Κι άλλα αποφθέγματα

Μερικές ακόμα πνευματώδεις φράσεις που μου έστειλαν πρόσφατα και τις οποίες παραθέτω - τις πιο καλές από αυτές:

Ο άνθρωπος που χαμογελά όταν όλα πάνε στραβά έχει σκεφτεί κάποιον να ρίξει το φταίξιμο.

Το να κόψεις το τσιγάρο είναι το πιο εύκολο πράγμα. Εγώ το έχω κόψει τουλάχιστον πενήντα φορές.


Στη δημοκρατία το κάθε κόμμα αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του να αποδείξει ότι το άλλο δεν είναι ικανό να κυβερνήσει. Και τα δυο το πετυχαίνουν. Και τα δυο έχουν δίκιο.

Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος με αυτοπεποίθηση.

Για να ντυθεί μια γυναίκα, γδύνονται δυο ζώα: ένα που δίνει τη γούνα κι ένα που την πληρώνει.

Γράφω σε ένα χαρτί ό,τι πρέπει να θυμηθώ. Κατ' αυτόν τον τρόπο, αντί να ξοδεύω το χρόνο μου προσπαθώντας να θυμηθώ αυτό που έγραψα, τον ξοδεύω ψάχνοντας το χαρτί που έγραψα αυτά που πρέπει να θυμηθώ.


Είπα στη γυναίκα μου την αλήθεια. Της είπα πως βλέπω ψυχίατρο. Μετά μου είπε την αλήθεια: βλέπει ψυχίατρο, δυο υδραυλικούς και έναν μπάρμαν.

Οικονομολόγος είναι ένας άνθρωπος που θα ξέρει αύριο γιατί αυτά που προέβλεψε χτες δε συνέβησαν σήμερα.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να γίνει κάτι. Κάν' το μόνος σου, προσέλαβε κάποιον να το κάνει ή απαγόρευσε στα παιδιά σου να το κάνουν.

Εύκολη: αντρικός όρος που χαρακτηρίζει τις γυναίκες που έχουν τη σεξουαλική ηθική του άντρα.

Η ζωή στη Γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει και δωρεάν ταξίδι γύρω από τον ήλιο.


Τράπεζα είναι το ίδρυμα που σου δανείζει λεφτά αν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν σου χρειάζονται.

Όταν κάνεις το καλό, ζήτα απόδειξη, μην τυχόν και ο παράδεισος δουλεύει σαν την εφορία.

--------------------------------------
Πόση αλήθεια μπορούν να κρύβουν τέτοιες εκφράσεις; Μήπως είναι απλά ευφυολογήματα χωρίς βάθος και ανάλυση σκέψης; Ποιες είναι οι τρεις καλύτερες φράσεις που σας άρεσαν; Οι δικές μου κατά σειρά προτίμησης είναι:

1.Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος με αυτοπεποίθηση.
2.Η ζωή στη Γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει και δωρεάν ταξίδι γύρω από τον ήλιο.
3.Ο άνθρωπος που χαμογελά όταν όλα πάνε στραβά έχει σκεφτεί κάποιον να ρίξει το φταίξιμο.

Στο τέλος θα βγάλουμε τις πιο δημοφιλείς για εσάς, εκφράσεις, θα ήθελα όμως να μου δικαιολογήσετε τις επιλογές σας.

Μετανάστες: Πραγματικότητα και Ανθρωπισμός

.
Οι συζητήσεις για το μεταναστευτικό ζήτημα, των εξ ανατολάς ορμόμενων στην πλειονότητά τους, βουίζουν στα αυτιά μας, το λέμε και το εννοούμε. Γιατί μόνο ως θόρυβος θα μπορούσαν να εκληφθούν οι όποιες ατέρμονες συνομιλίες, αερολογίες χωρίς ουσιαστικό όφελος για τους διαμένοντες στην πολιτεία μας, ντόπιους ή επισκέπτες. Η δράση της αδράνειας το πιο χαρακτηριστικό και αναφερόμαστε στους έχοντες κρατικές αρμοδιότητες και θέσεις ευθύνης στην περιοχή και ευρύτερα. Αλλά και συχνά σε πολλούς κατοίκους, που, ανένδοτοι, δεν θέλουν να τους βλέπουν σε απόσταση μικρότερη των .. πέντε χιλιομέτρων.

Προσπάθειες γίνονται, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Κινήσεις πολιτών ή μεμονωμένες δράσεις για την προμήθεια τροφής και ρουχισμού, πρωτοβουλίες οργανώσεων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμα και η εκκλησία έχει συμβάλει αρκετά μέσα από την οργάνωση παροχής συσσιτίων σε εβδομαδιαία βάση – που όμως δεν επαρκούν για να καλύψουν τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των προσφύγων.

Το θέμα διογκώνεται με το πέρασμα του χρόνου και τείνει να γίνει δύσκολα αντιμετωπίσιμο. Ιδίως όταν οι κατοικούντες στην δυτικότερη πλευρά της γηραιάς ηπείρου κωφεύουν και απλά “ποιούν την νήσσα” αφήνοντας την ψωροκώσταινα των έντεκα εκατομμυρίων, την ήδη υπερφορτωμένη από μετανάστες να λύσει το πρόβλημα. Λες και η Ελλάδα δεν είναι ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής ένωσης. Φανταστείτε ας πούμε να αντιμετώπιζαν πρόβλημα τα σύνορά μας και εμείς να αγναντεύαμε ωσάν βολεμένοι και αποστασιοποιημένοι. Ίσιοι στις υποχρεώσεις, στη φορολογία, τις ντιρεκτίβες από καιρό σε καιρό - από δικαιώματα σαν λαός πώς τα πάμε αλήθεια; Όχι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εδώ ο βαθμός είναι υψηλός. Καίτοι σχετικά νεόκοποι στην υποδοχή του διαφορετικού, έχουμε δείξει πως αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους, οι πολλοί από εμάς. Δεν μας πειράζουν. Αλλά ..


Η κατάσταση έχει δραματικά επιδεινωθεί σε δύο συνιστώσες. Πρώτα από όλα, δεν μπορεί να ελεγχθεί η εισροή παράνομων μεταναστών από τα ανατολικά μας σύνορα και ακόμα οι τρόποι που το θέμα των ήδη υπαρχόντων θα επιλυθεί δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Το .. αστείο της υπόθεσης είναι πως ούτε οι ίδιοι οι “επισκέπτες” της πόλης μου, που είναι η πύλη της χώρας προς τη δύση θέλουν να παραμείνουν. Ίσως γιατί πιστεύουν πως δικαιούνται ή μπορούν να καταφέρουν μία καλύτερη ζωή προς δυσμάς.

Παραλογισμός; Ίσως να είναι κι έτσι, το βέβαιο της υπόθεσης μοιάζει πως ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του έστω και αν η μετάθεση του προβλήματος θα χτυπήσει γρήγορα τον ίδιο. Ο κάτοικοι επειδή δεν τους θέλουν ούτε σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου και είναι ανένδοτοι σε όποια συζήτηση – εδώ δίνω δίκαιο σε όσους συμβιώνουν μαζί τους στις ίδιες γειτονιές δίπλα από τα σπίτια τους, και κινδυνεύουν από τη μη τήρηση κανόνων υγιεινής και ασφάλειας. Οι τοπικές αρχές γιατί φοβούνται το λεγόμενο πολιτικό κόστος και στέκονται αδρανείς να τους τα λύσει όλα το κεντρικό κράτος. Η κεντρική εξουσία πελαγωμένη σε μία πλειάδα προβλημάτων δεν ξέρει με τι να πρωτοασχοληθεί κι έχει χάσει το μπούσουλα.


Μία προσωρινή αλλά ικανοποιητική επίλυση θα ήταν η ταχεία δημιουργία καταυλισμού προσφύγων με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής – μέσα από τοπικές πρωτοβουλίες του δήμου της νομαρχίας ή της περιφέρειας. Είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα. Ας συνειδητοποιήσουν όλοι κι εμείς μαζί πως είναι ένα φλέγον ζήτημα που χρήζει άμεσου χειρισμού. Μόνο ίσως τότε θα αμβλυνθούν ή αντιμετωπιστούν η πείνα, η εξαθλίωση και η ασφάλεια όλων και παράλληλα θα εξασφαλιστεί μία ελάχιστη αξιοπρέπεια σε αυτούς του ανθρώπους. Πιστεύουμε πως η δημιουργία καταυλισμού είναι επιβεβλημένη.

Οι απλοί πολίτες έχουν ήδη έμπρακτα αποδείξει την γενναιοδωρία τους - ακόμα και εκείνοι που του έχουν στις γειτονιές τους έχουν δείξει μεγάλη ανεκτικότητα. Είναι καιρός έπειτα το θέμα να ‘ανέβει’ στα επίπεδα της κεντρικής εξουσίας, να προωθηθεί στα ευρωπαϊκά και διεθνή φόρα και να αντιμετωπιστεί συνολικά και για όλους σαν ομάδα.

Ο ανθρωπιστικές ευαισθησίες γίνεται να συνυπάρξουν αρμονικά με βιώσιμες λύσεις. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι είμαστε και μέλη μίας οργανωμένης κοινωνίας και όχι απλά μεμονωμένα άτομα. Πέρα από διαπιστώσεις και κατηγόριες, δίχως αυτόματη, ανακλαστική διαφωνία και άρνηση σε οποιοδήποτε διάλογο, ας σκεφτούμε λίγο συνετά κι έξυπνα και όλα θα καλυτερέψουν.


Άλλωστε, όλοι παιδιά ενός Θεού είμαστε - δεν υπάρχουν άλλοι που ανήκουν σε έναν κατώτερο και άλλοι σε έναν καλύτερο. Και επειδή η ιστορία των ανθρώπων, κύκλους μπορεί να κάνει, και στην θέση αυτών των μεταναστών θα έρθουν άλλοι στην θέση τους, ποιος ξέρει;
.

Εικοστή Πέμπτη Μαρτίου, Χίλια Οκτακόσια Είκοσι Ένα

.
Σε δώδεκα χρόνια ακριβώς, συν δύο ημέρες από σήμερα, θα γιορτάζονται τα διακόσια χρόνια από την ελληνική επανάσταση του εικοσιένα. Μυθικό το νούμερο, και ακόμα πιο μυθικά και αξεπέραστα τα ηρωικά κατορθώματα των ασύγκριτων, των υπεργιγάγντων του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Μισό λεπτό να πάω να πλύνω τα χέρια μου, να κοιταχτώ στον καθρέφτη, να είμαι ευπαρουσίαστος όπως και να έχει, πριν τυπώσω τα ονόματά τους στον πληκτρολόγιο. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Ρήγας Φεραίος, ποιον να πρωτοθυμηθείς; Ένα ρίγος σε κατακλύζει, ανατριχιάζεις και μόνο στην σκέψη τους.


Αν η επέτειος της Εικοστής Ογδόης Οκτωβρίου μου φέρνει αναμνήσεις από τα μαθητικά μου χρόνια, κυρίως μέσα με τις διηγήσεις του παππού μου και των άλλων μεγαλυτέρων για τον βομβαρδισμό της Πάτρας ανήμερα του ΟΧΙ και άλλα σχετικά δρώμενα - υπήρξε μία μεταφορά των βιωμάτων κατά κάποιον τρόπο, η Εικοστή Πέμπτη Μαρτίου σχετίζεται με μία πιο εξιδανικευμένη θύμηση. Δεν είναι τόσο η χρονική απόσταση των γεγονότων ή ο εξωραϊσμός των αφηγητάδων της ιστορίας, όσο οι αξεπέραστες επιδόσεις και κινήσεις μίας χούφτας μπαρουτοκαπνισμένων οπλαρχηγών και των ομάδων τους να ξεσηκωθούν. Το μήνυμά τους, οικουμενικό και διαχρονικό, πολυδιάστατο και σύνθετο, εκτείνεται στο άπειρο του χώρου και του χρόνου, σε δύο διαστάσεις χωρίς όρια, γεωγραφικά ή εποχών.

Μέσα στην εποχή του στείρου εγωκεντρισμού του δυτικού πολιτισμού, της ισοπέδωσης των περισσότερων πραγμάτων, της αποδυνάμωσης αρχών, αξιών και ιδανικών, σε μία στεγνή παγκοσμιοποίηση των οικονομιών των αριθμητικών μεγεθών και των συγκλίσεων – παρασάγγες μακριά από τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες των λαών, οι συμβολισμοί του εικοσιένα είναι πολλοί και ποικίλοι. Πρώτα και πάνω από όλα είναι το δικαίωμα στην ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την περηφάνια των λαών, τον σεβασμό στις ιδιαιτερότητές και τη δικιά τους βούληση, η οποία μπορεί να κατακτηθεί έστω και αν υπάρχει προσωπικό κόστος και τίμημα, μέσα σε ανθρώπους στον ίδιο τον λαό. Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά, θαρρώ πως τα λόγια ωχριούν για να αποδώσουν μόνο το ελάχιστο των νοημάτων.


Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί όλα αυτά με συνεπαίρνουν τόσο. Μαζί με τη σειρά και τις όποιες αρχές που πήρα μικρός από το σπίτι, όλα αυτά μπήκαν μέσα μου, έτσι χωρίς άλλο λόγο ιδιαίτερο. Την παραμονή της επετείου, δεν μπορώ να ξεχάσω τις γιορτές στο σχολείο, πολλοί από μας ντυμένοι φουστανελάδες, νιώθαμε την ατμόσφαιρα και καταλαβαίναμε το νόημα των ημερών συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις, λιγότερο ή περισσότερο. Την επόμενη μέρα, ανήμερα της γιορτής, πολλοί από εμάς έβγαιναν την παρέλαση, γεμάτοι χαρά και καμάρι, γελαστοί κι ανεβασμένοι. Άλλοι απλώς την παρακολουθούσαν, δεν σκέφτομαι κάποιον που να μην ήταν εκεί.

Θυμάμαι τα λίγα σκιρτήματα, ερωτικά ναι, στην θέα των όμορφων λυγερών κορασίδων, το πείραγμα στους προσκόπους συμμαθητές μου που το πάλευαν οι καημένοι στο βάδισμα, με αποτέλεσμα μηδέν, το ρυθμικό σφύριγμα του καθηγητή-γυμναστή στην καθοδήγηση των μαθητών του και το δέος μου τότε στην όψη και το αγέρωχο βήμα όταν περνούσαν τα στρατά. Ακόμη τον ήρωα πυροσβέστη να μου γνέφει, όρθιος ψηλά πάνω στο όχημά του και τους καλούς σαμαρείτες να προχωρούν ευθυτενείς, με νεύρο, ένταση αλλά και ένα ήθος προσφοράς κι ανιδιοτέλειας.

Μεθαύριο Τετάρτη θα ξεκινήσω να δω την παρέλαση, γεμάτος λαχτάρα όπως και τότε. Ακούω τριγύρω μου τόσα πράγματα για δήθεν εθνικιστικές εξάρσεις για την αναγκαιότητα της κατάργησης των παρελάσεων, υποτίθεται κατάλοιπα άλλων εποχών. Βουλώνω τα αυτιά μου και τα καθαρογράφω στα παλιότερα των υποδημάτων μου. Κάποια πράγματα τα πιστεύουμε επειδή έτσι μάθαμε από παιδιά και αυτό δεν αλλάζει. Αλλά κι επειδή αργότερα, μεγαλύτεροι, τα σκεφτήκαμε, τα εξηγήσαμε και τα νιώσαμε με την καρδιά μας. Γιατί δεν μπορεί, να πάρει, υπάρχει και λίγο συναίσθημα σε αυτό τον κόσμο - που δεν ερμηνεύεται μέσα από οθρολογιστικές υπεραναλύσεις και αμπελοφιλοσοφίες. Αναμένω την 25η Μαρτίου, να αποτίσω φόρο τιμής στους γίγαντες, στον καπετάν Θοδωράκη και τις άλλες αληθινά μεγαλύτερες μορφές του Έθνους.

ΥΓ: Το κείμενο είναι μία συνέχεια στο σχόλιο που έκανα στο blog της φίλης μου Άννας-Σίλιας, τον Οκτώβριο για την παρέλαση της επετείου του Σαράντα που είχε γράψει σχετικά. Άννα, ελπίζω να σου αρέσει και αυτό, είσαι η πρώτη που στο αφιερώνω.
.

Περί αναμονής της οικονομικής κρίσης

« Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα στην πατρίδα μας. Η ελληνική οικονομία είναι ανθεκτικότερη στην κρίση κι έτσι οι επιπτώσεις θα είναι μικρότερες. Πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κρίση όταν θα έρθει στην πραγματικότητα, ακόμα οι παρενέργειές της δεν έχουν γίνει αντιληπτές ..»

Αυτά και μύρια άλλα σε όποιο κανάλι και αν ανοίξεις, όποιο ραδιόφωνο και αν ακούσεις, όποια εφημερίδα από τις γνωστές και αν ξεφυλλίσεις. Τα ίδια και τα ίδια, μαύρη μαυρίλα. Ο εκφωνητής του κουτιού με ένα ύφος, που να αναρωτιέσαι, γιατί ζω, δικαιούμαι να υπάρχω; Μια θολή εικόνα ένα μουντό, μισοσκότεινο τοπίο. Και η ψυχολογία μας σε διαρκή πτώση. Το καλύτερο όλων σε αυτά που ξεστομίζονται από λογής-λογής πολιτικούς και διαμορφωτές της κοινής γνώμης – διαμορφωτές του .. οπίσθιου μέρους του σώματός μας, για την ύφεση στην οικονομία είναι οι αναφορές περί αναμονής. Η κρίση, υποστηρίζουν, δεν ήρθε στην πραγματικότητα αλλά την περιμένουμε. Και ας είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό.


Τι είναι αναμονή όμως; έχουμε αναρωτηθεί; Απλή η απάντηση.

Ορισμός της Αναμονής: Μία κατάσταση σχεδόν αδράνειας με αναφορά σε ένα κοντινό μελλοντικό γεγονός που αναμένεται με αγωνία ή επιθυμία ή και φόβο, σίγουρα πάντως όχι με αδιαφορία, έχουμε την έγνοια του όπως και νά'ναι. Όλες οι σκέψεις μας, οι εικόνες και δράσεις μας έχουν περίπου σταματήσει εστιάζοντας στην προσμονή του γεγονότος.

Απλή περίπτωση: Η αναμονή στο ραντεβού, όταν αργοπορήσει ο άλλος είναι χαμένος χρόνος, ζούμε και αναπνέουμε για τη στιγμή της συνάντησης. Όσο περισσότερη καθυστέρηση υπάρχει τόσο πιο μεγάλη σπατάλη της ώρας συνεπάγεται. Άλλο περιστατικό: Η αναμονή των αποτελεσμάτων των εξετάσεων (εκπαιδευτικών, ιατρικών ή άλλων, αδιάφορο) αιχμαλωτίζει το νου μας, απομακρύνοντας, σε κάποιο βαθμό, τη δυνατότητα άλλων δημιουργικών ιδεών ή δράσεων.

Πώς να το εξηγήσω, αυτή η φυλή μας ημών των Ελλήνων, των Ελλαδιτών, ας τα εξειδικεύσουμε τα πράγματα, βρίσκεται σε μία κατάσταση συνεχούς αναμονής. Περιμένουμε τον μεγάλο μετασεισμό, περιμένουμε νέες βροχές και καταιγίδες, το τελευταίο κύμα καύσωνα, τη νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Ζώντας σε μία κατάσταση υπολειτουργίας για το μελλοντικό που θα έρθει. Ένα σημαντικό ερώτημα εδώ είναι αν έχουμε μόνοι μας περιέλθει σε αυτή την κατάσταση ή μήπως μας έχουν ωθήσει εδώ οι λογής προγνώστες των μέσων μαζικής επικοινωνίας και οι εξασκούντες επιρροή στις μάζες, οι οποίες και ωσάν πιο αδύναμες, υποκύπτουν στις προσφερόμενες πληροφορίες και γίνονται ακόμα πιο αδύναμες; Επιτρέψτε μου να ταχθώ υπέρ του λαού που δεν φέρει την κύρια ευθύνη για τα αποτελέσματα των προγνώσεων και το πλησίασμα της χειμερίας νάρκης που περιέρχεται σιγά-σιγά αλλά σταθερά. Ή μάλλον που τον αναγκάζουν να πλησιάζει σε αυτό.

Βέβαια ένας ίσως πιο ορθά σκεπτόμενος θα έλεγε πως οι προβλέψεις και αναμονές χρησιμεύουν στο να προλάβουμε και προετοιμαστούμε για διαφορά φαινόμενα όπως είναι ο καιρός ή οι μελλοντικές πωλήσεις εταιρειών βασιζόμενες σε επιστημονικές μεθοδολογίες και πρακτικές. Ίσως και για το ασφαλιστικό πάνω σε προβλέψεις με βάση την υπογεννητικότητα - επομένως στηριζόμενοι σε κάτι το υποθετικό.

Αλλά για την οικονομική κρίση πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι αναμένεται και ότι αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι παρά μία πρόγευση, μια εισαγωγή; Εντάξει, υπάρχουν όχι και τόσο ευοίωνες προβλέψεις εταιρειών, μα είναι κάτι το μεμονωμένο και όχι μία συνολική εικόνα. Πολλοί σοβαροί αναλυτές, ίσως οι πιο πολλοί, αδυνατούν να προβλέψουν οικονομικές επιπτώσεις και μεγέθη. Γιατί τότε αυτή η αδυναμία συνεπάγεται και χειροτέρευση;


Εγώ ας κάνω τους εξής συλλογισμούς κι εσείς άμα θέλετε γράψτε τα δικά σας, έτσι για να το κουβεντιάσουμε το πράγμα:

1. Τα περί της αναμονής της οικονομικής κρίσης είναι τα παραμύθια της Χαλιμάς, η κρίση είναι εδώ, σήμερα. Πάμπολλες θέσεις εργασίας έχουν ήδη χαθεί, η ποσότητα των εξόδων του μέσου καταναλωτή φθίνει γεωμετρικά. Και η ποιότητα της ζωής του με βάση τα υλικά αγαθά του έχει μειωθεί προ πολλού.
2. Ίσως και να υπάρξει μελλοντικά χειροτέρευση, ίσως και όχι, δύσκολα μπορεί να προβλεφτεί με ακρίβεια, σε καμία περίπτωση πάντως δεν αναμένουμε κάτι εκ των προτέρων.
3. Τα περί αναμονής είναι γνωστές 'ελαφρότητες' των διαμορφωτών της κοινής γνώμης για να μας αποκοιμίσουν και να μας συνηθίσουν στην σημερινή κατάσταση, να την δεχθούμε σαν κάτι το φυσιολογικό.
4. Η άποψη αυτή είναι μέσα στα πλαίσια του φτηνού εντυπωσιασμού των μήντια για λίγα ή πιο πολλά εκατομμύρια διαφημιστικού τζίρου παραπάνω.
5. Ίσως πάλι να είναι και άλλοθι για την ανυπαρξία πολιτικής βούλησης και ενεργειών: μα τι να κάνουν αφού η κρίση δεν έχει έρθει ακόμα; !
6. Τελευταίο αλλά όχι και ήσσονος σημασίας, είναι αυτό που αναφέραμε παραπάνω, ίσως το πιο σημαντικό. Η αναμονή είναι τελεσίδικα χρόνος νεκρός, σε αυτόν τελικά που προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν με τη δήθεν αναμονή της κρίσης. Και κυρίως τη σκέψη μας και το μυαλό μας.


(Ασφαλώς θα μπορούσε να γράψει κανείς χίλια μύρια άπειρα. Δεν το κάνουμε όμως, όχι επειδή δεν θέλουμε ούτε για να μην προκαταβάλλουμε τις γνώμες σας, αλλά κυρίως γιατί δεν θα μας έφτανε ο χώρος και ο χρόνος).

Επειδή όμως είμαστε άνθρωποι που αναζητάμε το θετικό και τις λύσεις, πιστεύουμε ότι κάποιες χαραμάδες αισιοδοξίας υπάρχουν προς το παρόν. Διαίσθηση ίσως; Απονομή της δικαιοσύνης που στο τέλος θα θριαμβεύσει; Παγκόσμια εντροπία και ροή προς μία πιο ευσταθή ισορροπία τελικά; Ποιος ξέρει; Το κοντινό, ευχάριστο μέλλον, ας είναι ο μάρτυράς μας. Το βέβαιο είναι ότι εμείς δεν θα μένουμε απαθείς σε αναμονές, αλλά σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι θα δραστηριοποιούμαστε προς πάσα κατεύθυνση.


ΥΓ1: Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε μεγάλο μέρος του πριν οι συνεχείς βροχοπτώσεις του χειμώνα μας εγκαταλείψουν. Επομένως αντανακλά μία παρόμοια διάθεση, παραπόνου και λιγότερο φωτεινή.

ΥΓ2: Το κείμενο αυτό τελείωσε όταν ο ήλιος έχει στρογγυλοκαθήσει στο θρόνο του .. κανονικά και με το .. Νόμο, η άνοιξη .. έσκασε μύτη και οι διαθέσεις και ορέξεις μας είναι έτοιμες προς απογείωση. Προσδεθείτε!

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων

Ήταν μία ωραία πρωία όταν συζητούσαμε στο γραφείο, λέγαμε διάφορα εξυπνακίστικα, ατάκες και τα σχετικά. Ξεφούρνιζα ένα σωρό, περισσότερο χάρη αστεϊσμού, κανένα ίχνος επίδειξης ή εύκολου εντυπωσιασμού δεν υπήρχε. Και τότε η έμπειρη συνάδελφος μου ανέφερε για το μηχανισμό των Αντικυθήρων. Τώρα με έπιασε αδιάβαστο. Δεν το είχα ξανακούσει. Άρχισα να διαβάζω και να μαθαίνω. Και υποσχέθηκα πως θα γράψω κάτι για αυτόν.

Έχουν περάσει πάνω από εκατό χρόνια όταν ένας εκπληκτικός μηχανισμός βρέθηκε από Έλληνες σφουγγαράδες στο βυθό της θάλασσας στην περιοχή των Αντικυθήρων, ανάμεσα στα Κύθηρα και την Κρήτη. Όλη η διεθνής κοινότητα των ειδικών στα θέματα του αρχαίου κόσμου είχε μείνει άφωνη από το εύρημα. Ήταν μήπως ένας αστρολάβος; Μήπως ένα πλανητάριο ή αστρονομικό ρολόι; Ή κάτι άλλο; Για ολόκληρες δεκαετίες, οι επιστήμονες απέτυχαν να ρίξουν περισσότερο φως, και βασίστηκαν περισσότερο στην φαντασία τους παρά σε πραγματικά δεδομένα. Η έρευνα, ωστόσο, το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα έχει αρχίσει να αποκαλύπτει τα μυστικά αυτού του ευρήματος, που χρονολογείται από τον πρώτο αιώνα π.Χ. περίπου. Θεωρείται δε, σαν ο πιο εξεζητημένος μηχανισμός που γνωρίζουμε από τον αρχαίο κόσμο. Για την επόμενη χιλιετία σχεδόν, δύσκολα είχε βρει κανείς τέτοιο πολύπλοκο κατασκεύασμα.


Στις μέρες μας εκτιμάται ότι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων λειτουργούσε αποκλειστικά για την μελέτη των αστρονομικών φαινομένων, κάτι σαν ένας πολύπλοκος μηχανικός “υπολογιστής” που ανιχνεύει τους κύκλους του ηλιακού συστήματος.

Ο μηχανισμός ανακτήθηκε από σφουγγαράδες στο ναυάγιο ενός φορτωτικού πλοίου έξω από το Ελληνικό νησί Αντικύθηρα το 1900 και φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ελλάδας. Αποτελείται από τρία κύρια τμήματα και άλλα μικρότερα. Δεν ξέρουμε γιατί χρησιμοποιούνταν ακριβώς, μία παλαιότερη θεωρία έλεγε ότι ο μηχανισμός χρησίμευε στον υπολογισμό των κινήσεων των πλανητών, που ήξεραν οι Αρχαίοι Έλληνες. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος.

Ήταν ένας μπρούτζινος μηχανισμός, που η κατασκευή του χρονολογείται περίπου στο 80 π.Χ. Διάφορες έρευνες σχετικά, ίσως να τον καταδείξουν σαν τον αρχαιότερο υπολογιστή του κόσμου. Το κλειδί της υπόθεσης σύμφωνα με τις πηγές και βιβλιογραφίες, είναι η εύρεση και η ερμηνεία κρυμμένου ελληνικού κείμενου για το μηχανισμό. Σύμφωνα με τους ερευνητές «το κείμενο που πρόσφατα ανακαλύφθηκε φαίνεται να επικυρώνει την υπόθεση ότι ο μηχανισμός είχε χρησιμοποιηθεί για να ανιχνεύει τις πορείες των πλανητικών σωμάτων».

Μια μόνο πτυχή που ίσως και να θολώνει το τοπίο έχει να κάνει με το ότι αν ευσταθούν οι παραδοχές των ερευνητών για τη φύση του μηχανισμού, τότε ίσως να δημιουργηθούν υποθέσεις ότι είναι βασισμένος στο ηλιοκεντρικό σύστημα θέασης. Κάτι που ασφαλώς είναι αντίθετο στα πιστεύω και τις πεποιθήσεις των Αρχαίων εκείνα τα χρόνια. Τότε πώς δικαιολογούνταν η θέση του Αριστοτέλη, στην οπαία η πλειονότητα πίστευε, ότι το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από τη γη;

Δεν ξέρω αν αυτό το εύρημα των Αντικυθήρων ήταν ο πρώτος υπολογιστής, πάντως εμένα μου φαντάζει για θαυμαστό μηχάνημα. Είναι και πολύ λίγος ο χρόνος και το υλικό που έχω κοιτάξει για αυτόν. Μου προξενεί εντύπωση όμως το πόση έρευνα έχει γίνει πάνω στο θέμα, πόσες προσπάθειες και μελέτες για την επεξήγηση και απάντηση σε μία ντουζίνα από ερωτήματα, όπως ο σκοπός και το είδος της λειτουργίας του πάνω από δύο χιλιετίες πριν.


Σχετικές αναφορές θα βρείτε στις παρακάτω συνδέσεις:

Μηχανισμός των Αντικυθήρων (Βικιπαίδεια)

The Antikythera Mechanism Research Project

Λύθηκε το μυστήριο του μηχανισμού των Αντικυθήρων;
.

Περί τεχνών εξομολογήσεις

Κοιτάξτε τι διάβασα προ ημερών. Παράξενο, δεν ήξερα, ούτε καν περίμενα ότι θα υπάρχει κάτι τέτοιο. Είναι τόσο ανατρεπτικό σε αυτά που ξέραμε ή νομίζαμε ότι ξέραμε, τουλάχιστον για κάποιους που θεωρούνται, και πράγματι ήταν, κορυφαίοι καλλιτέχνες. Ας ευχαριστήσω πρώτα τον ξάδερφό μου Αλέξανδρο που μου το έστειλε. Τα συμπεράσματα και οι κριτικές, δικά σας.


Ο επιφανής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο σε συνέντευξή του στο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι είπε:

« Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονται ... στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν.

Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα -όπως ξέρεις- είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος.

Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια.


Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του.

Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο βλαβερή απ' όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής. »

(«Δημοσιογραφική» τεύχος Μαρτίου 1999, διά περισσότερα εις «Βήμα» 14- 3-1999)

Έλα ρε Καρνάβαλε

Αποκριάτικη περίοδος και εγώ κάθομαι και γράφω για το Καρναβάλι, τι πρωτότυπο; Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα να μπω στο κλίμα των ημερών κι ετοιμάζομαι να κάνω ένα τηλεφώνημα μπας και προλάβω καμιά στολή διαθέσιμη. Δύο μέτρα άντρας είμαι, αδύνατο δεν θα μπορούσα να με πω, κομματάκι δύσκολο να χωρέσω παντού αν δεν βρω το κατάλληλο μέγεθος.

Μια γλυκόπικρη γεύση με συνοδεύει όταν αναπολώ το Καρναβάλι, και ας δείχνουμε όλοι μες στην τρελή χαρά. Το βέβαιο είναι πως κουνάμε το μαντήλι στη μονοτονία έως και ατονία του ‘μέσα’ και του χειμώνα. Έχω ακόμα παρατηρήσει τελευταία ότι οι άνθρωποι, παρόλο που δηλώνουν και διαδηλώνουν προοδευτικοί, δένονται, με τις παραδόσεις όλο και περισσότερο ωσάν να χρήζουν χείρα βοηθείας. Μπορώ να βρω πολλούς λόγους, κι εσείς φίλοι μου, δεν έμειναν άλλωστε και πολλά πράγματα να πιαστεί κανείς στις μέρες μας.

Οι Αποκριές ήταν κι αυτές δεμένες με την παιδική μου ηλικία. Από το παλαιό baby rally που εξορμούσαμε με τα ποδήλατα, και να σου τα εμπόδια, τι συναγωνισμός κι αυτός, δράση, ένας χαμός. Ένα ήταν το έπαθλο, οι χρονοτριβές απαγορεύονταν αλλά στο τέλος, η ευχαρίστηση ήταν μοναδική. Η χαρά της συμμετοχής και της .. συνενοχής στην σκανδαλιά και στο παιχνίδι. Το σημερινό Καρναβάλι των μικρών (ή των .. μωρών) δεν μπορεί να με συγκινήσει το ίδιο με τότε.


Η μάνα μου μας έντυνε θυμάμαι καουμπόηδες μικρά, ασορτί με τον μεγάλο μου αδερφό. Η πιο χαλαρή διάθεση του μεγάλου σε συνδυασμό με την .. αποφασιστικότητά μου να εφαρμόζω το .. γράμμα του νόμου. Ο άλλος, ο τρίτος ο μικρός, ήταν αρλεκίνος από όλους ο πιο φίνος, δεν το συζητώ. Η σχετική φωτογραφία χαρακτηρίζεται ως συλλεκτική και σύντομα αφού .. διευθετήσω τις τελευταίες λεπτομέρειες επί των .. πνευματικών δικαιωμάτων θα την αναρτήσω, ευθύς ως.

Μία άλλη έντονη ανάμνησή μου έχει να κάνει με την έξοδο μου στην παρέλαση της τελευταίας Κυριακής κουβαλώντας ένα τεράστιο καρναβαλικό κεφάλι επάνω από το δικό μου. Ο λαιμός του είχε κατάλληλα διαμορφωμένη οπή προς την όραση και την αναπνοή μου, αρμονικά φτιαγμένα. Τα βήματα ήταν ποικίλα για να μπορώ να συντονίζομαι με τον ρυθμό του υπόλοιπου σώματος των βαδιστών. Πίσω, αριστερά, εμπρός, δεξιά, κλείναμε ένα κύκλο. Ενίοτε και στροφές περί του νοητού μας κατακόρυφου άξονα Δεν χρειάζεται να σας αναφέρω ότι μετά το πέρας της παρέλασης το κεφάλι μου ήταν σαν καζάνι από το βάρος της υπερμεγέθους κεφαλής και το μήκος της διαδρομής!

Μεγαλύτερος, στα μαθητικά μου χρόνια θυμάμαι, βλέπω ακόμα μπροστά μου τα εφηβικά σκιρτήματα και την απόλυτη απογείωση της διάθεσης μου στις κρυφές ματιές και τα χαμόγελα από κάποιες ωραίες της παρέας, μέχρι τη θλίψη εκεί τη Δευτέρα κατά τις πρωινές ώρες όταν η παράσταση λάβαινε τέλος. Για όλα αυτά, που έχουν και μία συνέχεια όπως και να’ ναι, θα γράψω μία άλλη φορά


Δεν ξέρω τη γνώμη σας για τα Καρναβάλια, ακούω τόσα, θετικά τα περισσότερα, κάποιοι άλλοι μιλούν για μάσκες και μασκαράδες, και ότι δεν θα συμμετάσχουν σε αυτή την παρωδία διασκέδασης και κεφιού. Καθένας με την γνώμη του, εμείς πάντως θα είμαστε εκεί γιατί έτσι απλά μάθαμε από μικροί να μας αρέσει.

Πρέπει να τελειώνω το κείμενο σιγά σιγά, τι κάθομαι εδώ; σαν πολύ δεν φλυάρησα; Δρόμο, πάμε σε κανα χορό. Να τι θα ακούσω φέτος:

Gibson Brothers ''QUE SERA MI VIDA"

Έλα ρε Καρνάβαλε, στάσου λιγάκι, έρχομαι μην φεύγεις,

Καλή Αποκριά!

----------------------------------------------------------------
Φίλοι μου φωτογραφίες μου κάποια στιγμή θα ανεβάσω από το Καρναβάλι και όχι μόνο, είπαμε σιγά-σιγά, έχουμε πολλά να γράψουμε και να συζητήσουμε μέχρι τότε. Για την ώρα ας αρκεστείτε σε μουσειακές διαδρομές, ταξίδια και λοιπά επισυναπτόμενα.