ζέστη ούτε πολύ κρύο. Οι πρώτες φορές μας ήταν μία πληθωρική παρέα με διηγήσεις από περιστατικά, high μέρη και προχωρημένο τρόπο σκέψης. Ταξίδια στην ενδοχώρα, συναυλίες και εμπειρίες μοναδικές που απολάμβανες να τις ακούς. Μόνο ένα κόλλημα υπήρχε δυστυχώς. Συχνά πυκνά, κάθε μέρα, κάποιες ώρες, πήγαινε στο internet καφέ της γειτονιάς. Το ωράριο τηρούνταν ευλαβικά, αναβολές δεν χωρούσαν, ούτε παρεκκλίσεις. Και την πιο ωραία γκόμενα να του πάσαρα, αυτός ήταν πιστός στο καθημερινό του ραντεβού.

Το διαδίκτυο και το facebook εκτός δουλειάς το απέφευγα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Στις πέντε, πεντέμισι το πολύ, έχουν κατέβει τα ρολά και εμπρός για να απολαύσουμε το χρόνο μας όπως εμείς θέλουμε.



Ακόμα και κάποιες προσωπικές εργασίες, τις έκανα με δανεικό υπολογιστή στο σπίτι. Ένα παλαιό σαράβαλο ήταν σε αχρηστία κι έπρεπε να παραδώσουμε κανα δύο projects. Η αποστολή των αρχείων γινόταν με δωρεάν dial up συνδέσεις από αυτές που έδιναν οι εφημερίδες. Ταλαιπωρία αλλά τουλάχιστον αντέχαμε και κάναμε κι άλλα πράγματα το απόγευμα.

Κάποια μέρα αλληλογραφούσα με μία φίλη μου, έτσι την νόμιζα τότε, απλώς γνωστή μου σήμερα:

<< Γράφεις όμορφα, γιατί δεν ξεκινάς κανένα βιβλίο; >>

Υπερβολές, αλλά ήταν αρκετές για να ενεργοποιήσω το blog μου και σύντομα να αποκτήσω σύνδεση με γραμμή ADSL στο σπίτι. Αυτό ήταν. Με μία φράση κάποιου άλλου έγινα χρήστης του δικτύου και στο σπίτι. Εγώ που το κορόιδευα τόσο καιρό. Μήπως οι γυναίκες είναι που μας επηρεάζουνε ή απλά ενεργοποίησαν κάτι που κρυβόταν μέσα μας και θα έβγαινε αργά ή γρήγορα; Το είχαμε ασφαλώς, νομοτελειακά, κάποτε, θα μας έβγαινε.


Τα κάλεσμα στο διαδίκτυο ήταν ελκυστικό. Η ανάρτηση posts και η επικοινωνία κειμένων και ιδεών με άλλους συναρπαστική. Άρχισα να επισκέπτομαι καθημερινά τα internet καφέ. Μα δεν έβγαινε άλλο. Η απόκτηση μόνιμης σύνδεσης την περασμένη πρωτοχρονιά άλλαξε τις συνήθειές μου. Η σαγήνη των animated οθονών, των σύντομων βίντεο και ψαγμένων γραφικών με κέρδισε. Ώσπου ήρθε και το facebook. Αρχικά με καλέσανε να εγγραφώ. Γιατί όχι; Το βρήκα και σαν μία καλή ευκαιρία να διαφημίσω το blog μου. Στην αρχή με ενδιέφερε η επισκεψιμότητα και η συλλογή σχολίων κι έπρεπε να το προωθήσω. Κάπου όμως, στην πορεία, τα πράγματα άλλαξαν.

Στο facebook ξοδεύω πλέον τις περισσότερες ώρες μου στο διαδίκτυο. Ανήκει στις λεγόμενες εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης, μία νέα πατέντα που έχει κυριαρχήσει με το facebook, το twitter, το myspace και κάποια άλλα. Νά’μαστε, εδώ είναι το ζουμί, φίλοι μου. Τι μετάδοση πληροφορίας και γνώση μου λέτε, ο κόσμος διψάει για παρέα και κοινωνικότητα. Εδώ είναι η μεγάλη μπίζνα. Για να το πω πιο απλά θέλει φλερτ, καμάκι, σχέση βασικά με το αντίθετο φύλο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που θέλουν να δικτυωθούν, πολιτικοί, επιχειρηματίες και επαγγελματίες, ίσως και λίγοι για να διαδώσουν ιδέες, καθόλου παράλογο.

Έχω κάνει σχεδόν 350 ‘φίλους’ στο facebook σε δέκα μήνες. Είμαι πολύ κοινωνικός και μετράω, έχω μία βαρύτητα όπως και να το κάνουμε. Άλλοι δεν μπορούν να περάσουν τους 100 φίλους. Βέβαια, πολλά Σάββατα έχω καθίσει μέσα γιατί δεν είχα αληθινή παρέα να βγω κάπου καλά. Άλλοι πάλι έχουν πάνω από 1000 φίλους, είναι θαυμαστό το πόσο κοινωνικοί είναι, μπροστά τους δεν πιάνω μία, είναι χαρισματικοί.

Η ψυχολογία λέει, κάπου το έχω διαβάσει, πως είναι αδύνατο κάποιος να έχει πάνω από εκατόν πενήντα φίλους. Σωστό σκέφτομαι, γιατί κάθε άνθρωπος θέλει το χρόνο μας και την προσοχή μας, να μοιραστούμε πράγματα και τον κατανοήσουμε στοιχειωδώς. Παραπάνω από αυτό το νούμερο είναι μία θαυμαστή ικανότητα κάποιων να επικοινωνούν με περισσότερους ή μάλλον ο εκφυλισμός της φιλίας; Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί ξεχωριστοί άνθρωποι σήμερα, μάλλον η φιλία πάσχει, δεν βρίσκετε;

Αν οι κειμενογράφοι, τα email και τελευταία τα ιστολόγια (τα blogs στην δικτυακή διάλεκτο) έχουν προάγει την γλώσσα, τη σκέψη και την ανταλλαγή των ιδεών, τα κοινωνικά δίκτυα τα έχουν απαξιώσει. Ελληνικά με αγγλικούς χαρακτήρες, συντμήσεις και φράσεις συχνά ασύνδετες, σύμβολα για συναισθήματα – χαρακτηριστικά της έκπτωσής τους, εδώ στο κοινωνικό κακέκτυπο, το παραμύθι της φιλίας. Όσες φιλίες υπάρχουν έγιναν έξω, στα ανθρώπινα δίκτυα της καθημερινότητας και οι φιλίες μόνο ‘από μέσα’ είναι ελάχιστες.

Καρδιές, αγκαλιές κι αγάπες κάθε πρωί, να τις μετράμε λες και είναι μαθηματικά να δούμε ποιος έχει τις πιο πολλές. Ποσοτικοποίηση των συναισθημάτων, τι λες τώρα;



<< Σε αγαπώ πολύ, είσαι ξεχωριστός για μένα >> Μου έλεγε πριν καιρό μία ‘φίλη’ στο facebook.
<< Θα χαρώ να σε γνωρίσω από κοντά, να έρθεις στην πόλη μου >> της απάντησα.
<< Δεν ξέρω, θα δούμε, είναι δύσκολο >> η απάντηση.

<< Καλημέρα, τι κάνεις; Φιλιά >> μιλώ σε μία υποτιθέμενη δικτυακή φίλη.
<< Έχω δεσμό >> απαντάει,
<< Θαυμάσια >> συνεχίζω.

Οι πιο πολλές αγάπες μόνο μέσα από το ‘δίχτυ’ είναι αγάπες του .. κώλου. Ένας γνωστός μου τις προάλλες μου έλεγε ότι το αίσθημα μοιάζει με τις πόρνες στα μπορντέλα που λένε γεια σου αγάπη μου και ας είσαι ο πρώτος τυχαίος κι ας μην σε έχουνε ξαναδεί ή είσαι άξεστος και απότομος. Δεν νομίζω να έκανε κάποιον προσωπικό υπαινιγμό, μόνο την ατμόσφαιρα έδωσε.

Το facebook έχει μειώσει την κοινωνικότητά μου. Οι λιγότερο κολλητοί φίλοι ειδικά, έχουν χαθεί γιατί δεν μιλάμε πια στο τηλέφωνο ή βρισκόμαστε. Μόνο μία ψευδαίσθηση φιλίας και γνωριμιών με πιο πολλούς ανθρώπους δίνει, μία εικονική ικανοποίηση για πλούσιο κοινωνικό περίγυρο που στην ουσία είναι πισωγύρισμα. Απομάκρυνση από δράσεις στην ύπαιθρο και την πόλη, από διάβασμα και σκέψη, από παρέες και κουβέντες με άλλους από αναζήτηση ανθρώπων στον κόσμο. Μία απομόνωση από τους άλλους αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η μεγαλύτερη .. παπαριά και αν γραφτεί από ένα μέλος με μία αποκαλυπτική πόζα ή ένα καλογυμνασμένο σώμα, θα τραβήξει σαν σφουγγάρι τα σχόλια των ‘φίλων’. Αντίθετα μία σπουδαία φράση δίπλα σε μία αδιάφορη φωτογραφία θα μείνει στην μοναξιά της.


Κάποιοι λένε ότι παίζει ρόλο η χρήση να μην γίνει κατάχρηση. Κι εγώ λέω ότι αν κάτι είναι θετικό μόνο αν χρησιμοποιείται ελάχιστα, τότε δεν να είναι χρήσιμο γενικώς. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να βγω από τον εθισμό, δεν θέλω μόνο να αποχωρήσω και να σβήσω τόσες συνδέσεις – υπάρχουν και άξιοι άνθρωποι, το μέσο είναι που τα διαλύει. Πιστεύω πως σιγά-σιγά κάτι καταφέρνω. Για να ξεφύγω από τις μοναχικές παρέες, την απομόνωση από τους άλλους και τον εαυτό μου.
_