MUSEUM

Έννοιες

2012-01-24T13:53:00.006+02:00

_
Αυθεντικότητα

Το να είναι κάποιος συνεπής στις απόψεις μου μέσα στο χρόνο, όχι να μένει απαραίτητα αμετακίνητος αλλά να κάνει διακριτά στους άλλους τα βασικά δομικά στοιχεία των σκέψεων και των αξιών στην ζωή του. Αναφορικά με τη συμπεριφορά του, αυτή να μην μεταλλάσσεται από υπερβολική ευγένεια σε ενοχλητική αγένεια ανάλογα με τις περιστάσεις και την εξυπηρέτηση τυχόν προσωπικού του συμφέροντος. Επίσης να μην επηρεάζεται από τάσεις και απόψεις, αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας, που ανατρέπουν βασικές αξίες και πιστεύω του. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να χαρακτηριστεί αυθεντικός σε μια τέτοια περίπτωση.

Αδιαφορία

Φαινομενικά ουδέτερη σε πρώτη ματιά, υποτίθεται για να πολεμήσει τα αρνητικά και τις συχνές λεπτομέρειες που κατατρώνε την καθημερινότητά μας, είναι ασφαλώς ένας συμβιβασμός στο τέλμα, μία αποποίηση ευθυνών, μία αποστασιοποίηση από τις υποχρεώσεις μας για τα θέματα των πολλών αλλά και του εαυτού μας. Αρνητικό γνώρισμα αναμφίβολα, εκφράζεται χαρακτηριστικά και στην αποχή των πολλών από τις εκλογές της χώρας. Οι ίδιοι οι αδιάφοροι θεωρούν περίπου σαν γραφικούς αυτούς που διαμαρτύρονται για την παρανομία και αργότερα απορούν για Νόμους που αγνοούσαν - αν και συμφωνούν με αυτούς.

Συλλογικότητα

Το σημαντικότερο γνώρισμα σε μία οργανωμένη κοινωνία είναι η κατανόηση της ωφελιμότητας του να είναι κανείς μέλος σε αυτή και της αναγκαιότητας της εφαρμογής των κανόνων που την διέπουν, των Νόμων. Δυστυχώς, πολύ συχνά στην πατρίδα μας, η συλλογικότητα δεν είναι επαρκώς ανεπτυγμένη. Ο λόγος; Η μη επαρκής κατανόηση ότι η ωφέλεια των πολλών είναι ωφέλεια και σε εμάς τους ίδιους. Και το αντίθετο, η μειωμένη συλλογικότητα είναι σε βάρος της ατομικότητας. Η καταπάτηση των Νόμων, έρχεται σαν μπούμερανγκ σε εμάς τους ίδιους – όπως ας πούμε το κυκλοφοριακό ή τα σκουπίδια που συμβάλλουμε, γρήγορα έρχονται εναντίον μας.

Αγένεια

Απίστευτος όγκος ηχητικών κυμάτων για λέξεις όπως ευχαριστώ, παρακαλώ, ερωτήσεις στον παρελθόντα χρόνο ή άλλα στερεότυπα ευγένειας κυρίως μεταξύ αγνώστων. Αυτή είναι μία τυπική ευγένεια - κυρίως στους επαγγελματικούς χώρους, πλην όμως απαραίτητη για την εξάλειψη της αγένειας που είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα. Ακόμα και το μικρό ψέμα θα ήταν προτιμότερο οπό την ωμή αλήθεια, στον λανθασμένο χρόνο και με τα ακατάλληλα άτομα. Ο κόσμος θα ήταν χειρότερος αν ανάμεσα στην ευγένεια και την ειλικρίνεια επιλέγαμε τη δεύτερη. Η ευγένεια, έστω επίπλαστη, έρχεται να εξουδετερώσει την αγένεια.

Σοβαρότητα

Οι ερμηνείες που δίνονται στη λέξη σοβαρότητα είναι αρκετές. Τελευταία έχει γίνει προσπάθεια να δαιμονοποιηθεί μιας και κακώς συγχέεται με την σοβαροφάνεια. Η σοβαρότητα ορίζεται κυρίως σαν η συνέπεια μεταξύ λόγων και έργων και γενικότερα η αποφυγή πολλών λόγων και η εστίαση στις πράξεις. Ίσως άλλοι να έδιναν διαφορετικό ορισμό ή χαρακτηριστικά της: χαμηλό προφίλ, δυναμισμός, εργατικότητα, αποφυγή γελοιοτήτων. Τα πιο πολλά για την σοβαρότητα στην ζωή μας συνοψίζονται στους στίχους του ποιητή: “όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις (την ζωή σου) μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.”

Ρεαλισμός

Η πιο δύσκολη έννοια, ίσως ο ξενικός της τίτλος, ίσως επειδή συνδέεται με τα μοντέρνα κινήματα Τέχνης. Είναι η δυνατότητα να βλέπεις μεν τα πράγματα μέσα από το δικό σου πρίσμα, αλλά να τα αντιμετωπίζεις σύμφωνα με πραγματικά δεδομένα. Προτιμώ να είμαι ρεαλιστής παρά αφελής, έλεγε κάποιος. Πώς υλοποιείται στην πράξη; Αρχικά κανείς ας ξεκινούσε από μία βάση επίγνωσης των δυσκολιών της ζωής και στη συνέχεια ας οικοδομούσε τα όποια θετικά, εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες δυνατότητες που η ζωή δίνει. Στον χώρο της Τέχνης, ο ρεαλισμός υλοποιείται με το πέρασμα από την εξιδανίκευση και τον συναισθηματισμό σε μία ολοένα και πραγματικότερη απεικόνιση των πραγμάτων της ζωής.
_

Η Σημαία

2012-01-17T13:59:00.004+02:00

_
Πάντα κι όπου σ` αντικρίζω,
με λαχτάρα σταματώ,
υπερήφανα δακρύζω,
ταπεινά σε χαιρετώ.

Δόξα αθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή
και μαζί σου φτερουγίζει
της πατρίδος η ψυχή.

Όταν ξάφνου σε χαϊδεύει
τ` αγεράκι τ` αλαφρό,
μοιάζεις κύμα, που σαλεύει
με χιονόλευκον αφρό.

Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει
στην ψηλή σου κορυφή,
ειν` ο φάρος που φωτίζει
μιαν ελπίδα μας κρυφή.

Σε θωρώ κι αναθαρρεύω
και τα χέρια μου χτυπώ,
σαν αγία σε λατρεύω,
σα μητέρα σ` αγαπώ.

Κι απ` τα στήθη μου ανεβαίνει
μια χαρούμενη φωνή:
«Να 'σαι πάντα δοξασμένη,
ω Σημαία γαλανή!»

Ιωάννης Πολέμης
_

Ηθικόν ακμαιότατον (το ζητούμενο είναι)

2011-12-21T14:28:00.017+02:00

Το ζην και το ευ ζην

Μέσα στην περιδίνηση της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, όχι τόσο υλικά, πολλοί από εμάς αλλά μάλλον ψυχολογικά, πού να βρεις όρεξη για αναρτήσεις ιστολογίων; Για σχολιασμό σε άλλα ιστολόγια δεν συζητάμε καν, μιας και το έχουμε δυστυχώς εγκαταλείψει από νωρίς. Το γράψιμο στον ελεύθερο χρόνο μας είναι για το ευ ζην, πού διάθεση για συγγραφές και τα συναφή όταν, καθημερινά, οι φήμες, οι διαδόσεις και η ίδια η όψη της πραγματικότητας θέτουν εν αμφιβόλω το ίδιο το ζην; Ή μήπως όχι; Η φτώχεια είναι υλικό μέγεθος ενώ η μιζέρια ψυχολογικό έλεγε ένας λόγιος στις οάσεις ποιοτικής τηλεόρασης πρόσφατα. Η πλάστιγγα γέρνει προς τη μεριά της μιζέριας ή μάλλον της ψυχολογικής υποτονίας. Όταν βλέπεις ασθενείς με αληθινά προβλήματα να παλεύουν και να χαμογελούν, το θέμα μας είναι ασφαλώς ψυχολογικό.

Η αποσύνδεση ηθικής και χρήματος

Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι λένε οικονομική αλλά πρώτιστα αξιών. Δύσκολα θα το έλεγε αυτό κάποιος που βρίσκεται στην πείνα ή στα όριά της. Θέλετε να πείτε επομένως πως την προηγούμενη δεκαετία ή και πρωτύτερα, υπήρχε ηθικός πλούτος; Δυσκολεύομαι να το παρακολουθήσω. Η ηθική και το χρήμα είναι δύο διαφορετικά πράγματα που μπορεί να συγκλίνουν, μπορεί και όχι, κατά την προσωπική μου άποψη δύσκολα θα βρω πολύ πλούσιο που να είναι αληθινά ανιδιοτελής. Επιπρόσθετα όταν οι εκπεφρασμένες απόψεις περί τάχα σύνδεσης της οικονομικής κρίσης σαν αποτέλεσμα αυτής των αξιών προέρχονται από άτομα που έχουν άνετα τα προς το ζην, πόσο μπορείς να τις πιστέψεις; Είναι βέβαιο ότι το σύστημά μας έχει πρώτιστη αξία το χρήμα περισσότερο από την κοινωνική συνοχή, αυτό ίσχυε και στο παρελθόν.

Έργα αντί μόνο λόγων

Η υπερπληροφόρηση, οι υπεραναλύσεις, οι επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις και πλεονάζουσες ‘ειδήσεις’, δίχως συχνά ουσιαστική γνώση, περί κρίσης και των παραγώγων της, οι προβλέψεις για το μέλλον, συνήθως δυσοίωνες, δεν οδηγούν σε φωτεινά μονοπάτια. Θετικές δράσεις χρειάζεται για την υλοποίηση έξυπνων ρεαλιστικών ιδεών. Οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι όταν μιλούσαν για την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία εννοούσαν ένα βιωματικό τρόπο, την σύνδεσή της με πράξεις, και έτσι όταν οι νέοι ήθελαν να μυηθούν σε αυτή συμμετείχαν σε ένα φιλοσοφικό τρόπο ζωής. Πολλώ δε μάλλον όταν εδώ μιλάμε για υποδεέστερες ιδέες, η εφαρμογή τους είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Κοινωνική συνείδηση

Η έλλειψη ομαδικότητας, της γνώσης της αξίας του καλού των πολλών, της κατανόησης της ωφελιμότητας του να είσαι μέλος μίας οργανωμένης κοινωνίας και βέβαια των συνεπαγόμενων υποχρεώσεων που αυτή επιβάλλει, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελλήνων του σήμερα. Αυτή η έλλειψη, δεν κάνει κακό μόνο στους διπλανούς μας εφόσον υποτίθεται ότι θα μας ωφελήσει εμάς αλλά και στον ίδιο μας το εαυτό σε σύντομο ή απώτερο μέλλον. Η παρατεταμένη απεργία στο δημόσιο ας πούμε, πέρα από τη διεκδίκηση δίκαιων αιτημάτων, ζημιώνει τους πολλούς αλλά και τους απεργούς τους ίδιους με τις μειωμένες υπηρεσίες που όλοι δικαιούνται να έχουν. Η παιδεία είναι ασφαλώς η πρώτη αιτία αυτής της έλλειψης, μέχρι όμως να την φτιάξουμε, ας λειτουργήσουν οι Νόμοι.

Αισιοδοξία, η αληθινή λύση

Ποια θα ήταν η απάντηση σε όλα αυτά; Προφανώς η αισιόδοξη αντιμετώπιση των πραγμάτων όταν αυτή συνοδεύεται από αντίστοιχες δράσεις, άμεσες ή πιο μακροπρόθεσμες. Όπως στον ασθενή, κάποιος εστιάζει στα δυνατά του σημεία, για να παλέψει, να προχωρήσει και στο τέλος να τα καταφέρει, έτσι και στην περίπτωση των τωρινών οικονομικών εμποδίων, η εξεύρεση αποτελεσματικών λύσεων δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την πίστη στην επίτευξη ενός καλού σκοπού. Σε αυτή την περίπτωση μονάχα θα είμαστε σε θέση να δρέψουμε τους καρπούς των προσπαθειών μας που είναι δεδομένες. Άλλωστε, όπως έλεγε κι ένας καλός δάσκαλός μου, το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει.

Σας εύχομαι

Καλά Χριστούγεννα
και
Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος 2012 !!

Εκατό λόγοι που γουστάρουμε να είμαστε Έλληνες

2011-11-17T15:14:00.006+02:00

_
1. Γιατί έχουμε θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι
2. Γιατί μπροστά στο ρεβανί τι να μας πει το μιλφέιγ
3. Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες
4. Γιατί «καμάκι» και «σουβλάκι» είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε
5. Γιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα «ορντέβρ»
6. Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωί
7. Γιατί «λουλουδοπόλεμος» δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα
8. Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνει
9. Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. Όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας
10. Γιατί το φλερτ είναι το εθνικό μας χόμπι
11. Γιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί
12. Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε
13. Γιατί έχουμε νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
14. Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμε
15. Γιατί δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις «λαδιές» μας τις κάνουμε με θράσος

16. Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθεια
17. Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε
18. Γιατί δε μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που βάζουμε μέσα
19. Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
20. Γιατί η λέξη «κερνάω» υπάρχει στο λεξιλόγιό μας
21. Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει «καψούρα»
22. Γιατί βράζει το αίμα μας
23. Γιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξία
24. Γιατί κατά βάθος...είμαστε καλά παιδιά
25. Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα...έστω και την τελευταία στιγμή
26. Γιατί δε «μασάμε» από 400 χρόνια σκλαβιάς
27. Γιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο
28. Γιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μας
29. Γιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα

30. Γιατί καλή η κιθάρα και το όμποε αλλά το μπουζούκι βγάζει άλλο ήχο
31. Γιατί το «Αι Γενέαι Πάσαι» της Μεγάλης Παρασκευής μας σηκώνει την τρίχα κάγκελο
32. Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτω
33. Γιατί ερωτευόμαστε και μισούμε με πάθος
34. Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατρο
35. Γιατί ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Περικλής ήταν Έλληνες
36. Γιατί η Μερκούρη, ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης ήταν Έλληνες
37. Γιατί η συνταγή «αλά ελληνικά» είναι η πιο πετυχημένη
38. Γιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά...πάει στις παραλίες!
39. Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και... πού να τρέχουμε τώρα!
40. Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη
41. Γιατί όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στα δέντρα
42. Γιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς που το παίζουνε ηγέτες και οδηγούν στην ειρήνη κάνοντας πολέμους
43. Γιατί η φέτα και το ελαιόλαδο μεταφράστηκαν σε ελληνικό ταμπεραμέντο
44. Γιατί "Ένα γλυκό χωρίς"! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φραπέ
45. Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!

46. Γιατί στη γλώσσα μας διακρίνουμε μεταξύ έρωτα και αγάπης...ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!
47. Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο
48. Γιατί όταν οι άλλοι φορούσαν προβιές λύκων εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνες
49. Γιατί οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες (Winston Churchill- 1941)
50. Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. Έχει από μόνο του υπέροχη γεύση
51. Γιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε τη ζεμπεκιά με περηφάνια
52. Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμε
53. Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία
54. Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
55. Γιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμε
56. Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια....Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο
57. Γιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασία
58. Γιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμε
59. Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοι
60. Γιατί η ζωή μας είναι στο «δυνατό» ενώ των ξένων στο «αθόρυβο»
61. Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;
62. Γιατί όταν φωνάζουμε «αδελφέ» στο δρόμο, όλοι γυρνάνε
63. Γιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότερο
64. Γιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα
65. Γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε
66. Γιατί κάποτε «φωτίσαμε» ολόκληρο τον κόσμο
67. Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας
68. Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας
69. Γιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το Έμενταλ
70. Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμο
71. Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ' αγαπώ με κάθε πιθανό τρόπο
72. Γιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικά
73. Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόλη
74. Γιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μας

75. Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας
76. Γιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζοντας
77. Γιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ' τη σκοτίδα του βιτρώ
78. Γιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντια
79. Γιατί ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει» στις εξετάσεις
80. Γιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλα
81. Γιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ
82. Γιατί είμαστε των άκρων
83. Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορ
84. Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: «Για την Ελλάδα, ρε ******!»
85. Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώ
86. Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνια
87. Γιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβί
88. Γιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδα
89. Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους
90. Γιατί είχαμε μάγκες προγόνους
91. Γιατί ξέρουμε τι θα πει κέφι
92. Γιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες...αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;
93. Γιατί πίνουμε και καπνίζουμε περισσότερο από όλους και ζούμε περισσότερο από όλους
94. Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά
95. Γιατί το τζατζίκι, το σουβλάκι, η μαγκιά και το φιλότιμο είναι ελληνικά
96. Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα
97. Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιά
98. Γιατί το δικό μας μοντέλο ζωής έχει πολλέεεεεεες καμπύλες
99. Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά. Οι άλλοι τι απλώνουν;
100. Γιατί το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος ήταν ελληνικό.

Πηγή: http://www.inout.gr/showthread.php?t=7936
_

Στιβ Τζομπς, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι της νέας εποχής (*)

2011-10-13T13:00:00.008+03:00

_
*: Του Σπύρου Μ. Αλεξίου

Την Πέμπτη τα ξημερώματα με ξύπνησε ένα push up notification στο κινητό μου. Το μήνυμα από το Bloomberg, στο οποίο είμαι mobile συνδρομητής, με ενημέρωνε για τον θάνατο του Στιβ Τζομπς. Αμέσως άνοιξα το pulse στο iPad μου και είδα τη ροή ενημέρωσης των δικτύων. Μπήκα στο twitter και διάβασα τα μηνύματα εκατομμυρίων ανθρώπων, που απέτιναν φόρο τιμής. Ανέβασα στον «τοίχο» του facebook βιντεάκια από το YouTube στη μνήμη του Τζομπς. Και τότε συνειδητοποίησα ότι, όλες αυτές οι κινήσεις μου, που είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, δεν θα υπήρχαν χωρίς εκείνον.

Για να χρησιμοποιούμε τους υπολογιστές, θα έπρεπε να ξέρουμε... κώδικα μηχανής, θα ακούγαμε μουσική ακόμα από discman, θα βλέπαμε για χιλιοστή φορά τη Χιονάτη στον κινηματογράφο, τα κινητά μας θα είχαν ακόμα κουμπάκια. Και τα e-mails θα θεωρούνταν είδος πολυτελείας...

Ο Στιβ Τζομπς ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο, με τον οποίο βιώνουμε την τεχνολογία σήμερα. Ήταν ο εφευρέτης που μας χάρισε το ποντίκι και τα παράθυρα στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα MP3 players στη μουσική, τα έξυπνα κινητά με οθόνες αφής, τα toystory και τα cars στα κινούμενα σχέδια, τα tablets για να μπούμε στη νέα εποχή. Ήταν ο οραματιστής που άνοιξε νέους δρόμους σε τέσσερις κλάδους: των υπολογιστών, της μουσικής, της κινητής τηλεφωνίας και των κινουμένων σχεδίων.

Σε όσους πιστεύουν ότι, αν δεν ήταν αυτός, θα ήταν κάποιος άλλος, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι και στις τέσσερις αγορές όπου άνοιξε νέους δρόμους, κανείς δεν ακολούθησε κάποιον διαφορετικό ή εναλλακτικό. Όλοι τον αντέγραψαν! Ο Στιβ Τζομπς ανήκει στην κατηγορία τον πραγματικά αναντικατάστατων. Είναι, όπως έγραψαν οι Financial Times, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι της σύγχρονης εποχής.

Υπολογιστές

Στη δεκαετία του '80 όλοι οι κομπιουτεράδες κοιτάζονταν μεταξύ τους για να βρουν τρόπους, ώστε να κάνουν προσιτούς στο ευρύ κοινό τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Μόνον αυτός σκέφτηκε το visual περιβάλλον των windows.

Στη δεκαετία του '90 η μουσική βιομηχανία έβλεπε να καταρρέουν οι πωλήσεις δίσκων, κάτω από τις επιθέσεις της πειρατείας. Ο Τζομπς εφηύρε το iPod, και το ψηφιακό κατάστημα πώλησης μουσικής, το iTunes store. Έφτυσε αίμα, προκειμένου να πείσει τα στούντιο να πουλάνε φτηνά τα τραγούδια. Έτσι, περιόρισε το κύμα παράνομων downloads. Και καθιέρωσε έναν νέο τρόπο πώλησης της μουσικής. Τον οποίο όλοι έσπευσαν να αντιγράψουν.

Την ίδια δεκαετία, ενώ η Disney και η αγορά κινουμένων σχεδίων έπνεαν τα λοίσθια, ο Στιβ δημιούργησε την Pixar και εισήγαγε τους υπολογιστές στον σχεδιασμό των καρτούν. Το Τoy story, ο Ρατατούης, o Wall-e, o Nemo, το Monster Inc, οι Incredibles, το bug's life και τα Cars ξανάφεραν τα παιδιά στις αίθουσες. Η Disney εξαγόρασε την Pixar. Ο Τζομπς μπήκε στο δ.σ. της Disney κι ένας ακόμη κλάδος άλλαξε κατεύθυνση...

Kινητά τηλέφωνα

Τη δεκαετία του 2000, ενώ φαινόταν αποτελματωμένη η αγορά κινητής τηλεφωνίας, με δεκάδες projects παγωμένα και την τεχνολογία 3G στα σκουπίδια, δημιούργησε το iPhone. Ένα κινητό τηλέφωνο με οθόνη αφής, εύκολη πρόσβαση στο Διαδίκτυο, και το απόλυτο όπλο για τα social media. Ο Τζομπς, επί της ουσίας, πήρε τα έξυπνα κινητά από τις τσέπες των executives και τα μοίρασε στον λαό. Έκανε ακριβώς ό,τι και ο Φορντ με το Ford T, ο Φέρντιναντ Πόρσε με τον «Σκαραβαίο». Αποτέλεσμα: οι χρήστες πέταξαν τα παλιά κινητά με τα κουμπάκια, σχημάτισαν ουρές για να αγοράσουν iPhone και συμβόλαια Ίντερνετ, το 3G βγήκε από τη ναφθαλίνη, η αγορά κινητής ξεμπλόκαρε και γέμισε ζεστό χρήμα.

Τablets

Κατά τη δεκαετία που τώρα διανύουμε, η αγορά των ηλεκτρονικών υπολογιστών φαινόταν κορεσμένη. Κάθε σπίτι είχε και σταθερό υπολογιστή και laptop. Οι εταιρείες κατασκευής μείωναν το προσωπικό και οι προγραμματιστές γίνονταν... ταξιτζήδες. Μπορεί να ζούσαμε την έκρηξη των social media, αλλά όλη η βιομηχανία προσέφυγε στα netbooks, αυτούς τους μικρούς, φτηνούς, αργοκίνητους, χαμηλών επιδόσεων υπολογιστές, για να κάνει τζίρους. Μόνον ο Στιβ Τζομπς σκέφτηκε τα tablets ως λύση, που θα απαντήσει στις ανάγκες των νέων καιρών! Και δημιούργησε, για άλλη μια φορά, μια νέα αγορά. Όλη η βιομηχανία τον ακολούθησε. Ο κόσμος ξαναστήθηκε στην ουρά για να ψωνίσει. Οι εταιρείες hardware άνοιξαν νέες γραμμές παραγωγής. Οι προγραμματιστές γύρισαν και πάλι στα γραφεία τους. Και, ως εκ θαύματος, ο κλάδος της τεχνολογίας είναι ο μόνος, μέσα στη διεθνή κρίση, που αναπτύσσεται με φρενήρεις ρυθμούς!

Appstore

Η μεγαλύτερη, όμως, συνεισφορά του στην αγορά είναι το Appstore. Για να λειτουργήσουν τα iPhones, iPads και iPods, χρειάζονται εφαρμογές. Ο Τζομπς δημιουργεί ένα online μαγαζί, το Appstore, όπου οι προγραμματιστές πουλάνε απευθείας στους χρήστες τις εφαρμογές τους. Αποτέλεσμα: μια αγορά με τζίρο 2 δισ. δολ., που δίνει δουλειά σε εκατομμύρια προγραμματιστές, σε όλο τον κόσμο, δημιουργεί ένα νέο κύμα από startup εταιρείες παγκοσμίως, σπάει το μονοπώλιο των μεγάλων στούντιο προγραμματισμού και ρίχνει τις τελικές τιμές! Αντιγράφεται για άλλη μια φορά από όλους τους ανταγωνιστές του. Και σήμερα ζούμε τη νέα άνοιξη του software. Σκεφτείτε, μόνο, ότι, αν δεν είχε ανακαλύψει το iPhone, που έδωσε στον λαό το εύκολο mobile Ίντερνετ, δεν θα υπήρχε το twitter, για παράδειγμα. Aκόμη θα επικοινωνούσαμε με msn messanger στο desktop...

Πώς θα είναι η τεχνολογική μας ζωή μετά τον Τζομπς; Για την πρώτη πενταετία, ευτυχώς, έχει φροντίσει να μας αφήσει παρακαταθήκη. Κινητά με οθόνης αφής και ταμπλέτες είναι ακόμα hot stuff, που δεν έχουν κάνει τον κύκλο τους. Φοβάμαι, εντούτοις, ότι το 2015, όταν όλες αυτές οι τεχνολογίες θα έχουν δώσει το pick τους, για άλλη μια φορά θα κοιταζόμαστε μεταξύ μας και θα ψάχνουμε απελπισμένα για νέες ιδέες. Και τότε είναι που θα γίνει δραματικά αισθητή η απουσία του Στιβ...

Και κάτι ακόμα:

Καθημερινά στέλνουμε, και λαμβάνουμε, δεκάδες e-mails σε φίλους και συνεργάτες। Το 1985, όταν απολύθηκε από την Αpple, ο Jobs δημιούργησε τη ΝeXT και εφηύρε το NeXtmail. Τη δυνατότητα, δηλαδή, να επισυνάπτουμε στο e-mail έγγραφα, μουσική και βίντεο. Θυμηθείτε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα στείλετε κάποιο e-mail με τραγούδι ή βιντεάκι, ότι κι αυτό στον Τζομπς το χρωστάμε...

Πηγή: http://www.isotimia.gr/default.asp?pid=24&ct=38&artid=101094
_

Σκέψεις του σήμερα

2011-09-29T16:13:00.008+03:00

_
- Το πιο σύνηθες όταν είμαστε καλεσμένοι σε κάποιο μυστήριο της εκκλησίας και ειδικότερα σε γάμους και βαπτίσεις: άνθρωποι καλοντυμένοι και χαρούμενοι εκ πρώτης όψεως, που όμως όχι μόνο αδιαφορούν για το ίδιο το μυστήριο αλλά παρενοχλούν όσους θέλουν να το παρακολουθήσουν. Οι σκηνές της κατήχησης του νεοφώτιστου έχουν καταντήσει λόγια που χάνονται μέσα θόρυβο της φλυαρίας των παρευρισκομένων. Μάλιστα, όταν τελείωσε σχετικό μυστήριο, καλός μου φίλος, καλεσμένος, με ρώτησε ποιο είναι το όνομα του νεοφώτιστου. Μόνο στα χωριά θα τύχεις σε αυθεντικό γάμο ή βάπτιση, εκεί που ξέρουν να τηρούν τις παραδόσεις και να συλλαμβάνουν το νόημά τους. Η εκ διαμέτρου αντίθετη εικόνα συναντιέται, δυστυχώς για εμάς, στις καθολικές εκκλησίες του εξωτερικού που επικρατεί ο απόλυτος σεβασμός στο χώρο και στα μυστήρια που τελούνται, σχεδόν υποδειγματικός.

- Η κυριαρχία των δήθεν είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη. Είναι οι άνθρωποι που άλλα δείχνουν και άλλα εννοούν. Το έλλειμμα της αυθεντικότητας τους είναι σημειωτέο επειδή τα όποια αληθινά μέσα τους εγκλωβίζονται από λανθάνουσες συμπεριφορές. Θυμάμαι σε ζωντανή συναυλία, η τραγουδίστρια διαμαρτυρήθηκε (έντεχνα) επειδή το πλήθος ήταν αδιάφορο και συζητούσε υψηλοφώνως. Προς το τέλος της εκδήλωσης, οι ίδιοι άνθρωποι επιθυμούσαν από την τραγουδίστρια - αφού στο μεταξύ μαγεύτηκαν από τις μελωδίες της και αίφνης απέκτησαν υψηλή μουσική παιδεία – να παρατείνει το πρόγραμμά της για να την απολαύσουν. Η σκηνή μου προκάλεσε το γέλιο, αφού ήταν τόσο εξόφθαλμα ψεύτικη η αντίδραση του κοινού.

- Όπου σταθείς και όπου βρεθείς, όλοι μιλούν για λεφτά, φόρους, χρέος, με λεπτομερείς υπολογισμούς. Είναι αξιοσημείωτο, πως, όσο πιο πλούσιοι ή νεόπλουτοι είναι κάποιοι, τόσο μεγαλύτερο άγχος έχουν για τις μικρές διαφορές ποσοστώσεων, ελάχιστες προσαυξήσεις ή τέλη ακινήτων που είναι απλά ποσοστά επί τοις χιλίοις των αντικειμενικών αξιών των περιουσιών τους. Και οι φτωχότεροι υποφέρουν αλλά το μεγάλο άγχος το έχουν οι προηγούμενοι. Κάποτε διαφήμιζαν τα εξωτικά τους ταξίδια ή τα ακριβά εστιατόρια που δειπνούσαν. Σήμερα τους έχει πιάσει τρέμουλο με την αύξηση των τιμών των ταχυφαγείων κατά 8,5%. Μα τόσος ξεπεσμός; Μάλλον φοβούνται μήπως γκρεμιστεί το χάρτινο οικοδόμημα της σκέψης τους.

- Ο εγωισμός και ο φθόνος είναι από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Ο εγωιστής είναι συνήθως υπερφίαλος, δεν παραδέχεται τυχόν λάθη του και κυρίως σπάνια μπορεί να μπει στη θέση του άλλου να μάθει πως νιώθει, αν έχει κάποια ανάγκη. Αυτή η στάση του συνοδεύεται συχνά και με αγένεια που είναι το μέγιστο ελάττωμα. Φυσικό επακόλουθο εφόσον μάλλον αδυνατεί να δει με τα μάτια του άλλου. Η ευγένεια του είναι τυπική ή διεκπεραιωτική. Ο φθόνος είναι συνοπτικά μια κατάσταση μίσους για την ευτυχία του άλλου, η οποία σταδιακά συνοδεύεται με έλλειψη αγάπης της ευτυχίας του κόσμου. 'Οταν δε, ο φθόνος από αρνητική αίσθηση, υλοποιείται σε πράξεις, οδηγεί σε βλαπτικά αποτελέσματα για τους αποδέκτες του ως σκέψη. Ας πούμε ζηλεύουμε την επινόηση του άλλου και προσπαθούμε να την αντιγράψουμε και να την υλοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι.

- Θα μας τρελάνουν οι επικεφαλής του Ευρωπαϊκού κέντρου και της συνεργασίας τους στην απέναντι ήπειρο. Λογής πολιτικοί, αξιωματούχοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης και αναλυτές μεταβάλλουν τόσο συχνά την άποψη τους, που ένας έφηβος μαθητής γυμνασίου θα επιδείκνυε μεγαλύτερη σταθερότητα. ‘Λάβετε μέτρα γιατί αλλιώς θα βγείτε από το Ευρώ’, ‘Δεν πρέπει να βγει η Ελλάδα από τον Ευρώ γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε με καταστροφή για τους εταίρους’, ‘Ο κίνδυνος της Ελληνικής χρεοκοπίας είναι μηδενικός’ ή ‘Υπάρχουν 99% πιθανότητες να χρεοκοπήσει η χώρα’. Αν κάποιος άσημος αναγνώστης δημοσίευε σε ιστολόγια παρόμοια σενάρια, με τέτοια συχνότητα αντικρουόμενων απόψεων, πως θα αντιμετωπιζόταν από τους σοβαρούς; Αν πάντως ένας μαθητής διατύπωνε στα μαθήματα του τέτοιες απόψεις, θα ήταν διαρκώς μετεξεταστέος.
_

"Δυστυχώς επτωχεύσαμεν"

2011-09-22T12:37:00.009+03:00

_
Η φράση Δυστυχώς επτωχεύσαμεν αποτελεί μια ιστορική αναφορά που πιστώνεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Τρικούπης λέγεται πως χρησιμοποιήσε τη φράση σε ομιλία του στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του. Η Κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση, η οποία και επέφερε την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου σε βάρος της Ελλάδας. Έκτοτε, η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει αποτυχία, τόσο για οικονομικά θέματα όσο και για γενικότερους λόγους.

Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Διάφορες άλλες μαρτυρίες, (όπως η μαρτυρία του Ανδρέα Συγγρού στα Απομνημονεύματά του, που αναφέρει πως άκουσε εκείνη την μέρα τον Τρικούπη να προφέρει την φράση στην ομιλία του), αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής.

Στη πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής (Παλαιά Βουλή), όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά "εν τη ρύμη του λόγου" του, αναφέροντας "εν παρόδω" στις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας, "ότι πρέπει να λαλήσωμεν προς αυτούς επτωχεύσαμεν δυστυχώς κ.λπ."

Η αντιπολίτευση όμως εκμεταλλευόμενη κομματικά τη φράση αυτή παράστησε τον πρωθυπουργό να κηρύσσει με αυτήν επίσημα από του βήματος της Βουλής τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Τη θέση αυτή υιοθέτησαν και όλα σχεδόν τα έντυπα της εποχής σε σημείο που να δημιουργήσουν ακόμα και απαγοητευτική εντύπωση στους οπαδούς του Χ. Τρικούπη. Η προπαγάνδα αυτή το πόσο ευνόησε υπέρμετρα την τότε αντιπολίτευση διαφαίνεται από τον ειρωνικό σκωπτικό χαρακτήρα που αποδόθηκε σ΄ αυτήν και που χρησιμοποιήθηκε ομοίως μυριάδες φορές με συνέπεια να παραμείνει ιστορική μέχρι σήμερα.

Σημειώνεται ότι παρόμοια επίσης φράση, ελαφρά παραλλαγμένη, χρησιμοποίησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν με την φράση του «τελικώς επτωχεύσαμεν» τον Μάιο του 1932, η κυβέρνησή του θα κηρύξει για άλλη μια φορά πτώχευση της Ελλάδας, κάτω από το υψηλό χρέος του εξωτερικού δανεισμού, επικαλούμενος ακόμη και τη Μικρασιατική Καταστροφή, που είχε σημειωθεί δέκα χρόνια πριν, αλλά και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το Κραχ του 1929, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συσσώρευση πολλών χρεών μαζί από την αρχή του αιώνα.

Πηγή: ΒικιΠαιδεία: Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
_

Νέα Ελλάδα: Μικροσυμφέροντα, ρουσφέτια και οι πολλοί στο περιθώριο

2011-08-25T16:11:00.003+03:00

_
Στις πρόσφατες διακοπές μου, μεταξύ άλλων, έκανα και το γύρο της Πελοποννήσου. Η περιοχή έχει μία ασύλληπτη ομορφιά, μια ποικιλία εικόνων που ενσωματώνει όλα τα δυνατά τοπία της Ελλάδας στο εσωτερικό της: ονειρικές παραλίες, ποτάμια, λίμνες, οροπέδια, δάση, κοιλάδες, άφθονο πράσινο, σπήλαια με λίμνες και μαγευτικά γειτονικά νησάκια. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια μιας και όλοι γνωρίζουν. Οι κάτοικοί της αρκετοί: η τρίτη πόλη της Ελλάδας (σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης) καθώς και άλλα σημαντικά και αναπτυγμένα αστικά κέντρα. Και ο τουρισμός της για τα δεδομένα της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι από τους υψηλότερους στη χώρα. Για την ιστορία της δε, ας μην τα αναφέρουμε μιας και όσοι έχουν στοιχειωδώς γνώση της επανάστασης του 21 ξέρουν. Ως εδώ καλά, είναι άλλωστε κάποια πράγματα τόσο φανερά που δεν χρειάζονται άλλης κριτικής.

Μας έκαναν όμως αρνητική εντύπωση, το κακό οδικό δίκτυο της και καθώς και η άνιση ή άδικη κατανομή των πόρων και εγκαταστάσεων. Μία αίσθηση του παραμελημένου σου έμενε. Για όποιον μπορεί να προεκτείνει λιγάκι την σκέψη του ίσως καταφέρει και φτάσει στα ζητήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας. Ας σημειώσω πως σαν Πελοποννήσιος δεν θέλω ούτε έχω σκοπό να χαρακτηριστώ από τοπικισμό ή παραπάνω μεροληψία υπέρ της ιδιαίτερης πατρίδας μου της Αχαΐας.

Οδηγώντας πρόσφατα προς την όμορφη Εύβοια και τη Χαλκίδα, εντυπωσιάστηκα από την άριστη πρόσβαση στην περιοχή και τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο. Να αναφέρουμε, για το αρχείο, πως η αντίστοιχη γραμμή του ΟΣΕ Αθήνας - Πάτρας έχει πρόσφατα καταργηθεί. Είναι δυνατόν;

Βέβαια και στην ίδια την Πελοπόννησο απόλαυσα την οδήγηση στο νέο αυτοκινητόδρομο Κορίνθου – Τριπόλεως, μία απόσταση που διήνυσα με μία άνεση σαράντα πέντε λεπτών της ώρας. Την ίδια στιγμή ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου – Πατρών με την πολλαπλάσια κίνηση, τον προορισμό στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας προς τη δυτική Ευρώπη, είναι ένας παρωχημένος επαρχιακός δρόμος με αντίτιμο το αίμα και το χαμό πολλών οδηγών εξαιτίας της ακαταλληλότητάς του.

Πάτρα: πληθυσμός πάνω από 300 χιλιάδες, ο τρίτος μεγαλύτερος δήμος της χώρας και πολυσύχναστο λιμάνι. Τρίπολη: λιγότεροι από 40 χιλιάδες κάτοικοι. Ναι, ξεχάσαμε να σημειώσουμε, με αρκετούς βουλευτές της με ισχυρές διασυνδέσεις και επιρροές στην κεντρική εξουσία. Είπατε τίποτα;

Τις προάλλες οδηγούσα στην Καλαμάτα και περνούσα δίπλα από το σύγχρονο αεροδρόμιό της. Όμορφη πόλη με πληθυσμό πάνω από 70 χιλιάδες. Την ίδια στιγμή η Πάτρα δεν έχει διεθνές αεροδρόμιο! Είναι κοντά στην Αθήνα και μεγάλο λιμάνι είπατε; Ας κοιτάξετε λίγο την Ανκόνα ή το Μπάρι στην γείτονα χώρα και δείτε τις εγκαταστάσεις τους. Ή και την Νάπολι που βρίσκεται κοντά στη Ρώμη. Ξέχασα να σημειώσω πως οι έχοντες συμφέροντα στο λιμάνι της Πάτρας δεν καλοβλέπουν τη δημιουργία αεροδρομίου επειδή λένε θα αποτελούσε κίνδυνο να χάσουν την πελατεία τους που ταξιδεύει με το πλοίο. Η κοντόφθαλμη λογική τους αγνοεί την αναπτυξιακή ώθηση που μια τέτοια κατασκευή μπορεί να δώσει. Ακόμα, οι γειτονικοί νομοί ίσως και να μη θέλουν αεροδρόμιο στην Αχαΐα γιατί θα προτιμούσαν στις δικές τους περιοχές. Ίσως πάλι και οι βουλευτές του Νόμού Αχαΐας να μην έχουν τόσες γνωριμίες και προσβάσεις στην εξουσία. Μικροσυμφέροντα, ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις των λίγων ή των κολάκων, είπατε τίποτα;

Είναι αδιανόητο η περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου να διαθέτει δύο στρατιωτικά αεροδρόμια, από τα σημαντικότερα της χώρας με ενεργότατο ρόλο στις ασκήσεις και αναχαιτίσεις στο Αιγαίο και να μην μπορεί να αναβαθμίσει η πολιτεία ένα τουλάχιστον εκ των δύο σε πολιτικό (με μικρό κόστος μιας και οι σχετικές εγκαταστάσεις υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό) ώστε να δώσει παραπάνω ώθηση στην περιοχή.

Επίσης είναι πρωτάκουστο να λειτουργεί η Εγνατία οδός χρόνια τώρα, συνδέοντας μικρές πόλεις ή κωμοπόλεις σε χρόνο dt και η πολλαπλάσιας κίνησης Εθνική οδός Αθηνών - Πατρών (έτσι την ονομάζουν, είναι απίστευτο) να μην είναι στοιχειωδώς μέσα στις σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας και γρήγορης μετακίνησης. Είναι λυπηρό ο σιδηρόδρομος της Πελοποννήσου να μην λειτουργεί ή να είναι διαφορετικών προδιαγραφών από εκείνον την κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Είδες τι κάνει η κλάψα των τοπικών αξιωματούχων; Παίρνεις παραπάνω από ότι σου αναλογεί, ενώ ταυτόχρονα η σιωπή ή η αξιοπρέπεια σε βρίσκει πάντα ουραγό σε αυτά που σου αξίζουν.

Πού είναι η ισότητα, η ίση μεταχείριση στην Ελλάδα; Όνειρα θερινής νυκτός στη χώρα που βασιλεύει η γνωριμία, η εξυπηρέτηση των γνωστών, τα μικροσυμφέροντα που δεν θέλουν τις αλλαγές για το καλό των πολλών και γενικώς η δημιουργία του κάθε τι για να βολευτούν και καρπωθούν οι λίγοι αυτά που προορίζονται για τους πολλούς - και με τα χρήματα των πολλών.

Οι μνήμες της ιστορίας μας είναι πρόσφατες με τους φόρους που όλοι οι Έλληνες πλήρωναν για τα έργα υποδομής της Αθήνας και τις άχρηστες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις (σε μία μόνο πόλη). Μας κορόιδευαν απλά ότι αυτοί οι αγώνες της μίας πόλης, θα είναι αγώνες σε όλη την Ελλάδα.

Χρειάζεται μαζική κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η παράκαμψη των στενών συμφερόντων των λίγων που προσπαθούν να σιωπήσουν τη φωνή των πολλών. Οι δράσεις αυτές καλό θα ήταν να περιέχουν και συγκριτικές αντιπαραθέσεις για την δικαιότερη κατανομή των πόρων ανά την επικράτεια και των σχετικών έργων με ορθολογισμό. Ένας δίκαιος ανταγωνισμός είναι, έτσι πρέπει να εκλαμβάνεται και οι σχετικές προσπάθειες των ανθρώπων αυτή την ένταση ας έχουν.
_

Ύμνος κατασκήνωσης

2011-08-05T11:00:00.005+03:00

_
Είμαστε παιδιά της Εθνικής
ζούμε εδώ πολύ ευτυχισμένα
με το ξύπνημα κάθε αυγής
προσευχή υψώνουμε σε Σένα
πλάστη Εσύ μας δίνεις την υγεία
τη χαρά την τόση ευτυχία
η ψυχή μας πάντα Σε ανυμνεί
Σε δοξάζει σε ουρανό και γη

Κάτω από του πεύκου τη σκιά
στου βουνού τον καθαρό αέρα
με τραγούδι γέλιο και χαρά
την ζωή περνούμε όλη μέρα
σαν αδέρφια ζούμε αγαπημένα
μα και στη δουλειά μας προκομμένα
η ψυχή μας πάντα Σε ανυμνεί
Σε δοξάζει σε ουρανό και γη

---------------

Στην κατασκήνωση στις εκδρομές παιδιά
στου Διονύσου την πευκόφυτη πλαγιά
μακριά από την πόλη και απάνω στα βουνά
τραγουδάμε με χαρά

Να η ζωή που δεν τη νιώθει
όποιος δεν έζησε μαζί μας
όποιος δεν είδε τη ζωή μας
πάνω στα ψηλά βουνά

Πάλι θα φύγουμε θα πάμε μακριά
κει που δεν βρίσκεται ανθρώπου πατησιά
στ' άγρι' Ολύμπου και στης Οίτης τις κορφές
στα λαγκάδια, στις πλαγιές
__

Κατασκηνωτική βραδινή προσευχή

2011-08-03T13:19:00.007+03:00

_
Η μέρα πάει, ο Ήλιος πάει
στα βουνά πέφτει η νύχτα βαθιά
σκοτεινιάζει, κι ο Θεός μας φυλάει

Χριστέ, στις σκηνές μαζεμένοι
μέσα στης νύχτας τη σιγή
τα παιδιά ψάλουμε όλα
στον Πλάστη,
μια προσευχή ευλαβική

Εσύ που έπλασες τον κόσμο,
και στα πουλιά δίνεις τροφή,
φάνου σπλαχνικός στα παιδιά Σου,
κι οδήγα μας στην αρετή

-------
Τέλη δεκαετίας 70, δεκαετία 80, αρχές δεκαετίας 90:
Διόνυσος, Χαλκιδική
_

Ελλάδα του σήμερα και του αύριο

2011-07-19T13:27:00.005+03:00

_
Πληρώνεις ακριβά σε τουριστικό εστιατόριο και ο παραδοσιακός μπάρμπας δεν σου δίνει απόδειξη. Πόση απληστία μπορεί να έχει κανείς; Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που κλαίγονται πιο πολύ για την φοροεπιδρομή.

Ακούς στα μέσα ενημέρωσης: - Μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες; Και σε λίγα λεπτά: - Δυστυχώς δεν μας κυβερνάει η εκλεγμένη κυβέρνηση αλλά το ΔΝΤ και η ΕΕ. Η πλήρης παράνοια. Θα ανησυχούσα αν όλοι αυτοί έλεγαν κάτι θετικό, ας αισιοδοξούμε λοιπόν.

Ο χαζοχαρούμενος, ψευδός σχολιαστής, αφού μιλάει χωρίς φόβο και ευθύνη για επικείμενη χρεοκοπία και σε λίγο τον πιάσουν τα νευρικά γέλια, μας ‘πάει’ σε μία μουσική, όπως λέει, γέφυρα με τραγούδια ανάλογου επιπέδου.

Πολλοί κάτοικοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κρατήσουν αποδείξεις για την εφορία. Έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους, κοροϊδεύουν το μέτρο, χλευάζουν το σύστημα, τα γνωρίζουν όλα καλύτερα από τον καθένα.

Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ υπήρχε και πριν το ΔΝΤ, βλέπε και το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου. Όποιος έπαιρνε στα σοβαρά τους αγχωμένους γραβατοφόρους του τρόμου, σήμερα απλά ταυτίζεται μαζί τους. Οι λοιποί ανοίγουν το κανάλι λίγο πριν το σήριαλ των εννέα.

Η Ελλάδα είναι η χώρα της παντογνωσίας – κατά το πατριδογνωσίας. Πολλοί εκφέρουν άποψη για τα πάντα. Πώς έλεγε το αρχαίο ρητό: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα; (ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα). Μα, λοιπόν, καμιά σχέση.

Αν πλήρωναν μόνο οι μισοί για τις απλές παρανομίες τους στην Ελλάδα, θα είχαμε λύσει σημαντικό από το πρόβλημα του χρέους: οδήγηση, στάθμευση, καθαριότητα, ηχορύπανση, παροχή αποδείξεων αγορών, τήρηση απλών νόμων στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Αν πλήρωναν τα μισά, κύρια οι κλαμένοι, πλούσιοι φοροφυγάδες (- δεν βγαίνω, - δεν θα μου μείνει τίποτα κι εμένα,) η Ελλάδα θα είχε πλεόνασμα, καθόλου χρέος και λογικά υψηλή ανάπτυξη.

Αν κόβονταν μαχαίρι ή μειώνονταν δραστικά τα φακελάκια και οι μαύροι χρηματισμοί (τι πιο απλό από μία καταγγελία;) θα είμαστε ο μεγαλύτερος παράδεισος της γης.

Η σιωπηλή πλειοψηφία των τίμιων, εργατικών και πατριωτών ας ενωθεί με τους αγανακτισμένους και μεταλλαχθούν σε μία νέα πρόταση με ύφος, ήθος και προοπτική επιδιώξεων του καλού. Δεν υπάρχει άλλη λύση.
_

Τὸ καλοκαίρι

2011-07-11T10:29:00.019+03:00

Ὁ κόσμος λάμπει σὰν ἕνα ἀστέρι,
βουνὰ καὶ κάμποι, δένδρα, νερά,
γιορτάζουν πάλι, καθὼς προβάλει
τὸ καλοκαίρι. Θεοῦ χαρά!

Φωνοῦλες γέλια φέρνει τ᾿ ἀγέρι
μέσ᾿ ἀπ᾿ τ᾿ ἀμπέλια τὰ καρπερά.
Παιδιὰ ἀγγελούδια ψέλνουν τραγούδια
στὸ καλοκαίρι. Θεοῦ χαρά!

Τὴν ὥρα τούτη σκορπᾶ ἕνα χέρι
χάδια καὶ πλούτη, κι ἡ γῆ φορᾶ,
σὰν μιὰ πορφύρα. Ζωῆς πλημμύρα
τὸ καλοκαίρι. Θεοῦ χαρά!

Ἡ φύσις πέρα ὦ νέοι καὶ γέροι,
σὰ μιὰ μητέρα μᾶς καρτερᾶ.
Ἡ φύσις ὅλη σὰν περιβόλι
τὸ καλοκαίρι. Θεοῦ χαρά!

Κωστὴς Παλαμᾶς

Πηγή:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm
__

Καθαριότητα και αποκομιδή των απορριμμάτων στην Πάτρα το 2011

2011-07-08T09:45:00.003+03:00

_
Η Πάτρα είναι όμορφη πόλη, το έχουν πει επισκέπτες και ουδέτεροι παρατηρητές. Η μοναδική της τοποθεσία, ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας, η εύκολη πρόσβαση σε κοντινές παραλίες κι εξοχές, το αρκετό πράσινο ‘εντός των τειχών’ την κατατάσσουν ψηλά ως ιδιαιτέρως ελκυστική. Αν συνοδευόταν και με λίγο παραπάνω διαφήμιση και φροντίδα από τους κατοίκους της θα είχε και την ανάλογη φήμη. Δυστυχώς σήμερα αυτή η εικόνα υπονομεύεται από το απαράδεκτο φαινόμενο των σκόρπιων σκουπιδιών και των παραγεμισμένων κάδων απορριμμάτων στους δρόμους της. Η κατάσταση έχει πια φτάσει στο απροχώρητο και ήδη στους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε από μία εβδομάδα ανά μήνα ελλιπούς ή καθόλου αποκομιδής των απορριμμάτων.

Η κύρια ευθύνη είναι των κατοίκων της πόλης και έπειτα των υπαλλήλων της καθαριότητας που προσωπικά εργάζονται ικανοποιητικά και με αρκετή συνέπεια – έστω και αν επισημάνθηκαν κάποιες αδυναμίες. Όμως τελευταία μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν και οι δημοτικοί άρχοντες κάτι που κρίνεται εκ του αποτελέσματος της δουλειάς τους. Η πρόσφατη εικόνα της πόλης στο ζήτημα της αποκομιδής έχει χειροτερέψει παραπάνω από κάθε άλλη φορά.

Για να ξεκαθαρίσουμε τις ευθύνες του καθενός ξεχωριστά:

Πολίτες: Έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης μετά την δημοτική αρχή. Είναι η πηγή πολλών προβλημάτων και αυτό διαπιστώνεται εύκολα από την αγραμματοσύνη του μέσου Έλληνα σε πολλές περιπτώσεις. Πόσα αναμμένα ή όχι υπολείμματα τσιγάρων πετιούνται από τα αυτοκίνητα ή κουτιά αναψυκτικών ή πλαστικά ποτήρια καφέ; Οι παραλίες μας αφήνονται με αρκετά απορρίμματα το απόβραδο ή και νωρίτερα. Υπάρχουν βέβαια και οι καλοί, συμφωνούμε εδώ, μήπως όμως αυτοί καταντούν μειοψηφία; Πόσο γραφικός ας πούμε είναι σήμερα κάποιος που κάπνισε στο δρόμο, σβήνει το τσιγάρο του και ψάχνει για καλάθι (όχι κάδο) απορριμμάτων να το πετάξει; Αυτή η συμπεριφορά των πολλών προφανώς επεκτείνεται και στα προς αποκομιδή απορρίμματα. Πόσοι συμπολίτες μας γνωρίζουν τον κανονισμό καθαριότητας; Αστεία πράγματα θα μου πείτε στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Τι να σου κάνουν όμως και άνθρωποι που δεν είναι καν στοιχειωδώς μορφωμένοι και η πολιτεία δεν έχει σχεδόν ποτέ τιμωρήσει (ούτε καν απευθύνει σύσταση) για μία παράβαση (π.χ. παράνομα υπολείμματα σε κάδους που προορίζονται μόνο για οικιακά σκουπίδια). Η εφαρμογή του νόμου και οι ποινές είναι συχνές σε πιο πολιτισμένες κοινωνίες – οι πιο πολλοί μας έχουμε ταξιδέψει.

Δημοτική Αρχή: Οι επικεφαλής του Δήμου έχουν αναντίρρητα το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης γιατί αυτοί είναι εκείνοι που χαράσσουν, υλοποιούν το σχέδιο καθαριότητας και επιβλέπουν την σωστή εφαρμογή του. Επιπρόσθετα, αυτοί είναι που πρέπει να ενημερώνουν και παρακινούν τους πολίτες για την καθαριότητα. Η προηγούμενη δημοτική αρχή έκανε μια προσπάθεια για τις σακούλες εκτός των κάδων που ήταν όμως ελλιπής. Πουθενά δεν ανέφερε για τις ώρες τοποθέτησης των απορριμμάτων, το πακετάρισμά, το διαχωρισμό τους και τα σχετικά. Δυστυχώς ο έλεγχος σήμερα είναι ανύπαρκτος εφόσον η Δημοτική Αστυνομία είναι μάλλον Δημοτική Τροχαία, μην εκτελώντας δράσεις στις υπόλοιπες αρμοδιότητές της. Σήμερα παρατηρείται ακόμα και η μη τήρηση του προγράμματος αποκομιδής από το δήμο Πατρέων - αν είναι γνωστό αυτό στους κατοίκους - για πάρα πολλούς λόγους (απεργίες και έλλειψη κάδων είναι οι βασικότεροι λόγοι). Στην καλύτερη των περιπτώσεων το απορριμματοφόρο περνά κάθε 3 μέρες, τυχαία χωρίς πρόγραμμα. Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε και αντιδήμαρχε καθαριότητας, αν σκοπεύετε να περνάτε κάθε 3-4 μέρες, ας ενημερώσετε τους κατοίκους των περιοχών ποιες ακριβώς μέρες ώστε να αποθέτουν τα σκουπίδια τους την ακριβή ημέρα, το πολύ μία ώρα πριν την αποκομιδή όπως προβλέπεται.

Εργαζόμενοι της καθαριότητας: Αυτοί έχουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης, ίσως μόνο οι συνδικαλιστές όταν το παρατραβούν με τις μεγάλες σε διάρκεια απεργιακές κινητοποιήσεις, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών – δεν είναι απαραίτητο να χρειαστεί να επέμβει ο εισαγγελέας για να διαπιστωθεί. Πραγματικά δεν μπορεί ο κάθε επικεφαλής του σωματείου εργαζομένων να μιλάει με τόση αναίδεια, να ρωτά χωρίς ίχνος σεβασμού το θεσμικό πρόσωπο του αντιδημάρχου πόσο μισθό παίρνει και ταυτόχρονα να κινδυνεύει όλη η πόλη από τις απεργίες. Δεν γνωρίζουμε πόσες ώρες εργάζονται εβδομαδιαία, όμως η αποκομιδή κάθε 3-4 μέρες δεν δικαιολογείται ούτε από μειώσεις προσωπικού ούτε από την επέκταση του δήμου με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Σε γενικές γραμμές πάντως εκτελούν ικανοποιητικά τα καθήκοντα τους εφόσον δεν εκπονούν κάποιο σχέδιο αλλά απλά ακολουθούν εντολές.

Αυτή είναι η καταγραφή της κατάστασης χωρίς σκοπιμότητες υπέρ ή εναντίον κανενός. Αν κάποιος διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές θα καταλάβει ποιο είναι το σωστό για να πράξει η κάθε πλευρά.

ΥΓ1: Η ιστοσελίδα του δήμου για ενημέρωση και διαδραστική επικοινωνία (προτάσεις παράπονα, ακόμα και καταγγελίες) είναι: www.e-patras.gr.
ΥΓ2: Τον κανονισμό καθαριότητας μπορεί κάποιος να τον διαβάσει εδώ:
http://www.e-patras.gr/portal/c/document_library/get_file?folderId=292151&name=DLFE-12671.pdf
_

Καλοκαίρι και οικονομική κρίση

2011-07-05T12:15:00.006+03:00

_
Στο έμπα του Ιούλη μερικές μέρες ήδη και το καλοκαίρι φαίνεται να δίνει την προσωρινή λύση για την οικονομική κρίση. Μπορεί ο Ιούνιος να ήταν αρκούντως σκληρός αλλά η συνέχεια αναμένεται διαφορετική για το προσεχές δίμηνο. Πώς θα γινόταν διαφορετικά όταν:

– Και οι πολιτικοί μας είναι που χρειάζονται διακοπές. Όσο λιγότερη συνεπώς είναι η παρουσία τους, τόσο λιγότερα τα λάθη και οι ασυναρτησίες τους. Ελπίζουμε μόνο, τον Σεπτέμβριο να μην κοιτάξουν να αναπληρώσουν με τις επιδόσεις τους. Θα μου λείψει μόνο το νανούρισμα στις ομιλίες τους αργά που μου προσέφεραν απλόχερα και οι σατυρικές εκπομπές της επικαιρότητας από τις γκάφες τους.

– Οι διεθνείς κερδοσκόποι και οι εταιρείες αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και διαμόρφωσης του κλίματος των αγορών έχουν κι αυτοί ανάγκες που πρέπει να ξοδέψουν το περίσσευμα των χρημάτων τους ώστε να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους. Αν και αυτοί κάνουν διακοπές ή και δρουν όλο τον χρόνο. Η συγκέντρωση αμύθητου πλούτου προφανώς δεν έχει εποχές και τόπο.

– Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αυτοί οι άνθρωποι με την γλύκα στο στόμα, οι παχυλά αμειβόμενοι που αστεία μιλούν για δήθεν επικείμενη καταστροφή και τα συναφή, που θα βγουν σε άδεια και αυτοί. Οι αντικαταστάτες τους, όπως και να έχει, δεν έχουν τον ίδιο ζήλο στη διαμόρφωση του κλίματος του τρόμου για τον λαό.

– Ο λογής επικεφαλής πολυεθνικών και πολυεκατομμυριούχοι της διεθνούς επιχειρηματικής σκηνής που δεν διστάζουν να ανακοινώνουν μέτρα περικοπών και απομάκρυνσης πλεονάζοντος προσωπικού, όπως λένε τις απολύσεις στην ξύλινη ‘επιχειρηματική’, που χρειάζονται κι αυτοί να δικαιολογήσουν ένα life style που αρμόζει στο ‘υψηλό’ τους επίπεδο.

– Αρκετοί προσφάτως μεταφερθέντες ‘αστοί’ των μεγαλουπόλεων – ιδίως αυτοί με την πρόσκαιρη οικονομική επιφάνεια, που θα αποχωριστούν τις πόλεις μαζί με τα υπερμεγέθη τζιπ τους, δίνοντας αναπνοές ποιότητας στον λαό: Καθαρότερο περιβάλλον, λιγότερη ρύπανση και παρανομία στις πόλεις. Θα υποφέρει η ύπαιθρος βέβαια για λίγο, αλλά τι να κάνουμε;

Ο λαός τι κάνει σε όλα αυτά; Κάποτε οι εργαζόμενοι ζούσαν και ανέπνεαν για το πότε θα αρχίσει η άδειά τους να εκδράμουν στις παραλίες και τις εξοχές. Σήμερα δυστυχώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κρατήσουν τις δουλειές τους ή αν τους έχει απομείνει ελάχιστο κέφι για διακοπές να την βγάλουν όσο πιο φτηνά μπορούν. Μέσα σε αυτούς βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όχι τόσο από πλευράς οικονομικής ή όχι επάρκειας αλλά μάλλον από την απώλεια της αίσθησης του τι συμβαίνει στην χώρα, οι οποίοι και συνεχίζουν ανέμελα τις διακοπές και την ξεγνοιασιά τους.

Κάποτε οι διακοπές ήταν η επιβράβευση των κόπων μιας ολόκληρης χρονιάς και το πρόσκαιρο ευ ζην για τον καθένα. Σήμερα κατάντησε να είναι πολυτέλεια και αυτές περιορίζονται σε μέγιστο μονοψήφιο αριθμό ημερών και με τα πιο οικονομικά μέσα: σκηνές, απλά δωμάτια, λυόμενα. Πού είναι οι εποχές που μετρούσαμε ανάποδα για την έναρξη της καλοκαιρινής άδειας;

Βέβαια μέσα από την οικονομική συγκυρία υπάρχει το κέρδος της γνώσης. Αρκετά πρόσφατα ζούσαμε πολλοί με αναφορά στις διακοπές. Μάλλον γιατί η ζωή μας ήταν κενή και περιμέναμε το άλλο κενό να την γεμίσει. Ζούσαμε για το κενό του κενού μας. Τουλάχιστον σήμερα κερδίσαμε τη γνώση της συνειδητοποίησης των δυσκολιών της αληθινής καθημερινότητας και του νοήματός της. Η αληθινή ζωή βρίσκεται μέσα στην ρουτίνα της. Το κάθε ωραίο είναι μία επανάληψη και η απόλαυση της σημαίνει απόλαυση της ζωής. Οι διακοπές δεν έχουν νόημα αν δεν έχει η ενασχόλησή μας με εφήμερες δημιουργικές δράσεις και η κρίση μας βοηθάει να το συνειδητοποιήσουμε καλά. Δεν έχει σημασία αν είναι περισσότερες σε διάρκεια, λιγότερες ή καθόλου. Η απάντηση στο ερώτημα:

- Πού πήγες φέτος το καλοκαίρι;

δεν θα είναι αυτονόητα καταφατική ούτε δύσκολη. Δεν θα έχει άλλωστε και πολλή σημασία μιας και οι αξίες έχουν επανακαθοριστεί με θετικό τρόπο. Το ίδιο ισχύει και για τις επικείμενες δράσεις του λαού σαν υλοποίηση αυτών των αξιών με σκοπό την ποιοτικότερη ζωή του.
_

Οἱ μοιραῖοι

2011-06-26T18:36:00.005+03:00

_
Μὲς στὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μὲς σὲ καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,
(ἀπάνου ἐστρίγγλιζε ἡ λατέρνα)
ὅλη ἡ παρέα πίναμε ἐψές,
ἐψές, σὰν ὅλα τὰ βραδάκια,
νὰ πᾶνε κάτου τὰ φαρμάκια.

Σφιγγόταν ὁ ἕνας πλάι στὸν ἄλλο
καὶ κάπου ἐφτυοῦσε καταγῆς,
ὤ! πόσο βάσανο μεγάλο
τὸ βάσανο εἶναι τῆς ζωῆς!
Ὅσο κι ὁ νοῦς ἂν τυραννιέται
ἄσπρην ἡμέρα δὲ θυμιέται!

(Ἥλιε καὶ θάλασσα γαλάζα
καὶ βάθος τοῦ ἄσωτου οὐρανοῦ,
ὤ! τῆς αὐγῆς κροκάτη γάζα
γαρούφαλλα τοῦ δειλινοῦ,
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
χωρὶς νὰ μπεῖτε στὴν καρδιά μας!)

Τοῦ ἑνοῦ ὁ πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος - ἴδιο στοιχειὸ
τοῦ ἄλλου κοντόμερη ἡ γυναῖκα
στὸ σπίτι λιώνει ἀπὸ χτικιό,
στὸ Παλαμήδι ὁ γυιὸς τοῦ Μάζη
κ᾿ ἡ κόρη τοῦ γιαβῆ στὸ Γκάζι.

-Φταίει τὸ ζαβὸ τὸ ριζικό μας!
-Φταίει ὁ θεὸς ποὺ μᾶς μισεῖ!
-Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας!
-Φταίει πρώτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα τὸ κρασί!
«Ποιὸς φταίει; Ποιὸς φταίει;... κανένα στόμα
δὲν τὅβρε καὶ δὲν τὄπε ἀκόμα.

Ἔτσι, στὴν σκοτεινὴ ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σὰν τὰ σκουλήκια κάθε φτέρνα
ὅπου μᾶς εὕρει, μᾶς πατεῖ:
δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα!
προσμένουμε, ἴσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης

-------------------------
«Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη, γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺς λειμῶνες τῶν ἀσφόδελων. Μ᾿ ἄλλα λόγια, χωρὶς αὐτὲς τὶς πεισιθάνατες κραυγὲς ποὺ ἔβγαζαν ὅλοι οἱ λυρικοί του καιροῦ του. Ὄχι. Ἡ Ποίηση τοῦ Βάρναλη ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀρσενική, λάσια, μιὰ βολίδα ποὔπεσε μὲς στὰ στεκούμενα νερὰ τοῦ μελίπηχτου λυρισμοῦ».

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/kwstas_barnalhs_poems.htm
_

Μεταναστευτικό και αμορφωσιά του Νεοέλληνα (κατά κανόνα)

2011-06-19T17:11:00.006+03:00

_
Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ιδιαίτερα οξυμένο μιας και ζούμε την πολεμική ή μεταπολεμική περίοδο της Μέσης Ανατολής με συνέπεια τη μαζική φυγή κατά κύματα ανθρώπων προς την δύση σε συνδυασμό με την ανύπαρκτο έλεγχο εισροής πληθυσμού από τα ανατολικά μας σύνορα καθώς και με το άθλιο παιχνίδι της εμπορίας μετακίνησης που παίζεται. Επιπλέον, τα προβλήματα σε καθεστώτα της ανατολικής Αφρικής έχουν ωθήσει πληθυσμούς από την Μαύρη Ήπειρο στη μετανάστευση.

Η χώρα μας είναι φανερό πως δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση εξαιτίας της δυσκολίας εφαρμογής μηχανισμών στο εσωτερικό της, της πλήρους ασυνεννοησίας με την δυτική Ευρώπη που “ποιεί την νήσσα” στην ανάληψη των ευθυνών της και λόγω του υπέρμετρου αριθμού των μεταναστών. Είναι και η ανυπακοή στους Νόμους, εφόσον το οποιοδήποτε σχέδιο, αν το ονομάσουμε έτσι, δημιουργίας καταυλισμού ώστε να τηρούνται οι συνθήκες υγιεινής και αξιοπρεπούς διαβίωσης αυτών των ανθρώπων, συνθλίβεται στις αντιδράσεις των κατοίκων γειτονικών περιοχών που υποτίθεται ότι θίγονται από μία τέτοια κατασκευή.

Προσωπικά, οι μετανάστες παρόλο που λογικά έχουν ζήσει τη βία και τη σκληρότητα των πολέμων τους, έχουν κάποιο υποτυπώδες επίπεδο για την εισαγωγή τους και συμβίωση μέσα στις μεγάλες πόλεις. Εκείνοι που είναι μία διαφορετική περίπτωση είναι οι Ρομά ή τσιγγάνοι, που γίνονται αντιπαθείς σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού εξαιτίας του νομαδικού τόπου ζωής τους και της ανυπαρξίας κανόνων συμπεριφοράς (καθαριότητα, εικόνα προς τα έξω) μέσα στις πόλεις καθώς και οι μικροπαράνομες πράξεις τους όπως ας πούμε οι μικροκλοπές. Οι ομάδες αυτές, παρόλο που διαμένουν αρκετά χρόνια περιμετρικά ή εντός των πόλεων, φαίνεται πως δεν έχουν καταφέρει να ενταχθούν σε έναν οργανωμένο και πιο αστικό τρόπο ζωής - αν μπορούμε να το πούμε μιας και δεν ξέρω αν αυτός υφίσταται στην Ελλάδα.

Τα μέσα ενημέρωσης και κυρίως οι επίσημες θέσεις του κράτους, των αξιωματούχων του και επιλεγμένων πολιτών και ανθρώπων επιρροής από τα μήντια έχουν δώσει μία αρνητική εικόνα, έχοντάς περίπου δαιμονοποιήσει αυτούς τους ανθρώπους φορτώνοντας τους πολλά από τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα. Η αλήθεια είναι πολλαπλή και όχι μία ασφαλώς αλλά οι πτυχές της φωτίζονται δυσανάλογα σήμερα στα μάτια της κοινωνίας. Προσωπικά, ίσως επειδή θέλουν να μετατοπίσουν τα μείζονα προβλήματα και τις ευθύνες των σημαντικότερων ζητημάτων της χώρας. Είναι μια παλιά και γνωστή τεχνική.

Το σημαντικότερο ζήτημα έγκειται στην αμορφωσιά του Νεοέλληνα. Όχι δεν εξωραϊζουμε το παρελθόν ούτε λιθοβολούμε το παρόν και το μέλλον. Όχι μόνο από το επίπεδο της εκπαίδευσης και την κατάντια των Ελληνικών ανωτάτων σχολών – κάτι που φαίνεται και από το επίπεδο των φοιτητών – σπουδαστών τους αλλά και από τις διεθνείς αξιολογήσεις που δείχνουν την φθίνουσα πορεία. Η δια βίου εκπαίδευση σήμερα έχει γίνει δια βίου πιστοποίηση με αμφιβόλου ποιότητας χαρτιά, η απόκτηση των οποίων έχει σαν βασικό κίνητρο την κατάληψη μίας, κάποτε, θέσης στον ήλιο του δημοσίου και το ισόβιο βόλεμα.

Η έλλειψη παιδείας εκφράζεται και από την ανυπακοή στους απλούς Νόμους της καθημερινότητας. Αν θελήσει κανείς να μάθει τους Νόμους της πολιτείας δεν έχει παρά να ρίξει μία ματιά στο Νεοέλληνα: αντιστρέφοντας αυτά που εκείνος πράττει θα καταλάβει ποιο είναι το νόμιμο. Τι να πρωτοπούμε; Ισοπέδωση των δικαιωμάτων των ΑΜΕΑ από την συντριπτική παρανομία στους δικούς τους χώρους, ρύπανση και ηχορύπανση χωρίς όριο και κατάλυση της κάθε άλλης εφαρμογής στον νόμου όπως κάπνισμα, ήχος, σκουπίδια, τρόπος οδήγησης (κατάργηση ζωνών ασφαλείας, χρήση κινητών τηλεφώνων, αναστροφές, παρκάρισμα σε διπλή σειρά, παράνομα ή πάνω στα πεζοδρόμια). Για να μην μιλήσουμε για τους εργατοπατέρες που απεργούν για ένα .. σεβαστό ποσοστό όλης της χρονιάς και παραλύουν τις πόλεις (καθαριότητα, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίας, αγρότες που φράσσουν δρόμους ή λιμενεργάτες). Οι μετανάστες είναι λέει το πρόβλημα στις πόλεις, ας γελάσω..

Μία άλλη πτυχή βρίσκεται στη απότομη αστικοποίηση μεγάλων ομάδων του πληθυσμού. Εννοείται πως όταν κανείς έχει μάθει στη ζωή του χωριού αδυνατεί να υπακούσει σε οργανωμένους κανόνες των πολλών. Επιπλέον, η αληθινή ταυτότητα των αγνών της υπαίθρου έχει χαθεί γι’ αυτούς τους ανθρώπους που στοιβάζονται στις τσιμεντουπόλεις. Να μην ξεχάσουμε και την όποια κακομεταχείριση και έλλειψη σεβασμού στο περιβάλλον όπως η περιττή χρήση αυτοκινήτου, η σπατάλη ενέργειας και τροφής, η χρήση μη φιλικών προς το περιβάλλον υλικών που είναι μερικά μόνο από τα κατορθώματα της .. νέας τάξης.

Κάτω από το πρίσμα όλων αυτών, ο μετανάστης επειδή σε πρώτη ματιά είναι ρακένδυτος, φτωχός και ιδίως χωρίς στέγη, φαντάζει κάτι το φρικτό. Αν κοιτάξει όμως κανείς ανάμεσα στις γραμμές, αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν τη φιλία και το ενδιαφέρον μας. Δεν ζητούν και πολλά: λίγη τροφή, μία στέγη και μία συνολικότερη λύση από την πολιτεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την αξιοπρεπή διαβίωσή τους, σε όποιον τόπο κι αν πρόκειται να ζήσουν. Δεν υπάρχει σύγκριση με τον σημερινό κακό Νεοέλληνα, που είναι κυρίαρχος αίτιος για τη σημερινή θέση της χώρας. Ελπίζουμε οι λιγοστές ελπίδες να αλλάξει κι αυτός να περνούν και μέσα από δράσεις για την βοήθεια των μεταναστών.
_

Τολμήστε!

2011-06-03T10:41:00.003+03:00

_
Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές
ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών.

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:

Θανάσης Βαλτινός
Κική Δημουλά
Απόστολος Δοξιάδης
Τάκης Θεοδωρόπουλοας
Αθηνά Κακούρη
Μένης Κουμανταρέ
Γιάννης Κουνέλης
Πέτρος Μάρκαρης
Τάσος Μπουλμέτης
Βασίλης Παπαβασιλείου
Διονύσης Σαββόπουλος
Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Αλέκος Φασιανός

Από την ακαδημαϊκή-επιστημονική κοινότητα:

Νίκος Αλιβιζάτος
Νάσος Βαγενάς
Γιάννης Βούλγαρης
Γιώργης Γιατρομανωλάκης
Άγγελος Δεληβοριάς
Γιώργος Δερτιλής
Αρίστος Δοξιάδης
Ορέστης Καλογήρου
Στάθης Καλύβας
Βάσω Κιντή
Ανδρέας Κούρκουλας
Νίκος Μουζέλης
Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος
Γιώργος Παγουλάτος
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου
Παύλος Σούρλας
Γιάννης Στουρνάρας
Σταύρος Τσακυράκης
Χαρίδημος Τσούκας

Πηγή: http://news.in.gr/files/1/2011/TOLMISTE!.pdf
_

Περί συγκεντρώσεων

2011-05-31T15:03:00.006+03:00

_
Οι τελευταίες συγκεντρώσεις των “αγανακτισμένων” σε πολλές μεγάλες πόλεις της χώρας έχουν μεγαλύτερη δημοσιότητα σήμερα από τις ατέρμονες συζητήσεις για το ελληνικό χρέος, την, για αρκετούς, επικείμενη χρεοκοπία της χώρας μαζί με την έξοδο από Ευρώ και τις συνεχόμενες αρνητικές κριτικές που, επιλεκτικά ή όχι, παρουσιάζονται. Και μάλιστα αποδείχθηκαν αρκούντως αποτελεσματικές αφού ακούμπησαν τη διεθνή κοινή γνώμη ακόμα και τους τεχνοκράτες πολιτικούς που οι πρακτικές τους έχουν καθαρά οικονομικού τύπου παραμέτρους και ελάχιστες κοινωνικού και συνοχής: βλέπε ΔΝΤ.

Η πλειοψηφία του λαού επικρότησε τις συγκεντρώσεις ακόμα και αυτά τα μήντια που βρέθηκαν απροετοίμαστα. Βέβαια είδαμε μερίδα το τύπου με υποτιμητικές εκφράσεις όπως ‘αδέσποτοι’ και άλλα ειρωνικά. Η πρώιμη αρνητική κριτική δεν είναι σωστή γιατί δεν έχει προλάβει να αξιολογήσει όλα τα γεγονότα και δημιουργεί ερωτήματα όπως το ότι οι βιαστικές κρίσεις υπαγορεύονται από τρίτους. Όσο για τους πολιτικούς, η σιωπή τους μόνον ως αποδοκιμασία μπορεί να εκληφθεί.

Προσωπικά δεν πήγα σε κάποια από τις συγκεντρώσεις, ίσως αν ήταν στην γειτονιά μου να το έκανα, είναι και ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος βλέπετε. Έχω ενεργά δράσει και αντιδράσει μέσα από απεργίες, διαμαρτυρίες, προσωπικές και συλλογικές δράσεις και θαρρώ το μερτικό μου το έχω δώσει εδώ και με το παραπάνω. Αναγνωρίζω όμως την έκφραση και το δικαίωμα σε αυτήν, τόσου κόσμου. Ειδικά όταν σέβονται τους πολλούς και δεν κλείνουν τους δρόμους, φροντίζουν για την καθαριότητα και την ασφάλεια του χώρου και των κατοίκων, δεν παρεμποδίζουν τους θαμώνες των πλατειών που κάνουν τον καθημερινό τους περίπατο, δεν ηχορυπαίνουν τη νύχτα. Ο ηλικιωμένος να μπορεί να καθίσει στο παγκάκι του, ο τυφλός να έχει τις ράγες στην πλατεία ελεύθερες να περπατήσει.

Μέχρι τώρα τα περισσότερα σημεία ήταν καλά αν και κάποιες σκηνές που ακούσαμε ή είδαμε πρόσφατα με κρεμάλες έξω από τη βουλή με ανατρίχιασαν. Όση και να είναι η αγανάκτηση, η λύπη και η αντίδραση αυτό δεν ταιριάζει με μια στοιχειώδη αισθητική και ήθος. Είπαμε ο Νόμος υπεράνω όλων και ο σεβασμός του είναι εκ των ων ουκ άνευ όσο αυτός είναι σε ισχύ. Αν δεν μας αρέσει ο τάδε Νόμος, ας παλέψουμε να τον αλλάξουμε μέσα από διαδικασίες δημοκρατίας. Μέχρι τότε όμως, μόνο υπακοή και πίστη στους κοινούς Κανόνες.

ΥΓ1: Κάπου άκουσα ότι αυτές η συγκεντρώσεις, δεν είναι τόσο αποτέλεσμα μιας σκεπτόμενης νεολαίας, αλλά αρκετά εξαιτίας ενός μιμητισμού στους ξένους που συγκεντρώνονται ανάλογα – εννοείται πως το ξένο εδώ θεωρείται σαν κάτι σωστό, υπάρχει ελάχιστη κριτική. Ο μιμητισμός υπάρχει στην Ελλάδα αλλά δεν νομίζω να είναι άδειος από κοινωνική ευαισθησία και αγανάκτηση για το σήμερα. Αλίμονο αν ήταν, όμως η κάθε άποψη είναι σεβαστή.

ΥΓ2: Κάποιος φίλος μίλησε για πράξεις αντίδρασης. Εγώ διαφώνησα λέγοντάς του πως αυτά είναι δράσεις θετικές και η αντίδραση είναι το τέλμα της πολιτικής μας σκηνής. Θέλει βέβαια οι δράσεις να εμπλουτιστούν με πιο συγκεκριμένη επιχειρηματολογία και προτάσεις. Το να λέμε να φύγουν όλοι αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ είναι σωστό μεν αλλά γενικόλογο και σίγουρα μία πολύ ωραία διαπίστωση που δεν προχωράει πουθενά Ποια είναι η πρόταση, καμιά νέα ιδέα προς υλοποίηση; Καινοτόμες ιδέες ας υπάρχουν, να τις προβάλλουμε, όλοι το θέλουμε.
_

Οικογένεια

2011-05-20T18:34:00.005+03:00

_
Έρωτες πλήθος γνώρισες, φιλίες εφήμερες
ή και αυθεντικότερες των σχέσεων των ανθρώπων
σταδιακά ξεπέρασες, πρόσωπα και ιδέες
του περιβάλλοντός σου του στενού

Έπαψες να μυθοποιείς την οικογένειά σου
μόνος περιπλανήθηκες σε νέες διαδρομές
ένιωσες πως ξεπέρασες στοιχεία ανασταλτικά
στιγμιαία αισθάνθηκες, την ελευθερία σου

Τον εαυτό σου άρχισες, να προσεγγίζεις
να ανακαλύπτεις εσώτερες πτυχές σου
τη λογοκρισία να ξεπερνάς, τη δικιά σου
και αυτή που δημιούργησαν για σε εξωραΐσουν

Μα όσο και αν εκόπιασες, το βέλτιστο να βρεις
εμπόδια δυσθεώρητα στο διάβα σου ορθώνονταν
στιγμές που σε δυσκόλευαν στα βήματα σου
η ένδεια επιλογών σ’έκανε να επιστρέψεις

Και τότε ανακάλεσες από τη μνήμη σου
όσα εσύ προσωρινά, τα είχες απορρίψει
καλώντας τα συντήρηση, σταμάτημα εξέλιξης
οι άνθρωποι σου ήταν εκεί, ίδιοι και απαράλλακτοι

Έστω και αργά κατάλαβες, πως δεν σε εξωράιζαν
μόνο αρχές και ιδανικά έλεγαν να σου δώσουν
κι αυτή η αυστηρότητα που τόσο σ’ενοχλούσε
είχε απώτερο σκοπό, να αναπτυχθείς

Όσα ο χρόνος ξέφτισε, στο διάβα του
πράγματα που μάταια νόμιζες, σημαντικά
το γύρισμα στο σπίτι σου, πρόσκαιρα έστω, είναι
λυτρωτικό να πορευτείς στο υπόλοιπό σου της ζωής
_

Πατρίδα

2011-05-14T00:23:00.003+03:00

_
Δακρύζεις ασυναίσθητα
στην πρώτη τη ματιά σου
στο κυμάτισμά της μόνο
στην ελευθερία που αποπνέει

Σύμβολο πατρίδας, οραμάτων,
στόχων, επιδιώξεων του καλού
η οικογένειά σου η μεγάλη
οι ρίζες, η ταυτότητα σου

Αγάπησε τον εαυτό σου
για να αγαπάς τους διπλανούς
όμοια και την πατρίδα σου
τους άλλους για να σεβαστείς

Πλήθος από κακόβουλους
στο διάβα σου θα απαντηθείς
να λοιδορούν, να ειρωνευτούν
σαν το όνομά της ακουστεί

Κλείσε τα αυτιά, προχώρησε
τις επιρροές αγνόησε
στηρίξου στην παιδεία σου
και τα υψηλά ιδανικά

"Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσιν".

Πλάτων: Κρίτων, 51β.

"Από τη μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η πατρίδα είναι πράγμα πολυτιμότερο και σεβαστότερο και αγιότερο και ανώτερο και κατά τη γνώμη των θεών και κατά τη γνώμη των ανθρώπων που έχουν φρόνηση".
_

Περί ανωνυμίας των ιστολογίων (blogs)

2011-05-10T14:40:00.005+03:00

_
Με μικρή καθυστέρηση αναρτήθηκε αυτή η δημοσίευση μιας και οι απουσίες μετά το Πάσχα και οι εργασιακές υποχρεώσεις δεν επέτρεψαν την συγγραφή νέου κειμένου νωρίτερα.

Αφορμή για αυτό στάθηκαν οι δηλώσεις Πάγκαλου περί της ανωνυμίας των blogs. Ενοχλήθηκα πολύ με τις δηλώσεις του αυτές με ισοπεδωτικές κριτικές κατά δικαίων και αδίκων, σαν ένας ανώνυμος blogger κι εγώ παρόλο που έχω δημοσιοποιήσει το όνομά μου σε συγκεκριμένα posts - αυτό είναι γνωστό για όσους διαβάζουν εδώ.

--------------------------
Αφού αρχικά αφήσουμε ασχολίαστο τον τίτλο του δημοσιεύματος: http://www.inews.gr/155/pagkalos-ta-blogs-einai-i-dimosiografia-ton-ekviaston.htm
γιατί δεν μας το επιτρέπει το επίπεδό μας, θα δώσουμε αποσπάσματα και τις απαντήσεις μας παρακάτω:

Τα ανώνυμα blogs είναι σαν να γράφεις νύχτα στους τοίχους ένα καινούργιο σύνθημα κάθε 10 λεπτά ..

ΑΠ: Δεν υπάρχουν ανώνυμα blogs, η πραγματική ταυτότητα του ιδιοκτήτη ή των συγγραφέων τους μπορεί να ανακαλυφθεί σε χρόνο dt μέσα από την πληθώρα των προγραμμάτων παρακολούθησης πακέτων κίνησης διαδικτύου και άλλες εφαρμογές στατιστικών και παρόμοιων αναλύσεων. Για ποια ανωνυμία μιλάμε όταν ο καθένας μας είναι περίπου ‘φακελωμένος’ και μπορούμε να ξέρουνε ανά πάσα στιγμή τί κάνει, πού βρίσκεται, ακόμα και μέσα στην προσωπική του ζωή; Το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι αδύναμο επομένως, σχεδόν αβάσιμο.

Η ανωνυμία των blogs δικαιολογείται με το επιχείρημα του φόβου: ο απλός πολίτης γράφει ανώνυμα γιατί (υποτίθεται ότι) η εξουσία καραδοκεί για να τον κυνηγήσει.

ΑΠ: Προφανώς κάποιος όταν επιδίδεται σε παράνομες πράξεις, καλά θα κάνει η εξουσία να τον κυνηγήσει και να τον τιμωρήσει. Συμφωνούμε σε αυτό. Είναι κάποιο μέρος της αλήθειας εδώ αλλά όχι ολόκληρη – μάλλον ένα μικρό μέρος. Τι γίνεται όμως με την ανταλλαγή ιδεών; Με αυτή την ανωνυμία οι ιδέες δεν επηρεάζονται από το πόσο επώνυμος ή ανώνυμος είναι ο φορέας τους. Κι έτσι ο καθένας θα μπορεί να διαβάζει και να κρίνει αυτές τις ιδέες άσχετα από αυτόν που τις εκφράζει.

Παραδείγματος χάριν ένα πρόσωπο μεγάλης επιρροής μπορεί περνάει τις ιδέες του λόγω της δημοφιλίας του (προπαγάνδα). Όταν οι ιδέες δεν συνδέονται με πρόσωπο, η όλη υπόθεση βρίσκεται στην ορθότητα των απόψεων και την ουσία των ιδεών. Εννοείται βέβαια πως οι προσωπικές αναφορές ή εξαιρετικοί ισχυρισμοί που σχετίζονται με την ζωή ανθρώπων πρέπει να είναι ενυπόγραφες. Ακόμα, αν κάποιος θέλει να γράφει ανώνυμα τις απόψεις του ή να εκδίδει τα πονήματα του χωρίς να δίνει το όνομά του, γιατί κάποιος να του το απαγορεύει;

Ο δημόσιος λόγος των blogs είναι ο χειρότερος βιαστής της ελληνικής γλώσσας. Εξαντλείται, πολλές φορές, στα βασικά ρήματα (κατά προτίμηση όσα έχουν σχέση με σεξουαλικές πράξεις) και τις συνήθεις βρισιές ..

ΑΠ: Η συγγραφή κειμένων μέσα από το διαδίκτυο έχει βοηθήσει τη γλώσσα μέσα και από την ανακάλυψη για κάποιους ορισμένων κρυφών τους κλίσεων ή ταλέντων στον καλό χειρισμό της Ελληνικής γλώσσας. Μακαρίζω την τύχη μου γι’ αυτό που, μέσα από τα ιστολόγια, προσπάθησα να βελτιώσω αρκετά τη γραφή μου και συνεπώς τον τρόπο σκέψης μου. Ευχαριστώ τους επινοητές του διαδικτύου γι’ αυτό, τους ευγνωμονώ. Μέσα από την ενασχόλησή μου πάνω από δυόμισι χρόνια με τον χώρο των ιστολογίων, επιπλέον, γνώρισα αξιόλογα άτομα που πίσω από τα ψευδώνυμά τους μου αποκαλύφθηκαν άνθρωποι υψηλής παιδείας που θα ήταν ίσως αδύνατο να ανακαλύψω στον έξω κόσμο.

--------------------------

Τα συγκεκριμένα λόγια του πολιτικού, προφανώς έχουν επιχειρήματα και απευθύνονται σε συγκεκριμένους που κακοποιούν τη γλώσσα, διαστρεβλώνουν γεγονότα ή και παραπληροφορούν ανύποπτους χρήστες του χώρου - και συνεπώς κακομεταχειρίζονται το χρήσιμο εργαλείο του διαδικτύου. Η απόσταση όμως με το να κατηγορούμε το σύνολο των ιστολογίων είναι πολύ μεγάλη και συνιστά εξίσου μεγάλη αδικία.

Είναι τόσο απλό να επιληφθεί η δικαιοσύνη για να τιμωρήσει τους λογής παραβάτες που ενοχλούν με την ασυδοσία τους παρά να ισοπεδώνεται το σύνολο των ιστολογίων, του πιο χαρακτηριστικού τρόπου ανταλλαγής ιδεών και διάχυσης της γνώσης στις μέρες μας. Μακάρι να εκμεταλλευτούμε αυτόν τον τρόπο, έχει πολλά να μας ωφελήσει – λίγους κανόνες να εφαρμόσουμε μόνο θέλει.

Δημήτριος Αλ. Μωυσίδης, blogger, Πάτρα
dmoisidis@yahoo.com
_

Ο πόνος μέσα στο φως της Αναστάσεως

2011-04-24T11:47:00.004+03:00

_
Πασχαλινό μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αναστασίου: Ο πόνος μέσα στο φως της Αναστάσεως

Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας, Πάσχα 2011

+ Αναστάσιος: Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

--------

Προς τον ευλαβή ορθόδοξο κλήρο και λαό,

Τέκνα εν Κυρίω προσφιλέστατα,

Πιστεύω «εις ένα Κύριον Ιησού Χριστόν… παθόντα και ταφέντα και αναστάντα»

Γιορτάζουμε με αγαλλίαση το ζωηφόρο Άγιον Πάσχα! Αλλά δεν αγνοούμε την οδυνηρή πραγματικότητα της καθημερινότητας μας, τον πόνο, την αδικία, την αρρώστια, τον θάνατο. Το Πάσχα είναι μια εμπειρία έντονη, συμβολική, όπου το πένθος και ο θρήνος δίνουν τη θέση τους στη χαρά της Αναστάσεως.

Προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση, ο Χριστός αντιμετώπισε κατάματα τον πόνο. Παρηγόρησε, στήριξε, ταυτίστηκε με αυτούς που υποφέρουν. «Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25:40). Και τελικά, έζησε ο ίδιος τον ψυχικό και σωματικό πόνο σ’ όλη του την ένταση: εγκατάλειψη, προδοσία, αποδοκιμασία από τον λαό που τον ευεργέτησε, απόρριψη από τους θρησκευτικούς ηγέτες, εξευτελισμό από την κρατική εξουσία, με αποκορύφωμα την οδύνη του Σταυρού. Ο Σωτήρας του κόσμου προσέλαβε τον πόνο στον απόλυτο βαθμό.

* * *

Πιστεύω στον «σταυρωθέντα υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς».

Το Πάθος του Χριστού, το οποίο οργανικά συνδέεται με την Ανάσταση έχει ένα ευρύτερο λυτρωτικό νόημα. Όπως είχε προφητεύσει ο Ησαϊας, αθώος Αυτός, «εν τοις ανόμοις ελογίσθη` και αυτός αμαρτίας πολλών ανήνεγκεν και δια τα αμαρτίας αυτών παρεδόθη» (Ης. 53:12). Όλο το άλγος και όλη η αμαρτία της ανθρωπότητος συγκεντρώθηκαν επάνω Του. Τα ανέλαβε εκουσίως εν αγάπη. Και έτσι πέτυχε για όλους τη σωτηρία (Ησ. 53:5). Μετά το πάθος και την ταφή Του ο Χριστός τριήμερος ανέστη συνεγείροντας ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. «Ο του Κυρίου θάνατος αφθαρσίας αρχή της όλης φύσεως γέγονε», εξηγεί ο Άγιος Μάξιμος. Και ο εκκλησιαστικός υμνωδός φωτίζει το μυστήριο: «Δια θανάτου το θνητόν,/ δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλλεις,/ αφθαρτίζεις γαρ θεοπρεπέστατα/ απαθανατίσας το πρόσλημα» (Κανών Μ. Σαββάτου, ωδή ε΄). Ο Χριστός, ο Οποίος σαρκωθείς προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, νίκησε τον θάνατο για λογαριασμό όλης της ανθρωπότητος. Αυτό το λυτρωτικό μήνυμα ευαγγελίζεται η σημερινή γιορτή της Αναστάσεως. Και καλεί όλους μας να βγούμε από τα νέφη της καταθλίψεως και να δούμε την προοπτική της ζωής μας μέσα σε φως αιώνιας ελπίδος.

* * *

Ο Χριστός δεν παρότρυνε του δικούς Του σε κάποια στωική απάθεια, δεν υποσχέθηκε άνετο και ανθόσπαρτο βίο, δεν μας παραμύθησε με αισιόδοξες αοριστολογίες. Απεναντίας, αποκάλυψε ότι οι δοκιμασίες δεν είναι χωρίς νόημα’ δεν είναι είσοδος στην άβυσσο της απελπισίας. Προειδοποίησε τον καθένα μας, «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θασρείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33). Ο πόνος, μέσα στο φως της Αναστάσεως, απαλύνεται, μεταμορφώνεται. Φέρνει στην επιφάνεια κρυμμένες δυνάμεις αντοχής και ζωτικότητος. Σαν φωτιά, καθαίρει τα ψήγματα χρυσού που κρύβονται στην ψυχή μας.

Τη νικηφόρο εμπειρία κοινωνίας με τον «παθόντα, ταφέντα και αναστάντα» Χριστό βίωσαν εκατομμύρια χριστιανοί μάρτυρες, που έζησαν ενωμένοι μαζί Του. Με την αναστάσιμη βεβαιότητα να πάλλει στην καρδιά του, ο Απόστολος Παύλος εκτελούσε την αποστολή του δηλώνοντας «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. 4:13). Οι δοκιμασίες μεταβλήθηκαν σε μυστικό χάρισμα για τους αφοσιωμένους μαθητές. Το σθένος και η αντοχή τους στηρίχθηκαν στην εμπειρία της αναστάσεως του Χριστού. Επιγραμματικά η Αποκάλυψη συνόψισε αυτή την αναστάσιμη βεβαιότητα. «Μη φοβού’ εγώ είμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων, και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων είμι εις τους αιώνας των αιώνων, και έχω τας κλεϊς του θανάτου και του άδου» (Αποκ. 1:17-18).

* * *

Οι χριστιανοί δεν αγνοούμε τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής. Γνωρίζουμε όμως επί πλέον, ότι το ανθρώπινο μυστήριο δεν εξαντλείται στις προοπτικές του παρόντος βίου. Ακολουθώντας τον Χριστό, πορευόμαστε μέσα στο φως της Αναστάσεως, σε μια συνεχή ανανέωση.

Η πίστη στον «παθόντα και ταφέντα και αναστάντα» Κύριο και η υπαρξιακή σχέση μαζί Του διοχετεύουν στην ψυχή καρτερία και υπομονή, δύναμη αντιστάσεως στην κατάθλιψη, γενναία αντοχή και εσωτερική ειρήνη. Από τον σταυρωθέντα και αναστάντα Κύριο αντλούμε δύναμη για να υπερνικούμε, με συνειδητή μετάνοια, την ενδόμυχη θλίψη που προξενούν τα λάθη και οι αμαρτίες μας. Να υπομένουμε με ανεξικακία τον πόνο που προκαλούν οι αδικίες, οι κατατρεγμοί, καθώς και η εγκατάλειψη και η προδοσία από ανθρώπους που αγαπήσαμε και ευεργετήσαμε.

Συγχρόνως, αυτή η πίστη μας εμπνέει να στεκόμαστε με στοργή κοντά σε όσους υποφέρουν. Δείχνοντας σεβασμό και φροντίδα στους καταπονουμένους, εκφράζουμε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο τη λατρεία μας προς τον παθόντα και αναστάντα Χριστό.

* * *

Η εορτή του Πάσχα, αδελφοί μου, μας βοηθεί να δούμε τον πόνο που μας πιέζει, τον καθημερινό, τον μικρό ή τον μεγάλο, μέχρι και την οδύνη του θανάτου, σε μια διαφορετική προοπτική. Ατενίζοντας τον σταυρωθέντα αι αναστάντα Χριστό, βιώνοντας τον πόνο μας μαζί Του προγευόμαστε εν ειρήνη μια πολυσήμαντη Ανάσταση.

Ας μας δίνει ο αναστάς Κύριος τη δύναμή να ζούμε τον πόνο, τον σωματικό, τον ψυχικό, τον προσωπικό, αλλά και τον κοινωνικό, μέσα στο φως της Αναστάσεως Του. Και ακόμη, να συμμεριζόμαστε με καλωσύνη τις θλίψεις των γύρω μας, φροντίζοντας να τις απαλύνουμε με την ανάστάσιμη πίστη και την έμπρακτη αγάπη μας. Χριστός Ανέστη!

+ Αναστάσιος: Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

Πηγή: http://www.deropoli.com/?p=5545
_

Ηθική στάση

2011-04-10T20:36:00.004+03:00

_
Η ευφυΐα τα μέγιστα μπορεί
απ’όσα φαντάζεσαι ή παρατηρείς
αδύνατες υποθέσεις κι εκτιμήσεις
αρχικά αδιανόητες, ακατόρθωτες

Εξειδικεύοντας στις δυσκολίες
τις περίπλοκες καταστάσεις
πλήθος θέματα δισεπίλυτα
λογικά ή φαινομενικά

Το μυαλό μας είναι ικανό
να επινοήσει λύσεις, στέρεες
για την αντιμετώπισή τους
να αποφευχθούν μελλοντικά

Η ευφυΐα όμως, μην λησμονείς
μπορεί να αποτελέσει, εύκολα
όχημα επιδιώξεων απεχθών
και πρακτικών ανέντιμων

Όταν αυτή δεν μετριάζεται
από όρια και αναστολές της ηθικής,
κανονισμούς που περικλείουν
ευγενικές επιδιώξεις του καλού

Γιατί είναι πασιφανές το πως,
μία τέτοιου είδους χρήση της
μπορεί να λειτουργήσει
κακόβουλα, μειωτικά

Μιας κι είναι το ζητούμενο
πρώτιστα η ηθική μας στάση
που όταν υπολείπεται
μάλλον την αχρηστεύει
_

Ανατροπές

2011-04-08T10:31:00.003+03:00

_
Συμβιβασμούς, τους προσπαθείς
το υπαγορεύουν οι πολλοί
η συνύπαρξη αναγκαία
και ικανή συνθήκη, ασφαλώς

Κι όμως μέσα σου μιλάς
στην κοινοτοπία χωμένοι
σιωπηλοί όταν μένουμε
στις ανορθογραφίες

Τερτίπια ιδιοτροπίας
άγνωστα συμπλέγματα
συμπεριφορές ακατανόητες
επικρίσεις ενοχλητικές

Η σιωπή είναι χρυσός
και η αγνόηση αρνητικών
κάποιες φορές λυτρωτική
μες τη μιζέρια μας

Αν όμως αποφύγεις
δυναμικές ανατροπές
και αλλαγές οριστικές
στο τέλμα σου θα πορευτείς

Έλλειψη φόβου χρειάζεται
μέθοδο, προσέγγιση
διεκδίκηση των προφανών
και ηθική συνείδηση

Κάτι σαν νομοτέλεια
τότε θα σου φαντάζει
η κοντινή δικαίωση
κι απόλαυση ζωής
_

Περί πατριωτισμού

2011-03-31T11:35:00.012+03:00

_
Παρακολουθούσαμε μια ταινία ντοκιμαντέρ τις προάλλες, ένα συγκινητικό φιλμ ομολογουμένως. “Once brothers” ο τίτλος του και μιλούσε για τον εμφύλιο πόλεμο της πρώην Γιουγκοσλαβίας παράλληλα με τη σχέση δύο διάσημων μπασκετμπολιστών: Ενός Σέρβου, του Βλάντε Ντίβατς και ενός Κροάτη, του Ντράζεν Πέτροβιτς. Οι σχέσεις τους ήταν αδερφικές - όπως τουλάχιστον αφηγούνταν ο Σέρβος άσσος - μέχρι τον Αύγουστο του 1990. Τότε που μετά την νίκη της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Αργεντινής, ένας Κροάτης φίλαθλος μπήκε στο γήπεδο να πανηγυρίσει κρατώντας μία σημαία της Κροατίας.

Ο Ντίβατς, όταν το αντιλήφθηκε, την άρπαξε αμέσως και αφού τη μάζεψε σαν πατσαβούρα, την πέταξε μακριά. Το γεγονός πήρε διαστάσεις στα μέσα της Κροατίας - που τότε δεν ήταν ακόμα ανεξάρτητη, και σήμανε το τέλος της φιλίας των δύο, όπως λεγόταν πιο πριν, φίλων. Ο Ντίβατς απορούσε: - Πώς μπορεί να έχει σχέση η πολιτική με τους ανθρώπους, δεν είχε να κάνει αυτό με τον φίλο μου. Ο Πέτροβιτς δεν ήρθε σε σύγκρουση μαζί του αλλά απομακρύνθηκε σιωπηρά, και, μέχρι το θάνάτο του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Ιούνιο του 1993, οι σχέσεις τους δεν ήταν ποτέ παραπάνω από τυπικές.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι εκφράσεις του τύπου δεν έχει να κάνει η πολιτική με τους ανθρώπους και άλλα τέτοια γενικόλογα, είναι εργαλεία των ολοκληρωτικών καθεστώτων για να καταπνίγουν τον πατριωτισμό των λαών που έχουν καταπατηθεί ή μεταχειριστεί με τον χειρότερο τρόπο. Όχι ρε εσύ, δεν μπορεί να είναι όλοι φίλοι και να μην μετράνε σφαγές, τιμωρίες, καταπιέσεις και να αντιμετωπίζεται σαν γενικότητα ότι όλα τα κάνουν οι πολιτικοί. Και ιδίως όταν προσβάλλονται οι ιδέες, τα σύμβολα και η αξιοπρέπεια των λαών.

Επικροτώ την σιωπηρή, αξιοπρεπή στάση του Ντράζεν Πέτροβιτς. Απομακρύνθηκε, πάγωσε, έκανε αυτό που ένιωθε, σαν γνήσιος πατριώτης που σέβεται τον εαυτό του και τους γύρω του. Να ξεκαθαρίσω πως αυτή η άπόψη μου ασφαλώς και δεν έχει να κάνει με συμπάθεια ή αντιπάθεια σε κανέναν λαό ή εθνότητα.

Τι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα από πλευράς πατριωτισμού; Μάλλον διακρίνεται περισσότερο μία τάση κολακείας σε κάποιους που τους έχουμε υποτίθεται ανάγκη με τους οποίους ποτέ μας δεν είμαστε φίλοι. Αποποιείται ο τίτλος της Μικρασιατικής καταστροφής σαν σφαγή, αποσιωπείται η αλήθεια του λαού (= μη λήθη, κάτι που κανείς δεν ξεχνά, το έχουμε ακούσει από ζωντανές διηγήσεις των παππούδων μας). Πάμε να κάνουμε Ευαγγέλιο εκπομπές των media για το 21 και μέχρι πολύ πρόσφατα θεωρούσαμε το Γερμανικό κράτος σαν φίλο μας. Αν υποθετικά δεν είμαστε ενωμένοι μαζί τους στην Ευρώπη, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα;

Οι μεμονωμένοι άνθρωποι είναι ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, μπορεί να βρίσκονται και στη Γερμανία και στη Τουρκία αλλά έως εδώ. Δυστυχώς για εμάς τους Έλληνες φαίνεται να μας ενώνει μόνο ένας κοινός γεωγραφικός προσδιορισμός. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην έλλειψη του σεβασμού στους εαυτούς μας και στους Νόμους της χώρας, στην καχυποψία των πολλών, στην έλλειψη σεβασμού για τα πρόσωπα και θεσμούς της πατρίδας (καλούμε Κωστάκη ή Γιωργάκη τους πρωθυπουργούς της χώρας, περιγελούσαμε κάποτε τον Αρχιεπίσκοπο ή και αποκαλούμε την αστυνομία μπάτσους).

Η παρανομία μας βρίσκεται σε σημείο ρεκόρ παγκόσμια (φοροδιαφυγή, καθαριότητα, οδηγική συμπεριφορά, κανόνες της πόλης, κλεψιές, έλλειψη σεβασμού στον δίπλα για την δική μας ασυδοσία) μαζί με την περίπου ατιμωρησία που την συνοδεύει. Πώς να θυσιαστείς για την πατρίδα σου όταν δεν πράττεις τα βασικά και αυτονόητα;

Ο Σωκράτης θυσίασε την ζωή του για την πίστη του στους Νόμους έστω κι αν αυτοί ήταν άδικοι. Εμείς σήμερα θυμόμαστε τον Σωκράτη μόνο για τα υπόλοιπα και όχι για το μαρτυρικό του τέλος. Δεν ερμηνεύουμε σωστά τις πράξεις του, απλά τις αναφέρουνε για να διατρανώνουμε, υποτίθεται την ανώτερη καταγωγή μας. Για το αν έχει χώρο ο πατριωτισμός εδώ, ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.
_

Συλλογισμοί

2011-03-11T19:24:00.008+02:00

_
Επιφανειακές γνώσεις

Η πληθώρα της πληροφόρησης του διαδικτύου όπως μας λένε και οι ειδήμονες, μας έχει αλλάξει από το πώς να μαθαίνουμε να κατανοούμε κάτι στο πώς να το επιλέξουμε αυτό πριν προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Όσο σύνθετη είναι αυτή η πρόταση, τόσο πιο επιφανειακή είναι η γνώση που αποκτάμε. Πολύ απλά γιατί αναλώνουμε φαιά ουσία στο τί θα επιλέξουμε και με ποιά κριτήρια. Και όταν έρθει η ώρα να εμβαθύνουμε σε αυτό που επιλέξαμε, εις μάτην, μείνανε άδειοι από κριτική σκέψη και ικανότητα ανάλυσης.

Αν η γνώση ορίζεται σαν η διαδικασία μετατροπής της πληροφορίας σε κατανόηση αυτό συνεπάγεται ολοένα και περισσότερη επιφανειακή γνώση. Όπως άλλωστε επιφανειακοί είναι οι περισσότεροι από εμάς. Σε γνώσεις, συμπεριφορές, αισθήματα, ακόμα και στην ίδια μας τη μορφή. Μας ενδιαφέρει πρώτιστα ένα σώμα εξωτερικά όμορφο, ωραίο σε πρώτη θέα, αποτέλεσμα όμως της προσωρινής εντατικής προπόνησής μας, και όχι τόσο μία σωματική υπόσταση στέρεα και υγιής.

Επιρροές από τους άλλους

Είναι άξιο αναφοράς το πόσο επηρεαζόμαστε από το τί λένε οι άλλοι για εμάς. Πρόκειται για μία σχεδόν ολοκληρωτική αλλαγή σκέψης και διάθεσης, και όχι μόνο καταγραφή των άλλων απόψεων με πιθανές μικρές αλλαγές στους εαυτούς μας. Σαν ομάδα οι Έλληνες ας πούμε, κοιτάξτε πόσο επηρεαζόμαστε για την οικονομική κρίση από το τι λένε οι τρίτοι για μας: Χρεοκοπούμε, έχουμε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα, θα τα καταφέρουμε εύκολα, σε πολλά ή λίγα χρόνια; Ότι μας πουν οι άλλοι. Σύμφωνοι, δεν ζούμε απομονωμένοι, ούτε σαν κράτος ούτε και σαν άτομα, μα αυτή η έλλειψη αυτοεκτίμησης είναι υπερβολική.

Αλλά και σαν ξεχωριστά άτομα, αυτό είναι φανερό. Πώς θα το ‘θεραπεύουμε’; Μάλλον με την συνέχιση της προσπάθειας και την αποτίμησή της μόνο σε συγκεκριμένα χρονικά σημεία. Αλλά και με την αξιολόγηση των γεγονότων, των χειροπιαστών αποτελεσμάτων, περισσότερο από τα λόγια και τις λογής κριτικές – που πολλές είναι εφήμερες και αποσπασματικές.

Το βήμα του επωνύμου

Συχνά επώνυμοι, συχνότερα άνθρωποι της ψυχαγωγίας, όχι απαραίτητα της τέχνης, εκφέρουν τις απόψεις τους επί παντός του επιστητού. Μεταξύ αυτών και για το μέλλον της παρτίδας μας (αλλά και το παρόν, ίσως και για το πρόσφατο παρελθόν). Η Ελλάδα έχει πεθάνει, σου λένε και να που εδώ η προηγούμενη παράγραφος έρχεται σε ισχύ.

Άνθρωπέ μου κοίτα πρώτα την δουλειά σου, το ξέρουμε ότι επειδή το επάγγελμα σου, σου δίνει δημοσιότητα, έχεις εύκολα πρόσβαση να διατυπώνεις απόψεις δημόσια, όπως άλλωστε θα μπορούσαν να κάνουν και τόσοι άλλοι άνθρωποι το ίδιο και πιο πολύ σκληρά εργαζόμενοι από σένα. Κοίτα να θεραπεύσεις την κατάθλιψή σου και μην την εξωτερικεύεις έτσι που να μαυρίζεις τις ψυχές ανθρώπων που επηρεάζονται.

Δημιουργικές δράσεις

Το αντίδοτο στην κρίση, τη μιζέρια, τη μαυρίλα και την κατηγόρια που τόσο συχνά συναντάμε, είναι η δημιουργική δράση. Ενέργεια, φαντασία, περιεχόμενο στην ίδια μας τη δουλειά, κέφι για το κάθε τι που μας γεμίζει τη μέρα. Και η άμυνα, στους ‘καλοθελητές’: δεν ασχολούμαστε, κοιτάμε τη δουλειά μας και, ακόμα και αν χρειαστεί, από ένα βυθό με σκουπίδια εμείς βγάζουμε μαργαριτάρια.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, κι επιπλέον αυτή η στάση και πρακτική λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής της θετικής ενέργειας, ανάχωμα στη διάχυση του κακού και της αρνητικής διάθεσης των λίγων ή πιο πολλών και τελικά σαν καταλύτης στην εξαφάνισή τους.
_

Θρησκεία και ψυχιατρική - Irvin Yalom

2011-03-04T13:41:00.005+02:00

_
Το Βιβλίο Θρησκεία και Ψυχιατρική περιέχει την ομιλία του Ίρβιν Γιάλομ όταν παρέλαβε το βραβείο Όσκαρ Πφίστερ για την προσφορά του σε θρησκευτικά θέματα.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

"Όταν με ειδοποίησαν ότι με τιμούσαν με αυτό το βραβείο ένιωσα έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Υπήρχαν συναισθήματα περίπλοκα, παράξενα, σκοτεινά, δύσκολα να τα εκφράσω. "Τι σχέση έχω εγώ με τη θρησκεία; Κάποιο λάθος θα έχει γίνει". Γι' αυτό και η πρώτη απάντησή μου ήταν: "Είστε βέβαιοι; Το ξέρετε ότι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο;" Η απάντηση ήταν άμεση: "Πιστεύουμε ότι έχετε αφιερώσει τη ζωή σας σε ερωτήματα θρησκευτικής φύσεως". Η γενναιόδωρη απάντηση με αφόπλισε και μου έφερε στο νου πολλές συζητήσεις που έχω κάνει με τον Rollo May, ο οποίος επέμενε να θεωρεί το εγχειρίδιό μου, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία, θρησκευτικό βιβλίο. Θυμάμαι επίσης ότι η Λου Σαλομέ αναφερόταν στον Νίτσε ως θρησκευτικό διανοητή με αντι-θρησκευτική θέση. Η ομιλία μου θα επικεντρωθεί στα θέματα που ξεπηδούν από αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα και ιδίως σε κάποια υπαρξιακά θρησκευτικά ζητήματα τα οποία συχνά θεωρούνται θρησκευτικής φύσεως. Θα σκιαγραφήσω επίσης κάποιες συγκρίσεις ανάμεσα στην υπαρξιακή ψυχοθεραπεία και τη θρησκευτική παρηγορία. Πιστεύω ότι τις δύο αυτές προσεγγίσεις τις συνδέει μια σύνθετη και τεταμένη σχέση. Κατά μία έννοια είναι ξαδέλφια, έχουν τους ίδιους προγόνους και τις ίδιες μέριμνες. Μοιράζονται μια κοινή αποστολή: διακονούν την απόγνωση, που είναι εγγενής στην ανθρώπινη μοίρα. Μερικές φορές έχουν κοινές μεθόδους -την προσωπική δυαδική σχέση, τη διαδικασία της εξομολόγησης, της εσωτερικής εξερεύνησης, της συγχώρησης των άλλων και του εαυτού. [...]" Το δοκίμιο αυτό είναι η ευχαριστήρια ομιλία του Ίρβιν Γιάλομ κατά την παραλαβή του βραβείου Όσκαρ Πφίστερ, μιας πολύ σημαντικής τιμητικής διάκρισης που απονέμει η Επιτροπή για την Ψυχιατρική και τη Θρησκεία της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Ο διάσημος ψυχίατρος αναπτύσσει εδώ τις θέσεις του για την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία και αναλύει τα σημεία στα οποία συγκλίνει ή αποκλίνει από τη θρησκευτική παρηγορία. Οι ιδέες του Νίτσε, του Σοπενάουερ και του Καζαντζάκη διαπνέουν αυτό το καίριο θεωρητικό κείμενο του συγγραφέα των μυθιστορημάτων "Στο ντιβάνι" και "Όταν έκλαψε ο Νίτσε".

“Είμαστε όλοι στην ίδια μοίρα και κανένας θεραπευτής -και κανένας άνθρωπος- δεν είναι άτρωτος στις εγγενείς τραγωδίες της ύπαρξης.

“Πρώτα απ όλα οι άνθρωποι είναι πολύ πιο δυστυχισμένοι απ όσο φαντάζεται κανείς” και “δεν υπάρχει αυτό που λέμε πραγματικά ενήλικας άνθρωπος”

“…παρόλο που η σωματική διάσταση του θανάτου μας καταστρέφει, η ιδέα του μπορεί να μας σώσει”

------------------------
O Irvin D. Yalom (1931-) είναι επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειρίδιου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας ("Existential Psychotherapy"). Το πρώτο του βιβλίο, "Theory and Practice of Group Psychotherapy", έχει μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες και αποτελεί βασικό διδακτικό εγχειρίδιο σε πολλές σχολές ψυχιατρικής και ψυχοθεραπείας. Ο Yalom έχει γράψει πολλά ακόμη επιστημονικά βιβλία και άρθρα. Το λογοτεχνικό του έργο αρχίζει όψιμα και περιλαμβάνει δύο συλλογές διηγημάτων ("Love's Executioner" και "Momma and the Meaning of Life") και τρία μυθιστορήματα ("When Nietzsche Wept", "Lying on the Couch" και "The Schopenhauer Cure"), που όλα έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ σε πολλές χώρες. Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου, το οποίο, όπως λέει, βρίθει ούτως ή άλλως ιστοριών και διηγήσεων. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει, μέχρι σήμερα, τα βιβλία του "Όταν έκλαψε ο Νίτσε", "Στο ντιβάνι", "Ο δήμιος του έρωτα", "Το δώρο της ψυχοθεραπείας", "Θρησκεία και ψυχιατρική", "Η θεραπεία του Σοπενάουερ", "Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας" και "Η μάνα και το νόημα της ζωής" (όλα από τις εκδόσεις Άγρα).

Πηγές:
1. http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=43874
2. http://www.papasotiriou.gr/special.promo.asp?pcid=१११४६
_

Online μουσεία από το Google Art Project

2011-02-27T23:20:00.004+02:00

_
Μετά από δεκαοκτώ μήνες σκληρής εργασίας, η Google εγκαινίασε το Art Project, μια συνεργασία με τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου που επιτρέπει στους χρήστες να βλέπουν χιλιάδες έργα τέχνης μέσω online περιήγησης στους χώρους τους! Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται είναι όμοια με αυτή του Street View, αφού υπάρχει χαρτογράφηση εντός των μουσείων και δυνατότητα περιστροφής και περιπλάνησης από διάδρομο σε διάδρομο! Μπορείτε να πάρετε μια γεύση με τα παρακάτω παρακολουθώντας αντίστοιχα αρχεία βίντεο για να πάρετε μία γεύση. Το καλύτερο όμως θα ήταν η επίσκεψη μέσα στις σελίδες – στο περιβάλλον του ιστότοπου της κατασκευής: http://www.googleartproject.com

Δεκαεπτά από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, ανάμεσα τους το Tate του Λονδίνου, το MoMA της Νέας Υόρκης και το Van Gogh Museum, άνοιξαν τις πόρτες του για να μπουν οι κάμερες της Google. Έτσι, το Google Art Project έχει καταχωρημένα περισσότερα από χίλια έργα τέχνης από ολόκληρο τον κόσμο. Η ανάλυση όλων των έργων είναι ιδιαίτερα υψηλή καθώς μπορεί κανείς να δει μέχρι και τα σημεία που το χρώμα έχει “σπάσει”. Ακόμα, κάθε μουσείο έχει επιλέξει ένα από τα έργα του να φωτογραφηθεί σε ανάλυση που φτάνει τα 7 δισεκατομμύρια pixels.

Προσωπικά περιηγηθήκαμε μέσα στα ‘ηλεκτρονικά’ μουσεία των οποίων τα κανονικά έχουμε επισκεφτεί – για να δοκιμάσουμε την πιστότητα της προσομοίωσης της επίσκεψης. Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Η αμεσότητα των μορφών του Ρέμπραντ στην περίφημη Νυχτερινή περιπολία (The Nightwatch) στο Rijksmuseum δεν διέφερε και πολύ από εκείνη την αίσθηση που αποκομίσαμε όταν επισκεφτήκαμε και νιώσαμε τις ολοζώντανες μορφές του μεγάλου Ολλανδού: Γεμάτες ένταση μα και εσωτερικότητα, λεπτομέρεια και συνοχή, μία σύνθεση πολλών μικρών αριστουργημάτων πάνω σε ένα καμβά. Τα πρωτότυπο έργο είναι μια τεράστια απεικόνιση ύψους τριών μέρων και πλάτους πέντε μέτρων περίπου.

‘Επισκεφτήκαμε’ ξανά την Tate gallery του Λονδίνου και μέναμε έκθαμβοι από τους ρομαντικούς πίνακες του Τέρνερ με την θαλασσοταραχές και τους ψαράδες να παλεύουν με τις φυσικές δυνάμεις. Η αντίστιξη σκοτεινής και ελαφρώς φωτεινής πλευράς – με το αχνό φως του φεγγαριού, η σύνθεση της σκοτεινής με τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων από τον Άγγλο καλλιτέχνη μας άφησε άφωνους. Το στίγμα του ρομαντισμού δόθηκε στο ακέραιο από την ηλεκτρονική πρωσομοίση.

Δεν θα απαριθμήσουμε πόσους πίνακες ξαναείδαμε - θα ήταν σαν να κάναμε επίδειξη επισκέψεων σε μουσεία που έχουνε πάει, αν και αυτά που δεν έχουμε δει είναι περισσότερα. Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι στην Ufizzi, οι ρομαντικοί πίνακες του Κάσπαρ Φρίντριχ στο Βερολίνο ή οι κυβιστικές μορφές στο Reina Sofia, “δεν υπάρχουν” για να δώσουμε έναν κλισέ της νεολαίας. Ούτε βέβαια σκοπός μας είναι να κάνουμε ανάλυση των τεχνολογιών που χρησιμοποιήθηκαν για αυτό το project, μάλλον εδώ το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του για την αρτιότητα τους.

Το μόνο που θα παρατηρούσαμε είναι πως η ηλεκτρονική επίσκεψη δεν αναιρεί την φυσική παρουσία του επισκέπτη απλά τη συμπληρώνει και την αναδεικνύει. Καιρός να σκεφτόμαστε, όσοι από μας δεν έχουμε πάει, μία πολιτιστική εξόρμηση σε κάποια από αυτά τα μέρη!

Μουσεία του Google Art Project:

Alte Nationalgalerie, Βερολίνο, Γερμανία
Freer Gallery of Art, Smithsonian, Ουάσινγκτον DC, Η.Π.Α.
The Frick Collection, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
Gemδldegalerie, Βερολίνο, Γερμανία
The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
MoMA, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α
Μουσείο Reina Sofia, Μαδρίτη, Ισπανία
Μουσείο Thyssen – Bornemisza, Μαδρίτη, Ισπανία
Μουσείο Kampa, Πράγα, Τσεχία
National Gallery, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Βερσαλλίες, Γαλλία
Rijksmuseum, Άμστερνταμ, Ολλανδία
Μουσείο Ερμιτάζ, Αγ. Πετρούπολη, Ρωσία
State Tretyakov Gallery, Μόσχα, Ρωσία
Tate, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Uffizi, Φλωρεντία, Ιταλία
Μουσείο Van Gogh, Άμστερνταμ, Ολλανδία

Πηγές:
1. http://www.e-grammi.gr, Google Art Project, όλα τα μουσεία online
2. http://demi-zouzounews.blogspot.com/2011/02/google-art-project-online.html
_

H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»

2011-02-21T14:36:00.009+02:00

_
Αποφεύγω αναρτήσεις με στενά πολιτικά θέματα, όμως αυτή εδώ μου άρεσε πολύ και έκανα μία εξαίρεση.

Λέγεται και γράφεται συχνά: O εφιάλτης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όσο ήταν ιστορικά υπαρκτός, λειτουργούσε σαν χαλινός του ασύδοτου καπιταλισμού. Yποχρέωνε τον καπιταλισμό σε κοινωνικές παραχωρήσεις: Nα εξασφαλίζει το κράτος στον πολίτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της μητρότητας, κατώτατο όριο αμοιβής εργασίας, ανώτατο όριο ωραρίου εργασίας, όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, δωρεάν παιδεία, επίδομα ανεργίας, φροντίδα για την εξεύρεση εργασίας, και όσα ανάλογα. Eίκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» μοιάζει κυριολεκτικά αχαλίνωτο. Ως τώρα μιλούσαμε για καπιταλιστικό «σύστημα» αφηρημένα, δίχως να συγκεκριμενοποιούμε φορέα του «συστήματος». Tο κράτος, αποτελεσματικό ή ανάπηρο, ήταν στη συνείδησή μας συγκεκριμένο: η κυβέρνηση, η Bουλή, υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, θεσμοί κοινωνικής λειτουργίας. Για να πάψει αυτό το συγκεκριμένο κράτος να υπηρετεί (έστω με πανάθλιες επιδόσεις) τον πολίτη και να τεθεί στην υπηρεσία ιδιωτών και ιδιωτικών συμφερόντων, φανταζόμασταν ότι έπρεπε να παρεμβληθεί πραξικόπημα ή να επιλέξει ο λαός με την ψήφο του, μαζοχιστικά, μια κυβέρνηση που τίμια είχε προεξαγγείλει καθεστώς γκανγκστερικής ασυδοσίας των κερδομανών.

Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα. Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας - δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.

Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών. H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις,κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο». Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα. Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν societas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα.

O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων - ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα. Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

Χρήστος Γιανναράς
_

Οι “ουρακοτάγκοι” της πόλης

2011-02-10T16:58:00.004+02:00

_
Σύγχρονες πόλεις, πληθυσμοί μικροί κατά κανόνα που χαρακτηρίζονται από ικανό αριθμό ατόμων που ζουν ακόμα νομαδικά, τόσο που, μπροστά τους, οι κάτοικοι του χωριού είναι παραδείγματα οργάνωσης και υπακοής στους κοινούς κανόνες του δικαίου, τους Νόμους. Χωριάτες της πόλης ή πολίτες του χωριού; Τίποτα από τα δύο, χαμένοι στο κενό τους ούτε καν εγωιστές, μιας, και τον εαυτό τους τον παραμελούν. Οι λιγοστοί πολίτες που εννοούν να συμμορφώνονται στους κανόνες, συρρικνώνονται σαν μειοψηφία επειδή οι υπόλοιποι θα τους πουν γραφικούς κι επειδή η ανομία λειτουργεί πολλαπλασιαστικά και διαχέεται σαν το κακό.

Κάποια μέρα δεν γνωρίζεις αν θα τους βρεις να περπατούν στο δρόμο ή να έχουν σκαρφαλώσει και να χοροπηδούν πάνω σε κάποιο δέντρο. Είναι οι λεγόμενοι “ουρακοτάγκοι” της πόλης.

Μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα των καθαρών “ουρακοτάγκων”:
- Σταθμεύουν το αυτοκίνητό τους σε θέσεις ΑΜΕΑ την ίδια στιγμή που το πάρκινγκ είναι μισοάδειο ή τουλάχιστον μπορούν να σταθμεύσουν 50-100 μέτρα πιο πέρα.
- Κινούνται στο πεζοδρόμιο ή στους πεζοδρόμους με τις μηχανές τους ή σαν τζιποκαβαλάρηδες και βρίζουν τους πεζούς που περπατούν επειδή δεν κάνουν στην άκρη να περάσουν.
- Σταθμεύουν κατά 80% ή πλήρως πάνω σε πλατείες-μνημεία της πόλης που με τόσο κόπο και χρήμα ανακαινίστηκαν και παραδόθηκαν στους κατοίκους της.
- Βολτάρουν με τους σκύλους τους οι .. φιλόζωοι και τους οδηγούν να αφοδεύουν μπροστά στις εισόδους των πολυκατοικιών.
- Σταθμεύουν σε στροφή λεωφορείων παραλύοντας την κίνηση, οδηγώντας σε ουρές εκατοντάδων μέτρων.
- Αφήνουν σκόρπια μικρά σκουπίδια έξω από κάδους απορριμμάτων οι οποίοι είναι και άδειοι.
- Ηχορυπαίνουν σχεδόν καθημερινά παραβιάζοντας Νόμους κοινής ησυχίας και αδιαφορώντας για την αστυνομία, τους δύσμοιρους πολίτες μέσα στα σπίτια τους, καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου.

Υπάρχουν και οι μεσαίες περιπτώσεις, ένα βήμα από το άλμα στο δέντρο και λίγο πάνω από τη γη, το .. τρίχωμά τους είναι εμφανές αλλά όχι .. έντονο:

- Συνεργεία αυτοκινήτων που κάνουν κατάληψη πεζοδρομίων επειδή ο καθαρός κλειστός τους χώρος είναι ελάχιστος και γενικώς όλοι ο οδηγοί που καταλαμβάνουν πεζοδρόμια αναγκάζοντας τους πεζούς να εκτίθενται στους δρόμους.
- Οδηγοί που δεν σταματούν σε διαβάσεις πεζών, ακόμα και σε πράσινο πεζών στην διάβαση ενώ το δικό τους φανάρι είναι πράσινο και παλλόμενο πορτοκαλί.
- Όλοι οι οδηγοί που διπλοσταθμεύουν – μία πράξη έντονα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και καθολικά απαράδεκτη. Εξαίρεση ίσως μόνο τα ασθενοφόρα για επείγοντα περιστατικά. Ακόμα και οι επαγγελματίες που τους έχουν καταλάβει παράνομα τις θέσεις φορτοεκφόρτωσης είναι αδικαιολόγητοι.
- Όσοι πετούν τα τσιγάρα αναμμένα στον πολυσύχναστο δρόμο – συχνά άθελα τους (;) βρίσκοντας στόχο διερχόμενους πεζούς.
- Καπνιστές σε εσωτερικούς χώρους που είναι φανερό ότι ελάχιστοι καπνίζουν και η πλειοψηφία ενοχλείται.
- Άτομα που προσπερνούν στις ουρές αναμονής χωρίς τον στοιχειώδη σεβασμό να ρωτήσουν αν ο άλλος προηγείται.
- Αυτοί που ηχορυπαίνουν περιστασιακά, όχι συνεχώς, κι έχουν γίνει μικρός μπελάς για όσους έχουν άλλες επιλογές εκείνες τις στιγμές, με κύρια αυτή του ύπνου.

Τέλος είναι και η ομάδα χαμηλού κινδύνου που υπό συνθήκες δεν θα έλεγε όχι να σκαρφαλώσει στα ψηλά θυμούμενη την .. μακρινή της καταγωγή. Oι λεγόμενοι εκκολαπτόμενοι “ουρακοτάγκοι”:
- Οδηγούν συνήθως μιλώντας στο κινητό, παραμελώντας τη δουλειά τους εκείνη την ώρα.
- Βγάζουν τα σκουπίδια τους πρωί-πρωί ή ακόμα και αφού περάσει το απορριμματοφόρο.
- Σταματούν στα φανάρια πατώντας όλη την διάβαση του πεζού που αναγκάζεται να κάνει ζιγκ - ζαγκ για να περάσει.
- Δεν κόβουν απόδειξη στα καφενεία ή άλλα είδη αναψυχής και σε ρωτούν όταν τους ζητήσεις: - μου ζητήσατε απόδειξη;
- Παρκάρουν σε θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης χωρίς το αντίτιμο και σου απαντούν: – ένα λεπτό θα κάνω, φεύγω.
- Οι λογής κουτοπόνηροι που θεωρούν ότι περνούν απαρατήρητοι στην παρανομία τους, όπως οι μαθητές που νομίζουν δεν τους βλέπει ο καθηγητής ενώ αντιγράφουν.

Για τις περιπτώσεις αυτές, μην μας ρωτήστε πώς αντιμετωπίζονται. Και οι μεγαλύτεροι Αρχαίοι μας, πιστοί στους Νόμους και το κράτος, πλούσιοι σε ιδέες για τις πόλεις και την λειτουργία τους, θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Δυστυχώς ο μόνος τρόπος είναι να συμβιβαστείς, να συνυπάρξεις με το χάος. Μακάρι να είναι λαθεμένο αυτό το συμπέρασμα ..
_

Streets of Philadelphia

2011-01-31T19:10:00.004+02:00

_
Από τα καλύτερα τραγούδια που έχουμε ακούσει εδώ και πολύ καιρό. Και το βίντεο εδώ εξαιρετικό και η ταινία. Τους στίχους του τραγουδιού θα τους βρείτε εδώ:
http://www.stlyrics.com/lyrics/philadelphia/streetsofphiladelphia.htm

I was bruised and battered
And I couldn't tell what I felt
I was unrecognizable to myself
Saw my reflection in a window
I didn't know my own face

Oh brother are you gonna leave me wasting away
On the streets of Philadelphia

I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Just as black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia

Ain't no angel gonna greet me
It's just you and I my friend
And my clothes don't fit me no more
I walked a thousand miles just to slip this skin

The night has fallen, I'm lyin' awake
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia

Αδερφοί Καραμαζόφ: Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

2011-01-29T19:21:00.005+02:00

_
«Οι αδελφοί Καραμαζόφ» το τελευταίο έργο του Ντοστογιέφσκι, είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία της λογοτεχνίας και ίσως το καλύτερο έργο του.

Το έργο κινείται γύρω από μία οικογένεια ή καλύτερα γύρω από τους χαρακτήρες της οικογένειας Καραμαζόφ και των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Έτσι έχουμε τον πατέρα που αντιπροσωπεύει την παρακμή και την διαφθορά. Τον παρορμητικό Μίτια που ενεργεί, στην υπερβολή του, με το συναίσθημα.

Τον ορθολογιστή και άθεο Ιβάν εκπρόσωπο των αλλαγών που έρχονται και τέλος τον συναισθηματικό έως και ενοχικό Αλιόσα που προσπαθεί να συντεριάσει την οικογένεια του βάζοντας τον εαυτό του ανάμεσα τους. Τα τέσσερα αυτά πρόσωπα πλαισιώνονται από μια πλειάδα άλλων χαρακτήρων που συνθέτουν το πρόσωπο της Ρωσίας εκείνης της εποχής, αλλά και τους χαρακτήρες των ανθρώπων που βρίσκονται ανάμεσα μας.

Αυτό που το χαρακτηρίζει είναι ότι μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα. Έτσι έχουμε επιφανειακά ένα μυστήριο, τη δολοφονία του πατέρα Καραμαζόφ, που με αστυνομική-δικαστική πλοκή προσπαθεί να λυθεί. Σε δεύτερο επίπεδο παρατηρούμε τις μεταβολές στις κοινωνικές δομές της Ρωσίας, κατάργηση της δουλοπαροικίας, μεταβολές στην δικαιοσύνη, αμφισβήτηση της θρησκείας, που διαδραματίζονται στα τέλη της ανατρεπτικής δεκαετίας του 1860. Σε ένα παραπάνω επίπεδο παρακολουθούμε την ανάλυση των χαρακτήρων του έργου, κυρίως των τριών αδερφών, σε τέτοιο βαθμό πληρότητας ώστε να θεωρείται σταθμός στην σύγχρονη ψυχολογία.

«Οι αδελφοί Καραμαζόφ» είναι άλλο ένα αριστούργημα από τον Ντοστογιέφσκι, ανάλογο της εξαιρετικής ικανότητάς του να διαβλέπει πίσω απ’ τα γεγονότα, να μη μας αφήνει επιλογή για το αν θ’ αγαπήσουμε τους ήρωες που μικροί ή μεγάλοι παρουσιάζονται με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά τους, τον ευαίσθητο ψυχισμό τους και τις αχαλίνωτες διαθέσεις τους. Οικογενειακές συγκρούσεις, εντυπωσιακή εξέλιξη, συγκίνηση που αγγίζει το ρίγος… Σίγουρα θα το λατρέψετε…

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=2991
_

Καλές γιορτές

2010-12-19T13:58:00.009+02:00

_
Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά πλησιάζουν και παρόλο που δεν είναι οι πιο αγαπημένες μου γιορτές θα τις γιορτάσω κι εγώ. Μου αρέσουν θα έλεγα, ίσως η υπερβολή και η αφύσικα υπέρμετρη χαρά στην ατμόσφαιρα είναι πολύ για μένα.

Τι μου αρέσει τα Χριστούγεννα

- Η ηρεμία και η καλή διάθεση στους περισσότερους που οδηγούν σε αισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον, πράγμα πολύτιμο σήμερα όταν όποιο κανάλι και αν ανοίξεις, όποιο ειδησεογραφικό site κι αν διαβάσεις, θα σου μιλήσουν για την ακρίβεια, την φτώχεια και ότι τα χειρότερα έρχονται.

- Οι φιλανθρωπίες σε ιδρύματα, νοσοκομεία, αδύναμους συνανθρώπους μας - μπορεί κάποιοι να λένε πως είναι κινήσεις επιφανειακές και αποσπασματικές ή και για την δική τους διαφήμιση - όμως υπάρχουν και προσφέρουν ευχαρίστηση σε αρκετούς.

- Οι πολλές μουσικές εκδηλώσεις, χορωδίες, ομιλίες που σχετίζονται με το γεγονός καθαυτό και λίγο από το νόημά του. Επιτόπιες ορχήστρες, φιλαρμονικές σε ναούς, διαλέξεις από ανθρώπους του πνεύματος, σε βοηθούν να σκεφτείς τι κρύβεται πίσω από το γεγονός της γέννησης και τις επετείους.

- Ο στολισμός της πόλης, με φωτάκια, δέντρα, φάτνες ακόμα και τον ξενόφερτο Santa Claus – ο Θεός να τον κάνει Άγιο Βασίλη. Μέσα στον κρύο και σκοτεινό Δεκέμβριο, συνθέτουν ξεχωριστή εικόνα.

- Οι διακοπές και οι άδειες πολλών από τους εργαζόμενους – εξαιρούνται οι εργαζόμενοι στις πωλήσεις που έχουν πολύ μεγαλύτερο φόρτο. Ακόμα και τα εργασιομανή αφεντικά μας παίρνουν άδεια. Μην ξεχάσω και τις διακοπές από τα - γεμάτα βέβαια - αλλά κουραστικά χόμπι μας.

- Και για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει ακόμα ο 14ος μισθός στους εργαζομένους στον ιδιωτικό, οι παραπάνω αγορές, η ανταλλαγή δώρων που ζεσταίνουν την αγορά και τις τσέπες πολλών. Χώρια που τα ψώνια λειτουργούν σαν αγχολυτικό.

Τι δεν μου αρέσει τα Χριστούγεννα

- Το ρεβεγιόν της παραμονής των Χριστουγέννων: Δεν μπορώ να καταλάβω πώς όταν αναμένεται το γεγονός της γέννησης, από μερικούς με εγκράτεια, κάποιοι άλλοι - που είναι η πλειοψηφία δυστυχώς, .. ξεκοιλιάζονται στο φαγητό μέχρι αργά. Δεν γεννηθήκατε στην Ελλάδα εσείς;

- Οι εθιμοτυπίες των δυτικών χωρών που δεν έχουν σχέση με τις ρίζες και παραδόσεις μας, με το στυλ και την κοψιά μας. Τυπωμένες κάρτες με Happy Holidays ή Season Greetings, ντρέπονται να πουν τη λέξη Καλά Χριστούγεννα. Και έχουν μάθει ότι ο Άγιος Βασίλης είναι από τη Φινλανδία.

- Ο Santa Claus που έχει αντικαταστήσει τον δικό μας Άη Βασίλη. Εντάξει αν είχα παιδί θα το άφηνα να ζήσει το παραμύθι του, όμως αυτός ο χοντρούλης, συμπαθητικός, ηλικιωμένος κύριος, όταν σκέφτομαι ότι πήρε εδώ το όνομα του δικού μας Μέγα Βασιλείου, δεν με πολυενθουσιάζει.

- Ο στολισμός της πόλης από το Νοέμβριο. Ευτυχώς πέρασε αυτό μα δεν μπορώ να καταλάβω πως πριν ακόμα γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο ή τον Άγιο Ανδρέα, στολίζουμε τις βιτρίνες και τα μπαλκόνια. Μήπως λόγω υπέρμετρης προσμονής της γέννησης του Θεανθρώπου; Μπα ..

- Το μέγεθος της ασχετοσύνης σε αρκετούς για το πραγματικό νόημα της γιορτής. Πόσοι θυμούνται σήμερα τα γεγονότα δύο χιλιετίες πριν ή παρακολουθούν εκδηλώσεις που προσπαθούν να ψηλαφίσουν το νόημα των ημερών; Έχουν συνθλιβεί ανάμεσα στον Santa Claus και τη χαζή χαρά.

---------------------
Όπως κι αν έχει, αναμένω με προσμονή τις γιορτές. Κλείνω τα αυτιά μου στα αρνητικά και πιάνομαι στο μέγιστο δυνατό από αυτά που μου αρέσουν. Θα περάσω καλά να είστε σίγουροι, το ίδιο και εσείς εύχομαι φίλοι μου.

Καλά Χριστούγεννα
και
Καλή Νέα Χρονιά
να έχουμε!

Κοινωνικές αστειότητες

2010-12-04T15:33:00.011+02:00

_
Πόσες φορές στην ζωή μας έχουνε ποιήσει την ανάγκη μας φιλοτιμίαν; Ουκ ολίγες και του υποφαινόμενου συμπεριλαμβανομένου, ειδικά στα πιο ανώριμα χρόνια. Ίσως και σήμερα να έχει συμβεί απλά η διαφορά είναι πως τέτοιο σφάλμα επαναλαμβανόμενο, δύσκολο να υπάρξει.

Δεν είναι τόσο η κοινωνική αργκό με ψευτολεπτεπίλεπτες εκφράσεις του τύπου “τα λέμε” αλλά η υποκρισία ή αδιαφορία μέσα στο περιτύλιγμα της ευγένειας χωρίς νόημα. Αλλά και οι γκάφες ή οι τόσο άστοχες εκφράσεις. Δεν ξέρω αν είναι έλλειψη κοινωνικής παιδείας, δεν προλαβαίνω καλά-καλά να κοιτάξω τον εαυτό μου, τι να πω για τους άλλους; Είμαι βέβαιος πάντως ότι τουλάχιστον θα γελάσετε με τα περιστατικά μου.

------

Αφού έχω τηλεφωνήσει δις στον γνωστό μου όντας μόνος μου σε ξένη χώρα προ δεκαετίας και μην έχοντας και άλλες παρέες, βρισκόμαστε στο μέσο του καφέ μας που πίνουμε σε εμπορικό κέντρο της πόλης:
<< Θα μου δώσεις το τηλέφωνό σου στην Ελλάδα να τα πούμε; >>
<< Το έχει ο κατάλογος, θα το βρες εύκολα >>, ήξερε τον αριθμό ασφαλώς.
Ο τύπος αυτός μου ήταν μακράν ο πιο αντιπαθής, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό του, τα υποτιθέμενα πολλά εισοδήματα του και άλλα τέτοια σαχλά. Ήμουν καιρό όμως στα ξένα και οι παρέες δεν ήταν εύκολες.

------

Σάββατο απόγευμα καλοκαιριού, οι περισσότεροι φίλοι είχαν ξαμοληθεί στις εξοχές:
<< Μήπως ενδιαφέρεσαι να πάμε σε ρεμπετάδικο απόψε; Θα είναι και μια γνωστή μου παρέα >>
<< Κανόνισε εσύ και αν είναι θα σε πάρω τηλέφωνο >>
<< Μα εσένα πήρα να κανονίσουμε! >> απαντώ απορημένος.
Μια δυο φορές τον έχω ξαναπετύχει στο δρόμο. Α, και ένα τηλεφώνημά του από το πουθενά σε μία γιορτή μου που είχα λάβει.

------

Αφού ο φίλος μου - καλό παιδί αλλά λίγο δυσκίνητος στην παρέα - μου είχε πει να τον ειδοποιήσω όταν τα σινεμά παίζουν καλή ταινία:

<< Ενδιαφέρεσαι για σινεμά απόψε; Παίζει αυτό το έργο … >>
<< Δεν μπορώ σήμερα, δυστυχώς >>
<< Εντάξει, είναι πάντως καλό το φιλμ ..>>
<< Όποτε έχει καλή ταινία να με πάρεις τηλέφωνο >>, μου απαντά.
Η κινηματογραφική λέσχη της πόλης είναι κάθε Δευτέρα, όλοι το γνωρίζουν. Παρόλα αυτά τον ξαναπήρα, ενώ είχα ήδη παρέα. Η απάντησή του ήταν η ίδια, από τότε έχω να τον ξαναδώ ή ξανακούσω.

------

- Πω πω χάρηκα πολύ που σε είδα ειλικρινά, να κανονίσουμε να βρεθούμε να τα πούμε.
Είχαμε συναντηθεί σε κάτι βαφτίσια κοινών φίλων. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και ας διαβεβαιώσω ότι πράγματι η χαρά της ήταν μεγάλη. Μετά από δέκα μέρες την καλώ, θα ήταν Τρίτη-Τετάρτη, δεν θυμάμαι ακριβώς:
<< Γεια σου αγαπητή τι κάνεις; >>
<< Καλά είμαι εσύ πώς είσαι; >>
<< Μια χαρά όλα >>, και αφού συνεχίζουμε την κουβέντα

>> Θα ήθελες να κανονίσουμε αυτή την εβδομάδα, έχει βραδιά τάνγκο την Παρασκευή και θέατρο το Σάββατο το βράδυ >>
<< Δεν μπορώ αυτή τα εβδομάδα, έχω κανονίσει >>
<< Κυριακή να το βλέπαμε; >>
<< Δεν ξέρω αν θα μπορώ έχω κάποιες δουλειές >>
Από τότε έχω να την δω ή να την ακούσω, όσο καιρό έχετε και εσείς φίλοι μου. Φανταστείτε να μην έπαιρνε αυτή την πρωτοβουλία, θα με είχε ξαποστείλει; Εκτός και αν η βλακεία είναι αήττητη.

------

<< Τα κάνεις Μητσάρα μου, πώς είσαι; >>
<< Έλα ρε παλιόφιλε, πόσο χαίρομαι που σε ακούω >> παράλληλα με την έκπληξη που μου έκανε το τηλεφώνημα, η χαρά όμως την σκέπασε.
Αφού μιλήσαμε για κανά δύο λεπτά οι παιδικοί φίλοι, ακούω:
<< Την Κυριακή έχει εκλογές στο Επιμελητήριο, θα ψηφίσεις αυτόν .. >>
Αν εξαιρέσουμε τα εθιμοτυπικά των ονομαστικών εορτών, τα τηλεφωνήματα που λαμβάνω ή και κάνω τελευταία με τον παλιό μου φίλο είναι ελάχιστα στην τελευταία πενταετία και πάνω. Ακόμα κι έτσι όμως, αυτή του η παραγγελία με άφησε άναυδο.

------

Μακρύς ο κατάλογος και πολλές οι ιστορίες τέτοιων περιστατικών. Μα τι με έπιασε σήμερα να γκρινιάξω; Απλά συνάντησα έναν από αυτούς τους πρωταγωνιστές σήμερα το πρωί και όταν μου επανέλαβε πόσο χάρηκε και ότι ήθελε να τηλεφωνηθούμε να βρεθούμε, εγώ έμεινα σιωπηλός και δεν είπα αυτό που ένιωθα και που ήταν η αλήθεια.
_

Αξιοπρέπεια

2010-11-25T20:20:00.005+02:00

_
Απίστευτες δυνάμεις μέσα σου κρύβεις,
στα πιο ευφάνταστα όνειρά σου δεν χωρούν
νισάφι πια η μετριοπάθειά σου, κατανόησε
πως τον εαυτό σου τον καταπατάς

Το εγώ και το εμείς σ’ αρμονική ισορροπία
ας χωρούν, συνυπάρχοντας ισόποσα
διάκριση ή ανισότητα δεν έχουν θέση
δίχως νόημα θα ήταν μοναχά τους

Την ενέργεια που εσωκλείεις,
μεταμόρφωσε, σε δύναμη κινητήρια
η εσωτερική σου θέληση, αρκεί
σ’έκφραση να την μετατρέψει

Κόντρα στο ρεύμα πορεύσου, γιατί,
τούτο μας θέλει νά’μαστε
άμορφη μάζα μίας απρόσωπης ομάδας
με ιδιαιτερότητες ανύπαρκτες

Πρόταξε τον εγωισμό σου,
όχι για να επιβληθείς στους άλλους
μόνο να προστατέψεις την υπόσταση
την δομική σου, κι αξιοπρέπεια
_

Περί καπνίσματος

2010-11-20T16:02:00.008+02:00

_
Εδώ και σχεδόν ενάμισι χρόνο έχει σχεδόν πλήρως απαγορευτεί το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους στην Ελλάδα. Αφού το μέτρο ατόνησε τον περασμένο χειμώνα, οι κρατικοί επικεφαλής σκέφτηκαν με μεγάλη καθυστέρηση να το επαναφέρουν, τι να επαναφέρουν δηλαδή; το ήδη ισχύον; Από την πρώτη Σεπτεμβρίου επομένως γίνεται μία νέα αρχή στην εφαρμογή του νόμου. Περίπου δυόμισι μήνες μετά την ανανέωση του νόμου και πάλι μιλούν για επανεξέτασή του μιας και πλήττεται η .. τρυφερή ομάδα των ιδιοκτητών καφετεριών, μπαρόβιων, μπουζουξήδων και λοιπών συμπαρομαρτούντων. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με κανένα επάγγελμα ας το ξεκαθαρίσουμε, ούτε προσωπικά με άτομα που δεν τα γνωρίζω. Όμως οι συγκεκριμένες συμπεριφορές και ο τρόπος χειρισμού και παρουσίασης του θέματος είναι επιεικώς απαράδεκτα.

Στα προσκήνιο τα κέντρα αναψυχής και η προσωρινή πτώση του τζίρου τους. Από ποιον ανταγωνιστή ρε παιδιά, αφού παντού απαγορεύεται το κάπνισμα; Μήπως κιόλας φταίει και το τετράευρο ή πεντάευρο στον καφέ; Και τα άλλα υπερτιμημένα είδη και υπηρεσίες; Ή και η φτώχεια που δημιουργήθηκε για πολλούς λόγους που δεν θα εξετάσουμε εδώ;

Δεν μπορώ άλλο να ασχολούμαι με τις υποσημειώσεις και ας πάμε στην ουσία. Μεγαλύτερος φασισμός από το παθητικό κάπνισμα του εργαζόμενου που πηγαίνει καθημερινά στο γραφείο του, και εισπνέει τον αέρα του εξαρτημένου της νικοτίνης δεν υπάρχει. Αλήθεια ποιος παρουσίασε, ποιος διαφήμισε στην χώρα με τόσο ευαισθησία τα ευεργετικά αποτελέσματα του μέτρου; Ο φίλος μου ο Θανάσης μου είχε πει πρόσφατα ότι σε έρευνες που έγιναν στην Μεγάλη Βρετανία, μετά την απαγόρευση του καπνίσματος, τα αποτελέσματα της μείωσης του καρκίνου του πνευμόνων, των καρδιακών και άλλων παθήσεων που σχετίζονται με τον καπνό ήταν θεαματικά.

Ως πότε επιτέλους οι υποσημειώσεις θα κάνουν κουμάντο για τα αληθινά γεγονότα που αφορούν τους πολλούς; Άκου λέει στενοχωρήθηκαν οι μπαρόβιοι και οι καφετζήδες που δεν καπνίζουνε; Που πολλοί από αυτούς ηχορυπαίνουν, κάνουν κατάληψη πεζοδρομίων και άλλα. Την ίδια στιγμή, στην αντίπερα όχθη, τα καλά αποτελέσματα του μέτρου είναι πολλαπλάσια. Όχι βέβαια και η προβολή τους, γιατί βλέπετε η τεράστια ωφέλεια του απλού ανθρώπου δεν μετρά μπροστά στα συγκεκριμένα συμφέροντα των λίγων.

Μιλούσα τις προάλλες με έναν κύριο γύρω στα εξήντα. Στο περίπτερό του καθόταν και όποτε περνούσα απέξω δεν μπορούσα να σταθώ από τον καπνό.
- Καπνίζετε πολύ, του είπα με τρόπο.
- Αφού θα πεθάνω έτσι και αλλιώς, μου απαντάει.

Δεν είχα κάτι να του απαντήσω εκείνη την στιγμή, μου φάνηκε πειστικός. Αλλά, για μια στιγμή. Τι μου είπε και γιατί δεν αντέδρασα ο αδαής; Πριονίζει τη ζωή του, χωρίς αισιοδοξία χωρίς να διεκδικεί όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερο κομμάτι της, περιμένοντας το τίποτα, αργά αλλά σταθερά. Έχει υπνωτιστεί, συνειδητοποιώντας τη βλαβερότητά της συνήθειάς του αλλά έχοντας εγκλωβιστεί στην μοίρα του και στην έλλειψη προσπάθειας και διάθεσης θετικής δράσης. Πώς μπόρεσα και έμεινα σιωπηλός;

Δεν με ενοχλεί το δικαίωμα του καπνιστή, άλλωστε κι εγώ υπήρξα καπνιστής, το σταμάτησα για πέντε χρόνια και σήμερα είμαι ‘κοινωνικός’ καπνιστής των τριών – τεσσάρων τσιγάρων την ημέρα. Ας πάνε (ή ας πάμε καλύτερα) στην αυλή να καπνίσουν ένα πακέτο τσιγάρα και να ξαναγυρίσουν. Ή, αν τους διαμορφώσουν .. αεροστεγείς χώρους καπνίσματος εσωτερικά, ας πάνε εκεί. Δεν μπορώ να βλέπω όμως ανθρώπους μη καπνιστές να υποφέρουν και να υπομένουν, μην έχοντας άλλη επιλογή και ξέροντας ότι βρίσκονται στη χώρα της παρανομίας και της ατιμωρησίας και να μένω αδρανής. Και να υποφέρουν κυρίως από ανθρώπους αμόρφωτους, μέσα στο λαμπερό κενό των επώνυμων ρούχων τους, υποτίθεται πλούσιοι και σπουδαίοι που δεν μπορούν να σεβαστούν τα στοιχειώδη. Όσο μπορώ θα το παλεύω για αυτούς.
_

Επιτέλους φτωχοί!

2010-11-10T10:30:00.005+02:00

_
Δεν συμφωνούμε σε αρκετά από τα σημεία του, όμως το βρήκαμε ενδιαφέρον, καλογραμμένο και το αναδημοσιεύουμε από το blog της Μαρίας Τζιρίτας:
http://mariatzirita.blogspot.com/2010/11/blog-post.html

-------------------------------------------------------------------------

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους … Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «μαλάκας» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας .

Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας … Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια …

ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις …

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει …

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ
_

Επιλογές αυτοδιοίκησης

2010-11-02T10:21:00.005+02:00

_
Σε λίγες μέρες θα γίνουν οι εκλογές στους δήμους και της περιφέρειες όλης της χώρας. Προσωπικά δεν ασχολούμαι μιας και οι δικοί μου αγαπημένοι δεν υπάρχουν στην λίστα των επιλογών μου. Κάποτε υπήρχαν, κάποιοι ελάχιστοι, σήμερα εις μάτην, ακόμα ψάχνω να τους βρω.

Ας γράψουμε όμως λίγες γραμμές δεν είναι δα και τόσο ανάξιο λόγου. Επιπλέον το νέο σύστημα Καλλικράτης του διαχωρισμού περιφερειών και δήμων μας κινεί το ενδιαφέρον. Προσπαθώ να συμπυκνώσω τις σκέψεις μου, να τις ταξινομήσω. Κανείς, ελάχιστοι σωστότερα, είναι εκείνοι από τους υποψήφιους που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, ας το ξεκαθαρίσω. Το ερώτημα βέβαια είναι η επάρκεια και η ικανότητα για απαιτητικές θέσεις, πόστα ευθύνης, λήψης και υλοποίησης (αυτό είναι το πιο σημαντικό) σημαντικών αποφάσεων.

Η πολιτική ζωή και οι αποφάσεις της πρέπει να καθορίζονται από την ελίτ του τόπου, η οποία και θα έχει δώσει τα διαπιστευτήριά της, πρώτιστα στον εργασιακό χώρο. Υπάρχει αυτή στην πολιτική ζωή; Ελάχιστα έως καθόλου. Οι πραγματικά κορυφαίοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτοί που έκαναν τις πορείες τους εδώ και δεν ενδιαφέρθηκαν για τα κοινά. Ή που όταν το επιχείρησαν, οι ελληνικές δομές και το σύστημα τους έβγαλαν εκτός. Και εκείνοι που το κατάλαβαν από την αρχή και βγήκαν στο εξωτερικό να διακριθούν. Επομένως οι πολιτικοί μας είμαι από μέτριοι έως αρκετά καλοί (βλέπετε είμαι ευγενικός ή γενναιόδωρος και δεν χαρακτηρίζω αρνητικά), δεν είναι πάντως η ελίτ του τόπου. Από αυτούς χρειάζεται να διαλέξουμε. Στενότητα καλών επιλογών, δίχως άλλο.

Ας σημειώσουμε βέβαια εδώ τις τεράστιες ατομικές και συνολικές ευθύνες των αστών – δημοτών. Αστών είπαμε; Δεν υπάρχουν αυτοί είναι ελάχιστοι, αστικοποιηθέντες από τα χωριά τους είναι, χωρίς βέβαια να είναι και κακό. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες. Ποια είναι τα πιο σημαντικά ζητήματα στην καθημερινότητα της πόλης; Κυκλοφοριακό, καθαριότητα και ασφάλεια / τήρηση των νόμων. Ας φρεσκάρουμε κάπως τη μνήμη μας, δε το έχουμε μάθει το μάθημα μας:

1. Η πλειονότητα των οδηγών, σταθμεύει παράνομα στην πόλη και εδώ δεν μιλάμε για τυπικές παραβάσεις αλλά για κατάληψη πεζοδρομίων, στάθμευση σε θέσεις για τα ΑΜΕΑ και σε πεζόδρομους, διπλοσειρές μέσα στον κεντρικό δρόμο κίνησης που ίσα που επιτρέπουν τη διέλευση ενός αυτοκινήτου. Ελάχιστοι σταθμεύουν στα περιφερειακά πάρκινγκ και χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς.

2. Εκτόξευση σκουπιδιών παντού με πολλαπλάσια συχνότητα εκτός των κάδων απορριμμάτων από ότι μέσα σε αυτούς. Ο κανονισμός καθαριότητας τηρείται πλήρως αλλά από την ανάποδη από μία σεβαστή μερίδα δημοτών. Ούτε καν η στοιχειώδης σκέψη για πιο καθαρή πόλη, πιο ελκυστική στους τουρίστες που θα αφήσουν τα χρήματά τους. Εξυπνάκιες, στην ουσία κορόιδα (αυτό ισχύει και για το προηγούμενο).

3. Ασφάλεια και τήρηση των νόμων, τι είπες τώρα, δεν πάμε παρακάτω; Η ηχορύπανση από καφετέριες, μπαρ, συνεργεία αυτοκινήτων και άλλα ρυπογόνα είναι τόσο ισχυρά κατοχυρωμένη, που κινδυνεύεις να βρεις το μπελά σου αν ζητήσεις το δίκιο σου. Τι άλλο να αναφέρουμε; Το υποχρεωτικό (!) κάπνισμα όλων στους εσωτερικούς χώρους ή τις ανοιχτές μηχανές ή αμαξώματα που μολύνουν εν στάσει σε οποιοδήποτε σημείο;

Ας τα συνδέσουμε εδώ με το πιο σημαντικό ζήτημα της υλοποίησης των αποφάσεων. Δεν υπάρχει ισχυρός και εφαρμόσιμος ελεγκτικός μηχανισμός υλοποίησης των σχεδίων. Για παράδειγμα η Πάτρα διαθέτει περιφερειακά πάρκινγκ, χώρο ελεγχόμενης στάθμευσης, ωράριο φορτοεκφόρτωσης συν τις προβλεπόμενες ποινές από τον ΚΟΚ. Κι όμως, ένα χάος. Ακόμη υπάρχει αναλυτικός κανονισμός καθαριότητας και η πόλη είναι από τις πιο βρώμικες της χώρας, αποκρουστική για τους τουρίστες παρόλο που η φυσική της θέση θα δικαιολογούσε το αντίθετο. Υπάρχουν νόμοι για τα πάντα που κανείς δεν εφαρμόζει και οι αρμόδιες αρχές αδιαφορούν φοβούμενες το πολιτικό κόστος; ή μήπως το δήθεν αυταρχικό αστυνομικό κράτος; Αστεία πράγματα.

Στο δια ταύτα βέβαια, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Μη με ρωτήσετε να σας πω τι θα ψηφίσετε, δεν θα το κάνω, δεν ξέρω κιόλας. Εγώ πάντως θα το ρίξω στον λιγότερο χειρότερο. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ο καθένας και η καθεμία μας να κάνουμε την προσπάθεια. Μην πούμε στιγμή - Δεν βαριέσαι, από έμενα θα σωθεί η χώρα; ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε σωστοί, να μην παραβαίνουμε τους κανόνες με το αυτοκίνητο, τα σκουπίδια, το κάπνισμα, να τηρούμε το σεβασμό στους νόμους και το διπλανό μας. Ας παρακινήσουμε με ωραίο τρόπο άλλους που δεν πράττουν αναλόγως. Ας μην διστάσουμε να κυνηγήσουμε το δίκιο μας και την παρανομία, με υπομονή, επιμονή και αγώνα. Μην τα παρατάμε. Ο καθένας και η καθεμία ξεχωριστά, σιγά-σιγά θα γίνουμε πολλοί, ποιος ξέρει ίσως υπάρχει μία σιωπηρή πλειοψηφία εκεί έξω που της αρέσει το καλό και έχει αναπτυγμένη κοινωνική συνείδηση για καλύτερες μέρες.
_

Entering my life

2010-10-30T16:34:00.007+03:00

_
Accidentally met you, I couldn’t imagine
how this could change my mood
smiling with your eyes, loving with your ears
intelligent person, but with warm thoughts

No matter of your smile, or even your blue eyes
your feminine figure and curly hair
the height and fine posture
your brain made me feel like this

Definitely it’s a blessing, simply that
the day and hour I firstly saw you
I hadn’t even thought at the beginning
how important this would be

Without any doubt, no extra words
entering my life, made me better person
from all the beauty of the world
this is what matters at the most
_
_

Ο βιολιστής

2010-10-20T15:06:00.004+03:00

_
Ουάσιγκτον, σταθμός του μετρό, ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της. 6 λεπτά μετά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Στα 10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

Μία ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:
Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα ... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

ΥΓ: Ευχαριστώ τον ξάδερφό μου Αλέξανδρο που έστειλε το κείμενο.
_

Το παρελθόν σου

2010-10-11T14:27:00.009+03:00

_
Από μικρός ξεχώριζες, στενά συνδεδεμένος
με την φροντίδα των γονιών αποτελούσες,
πρότυπο επιμέλειας κι αρτιότητας,
επιζητούσες, το άριστο για τον εαυτό σου

Συνέχισες ακούραστος, προσπάθειες πολλές,
ακατάπαυστες κατέβαλες, κουράστηκες,
την εφηβεία σου θυσίασες, τους φίλους σου,
την κοινωνική ζωή σου την συρρίκνωσες

Αέρα διασποράς απέκτησες με τις σπουδές σου,
μα φαίνεται να ξέχασες, από πού ξεκίνησες,
πού πήρες τα εφόδια, να πορευτείς πιο δυνατός,
οι παλαιοί, σαν άγνωστοι σου φαίνονται

Σκέψεις παρωχημένες, αναχρονιστικές,
όλα τούτα που θυμίζουν το παρελθόν σου,
επιλεκτική μνήμη, ενέργειες αποκόλλησης,
γιατί; μήπως αλλοτριώθηκες; άλλαξες τόσο

Τα περασμένα μας είμαστ’ εμείς, μας έπλασαν,
μην τα λησμονείς, ανέτρεχε καμιά φορά,
όχι να προσκολλείσαι, λιγάκι συμβουλέψου,
θα δεις, καλύτερος θα γίνεις μια φορά
_

Μικρές ιστορίες

2010-09-21T10:49:00.005+03:00

_
Ο γιος του ήταν ατίθασος από μικρός. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην ανατροφή του ή ήταν έμφυτο από τη γέννησή του. Προσωπικά πιστεύω ότι δύσκολα γεννιέται κανείς κάπως στο χαρακτήρα του. Η μάνα του δεν του έκανε όλα τα χατίρια και οι παππούδες με τις γιαγιάδες ήταν καλοί μαζί του. Μήπως όμως επειδή οι παππούδες τα αποδέχονταν όλα και δεν του έβαζαν όρια, καλομαθαίνοντας τον; Ποιος ξέρει; Ο πατέρας ήταν μεροκαματιάρης, εργατικός και τίμιος, τα έδινε όλα στην οικογένεια. Μιας και οι δικοί του προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, δεν είπε όχι. Κάποτε, αργότερα στην εφηβεία του, μέσα από τις πολλές κουβέντες και αντιπαραθέσεις μεταξύ πατέρα και γιου, εκείνος λέει στο παιδί του, ελαφρώς απογοητευμένος:

- Εσύ παιδί μου δεν θα γίνεις ποτέ άνθρωπος ..

Οι κουβέντες αυτές φάνηκε να αποτυπώθηκαν στο νεαρό.

Τα χρόνια πέρασαν, ο γιος είχε ξενιτευτεί από τη μικρή πολιτεία για να συνεχίσει τη ζωή του. Οι επαφές με την οικογένεια ολοένα και λιγόστευαν, μέχρι που χάθηκαν, ας μην εξηγήσω τον λόγο εδώ. Πέρασαν χρόνια, θα ήταν γύρω στα εικοσιπέντε από το περιστατικό όταν ένας αστυνομικός χτυπάει την πόρτα στο σπίτι του γέρου πια πατέρα.

- Ο γιος σας θέλει να σας δει,
- Πώς, είναι καλά; έχω να τον δω πολλά χρόνια,
- Ναι, έχει έρθει εδώ στην πόλη, μου είπε να πάμε μαζί,
- Νόμισα πως με έχει ξεχάσει τελείως.

Ο αστυνομικός οδηγεί τον πατέρα στο γιο του. Μόλις τον αντικρίζει, ο νέος άντρας, αντί χαιρετισμού του απευθύνεται:

- Γεια σου πατέρα, έγινα εισαγγελέας, βλέπεις; Και ας έλεγες εσύ πως δεν θα γίνω ποτέ άνθρωπος.

Μετά από αυτό, ο πατέρας ήταν πιο πολύ σαστισμένος, παρά χαρούμενος που τον αντίκρισε.

- Γιε μου δυστυχώς έγινες χειρότερος από πριν. Με τον αστυνομικό ζήτησες να με δεις μετά τόσα χρόνια; Λυπάμαι αλλά δεν έγινες άνθρωπος ..

-----------

Ο γέρος πατέρας είχε περάσει τα ογδόντα. Το πάρκινσον είχε προχωρήσει σημαντικά, τα χέρια του τρεμόπαιζαν και του έτρεχαν τα σάλια. Το θέαμα δεν ήταν ότι το καλύτερο για τους επισκέπτες της οικογένειας. Ωστόσο τα εγγόνια του, τα παιδιά του γιου του, τον αγαπούσαν και το περιέβαλλαν με φροντίδα και ζεστασιά. Δεν τους ενοχλούσε καν το γεγονός του πώς έδειχνε.

Ο γιος, αφού το καλοσκέφτηκε και το συζήτησε με την γυναίκα του, το πήρε απόφαση. Θα τον κατέβαζε στο υπόγειο για να μένει και να ζει εκεί ώστε να μην του αποσπά την προσοχή και τον εκθέτει όταν θα δεχόταν τις επισκέψεις των φίλων και γνωστών του. Μάλιστα, το σκεφτόταν να προσλάβει μία γυναίκα εσωτερική για να μην έχει καν την έγνοια της περιποίησης – που πολλές φορές δεν είναι και ευχάριστη.

Το ανακοίνωσε στα παιδιά του κάπως βιαστικά, μάλλον για να το παρουσιάσει σαν τετελεσμένο και να προλάβει τις αντιδράσεις. Αργότερα, αφού είχε πάρει οριστικά την απόφασή του, απευθύνθηκε στον μικρότερο του γιο.

- Παιδί μου πάρε το πάπλωμα να το πάμε κάτω όταν θα είναι ο παππούς να σκεπάζεται.

Ο νεαρός γιος δεν έφερε αντίρρηση, ήταν όμως σκεπτικός. Χωρίς να καθυστερήσει κι άλλο του απαντά:

- Εντάξει πατέρα, μόνο μία στιγμή.
- Τι θέλεις;
- Να κόψω ένα κομμάτι από το πάπλωμα, το μισό.
- Γιατί να το κάνεις;
- Να το φυλάξουμε για σένα όταν θα γεράσεις σε λίγα χρόνια και θα πας στο υπόγειο.
_

Ερωτικό κάλεσμα

2010-09-15T10:20:00.008+03:00

_
Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.
Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.
Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.

Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος.
Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά.
Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.
Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος.

Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης
ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς
ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς
ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων.
Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί.

Μενέλαος Λουντέμης
_
_

Funeral Blues

2010-09-09T10:02:00.002+03:00

_
Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

W.H. Auden
_

Sceptic girl

2010-08-31T19:24:00.004+03:00

Sceptic girl, give me a smile,

put up your mood, make my day

don’t worry, nothing matters

next day, it will be better

See life, from bright side

try to find, the best way

pick up the diamonds

from the dusty ground

In all the town, I didn’t see

prettier woman than you

even a lot of people say

the place is full of them

I want to wish, the best for you

I am really happy, if I know,

your life, is full of joy

and your dreams come true

_

Elegant

2010-08-26T22:45:00.006+03:00

At last I saw you from close
face to face in your place
standing tall, waiting for me
elegant woman in your dress

Your smile, eyes, and posture
the warm behavior to me
your sense of humor and good feeling
your style and slender silhouette

Classical music, plastic arts
all the beautiful things you like
in a city of culture, full of thinking,
educated people

You don’t believe it but you’re clever
you don’t accept it but you can
often sarcastic for yourself
this is so good, no doubt

Far away, I am today
far from your close embrace
I miss your presence
but I am happy, I'll see you one day
_

Οι Δέκα Καλύτερες Ελληνικές παραλίες

2010-08-10T11:17:00.006+03:00

_
Συζητώντας για τις ομορφότερες ακρογιαλιές της χώρας, πλοηγηθήκαμε σε μία ιστοσελίδα με τις δέκα καλύτερες παραλίες της Ελλάδας. Μία κατά το μάλλον ή ήττον υποκειμενικής επιλογής λίστα, που όμως μας άρεσε η παρουσίαση και οι εικόνες της καθεμίας επιλογής ξεχωριστά. Αντιρρήσεις, διαφωνίες, σχόλια; Το συζητάμε. Καλό καλοκαίρι !!

Μύρτος, Κεφαλλονιά

Φιγουράρει -δικαίως- κάθε χρόνο στο top 3 των παραλιών παγκοσμίως. Απόκρημνα βράχια, λευκή άμμος και απεραντοσύνη στο γαλάζιο του Ιονίου, 30 χλμ. από το Αργοστόλι. Σήμα κατατεθέν του νησιού με δυτικό προσανατολισμό, χαρίζει στους τυχερούς επισκέπτες της μαγικό ηλιοβασίλεμα. Διαθέτει τα απαραίτητα (καντίνες και λίγες ξαπλώστρες), αλλά είναι αχανής, έτσι δεν θα σου στερήσει την αίσθηση ότι είσαι μόνος, με τη φύση στα καλύτερά της.
Μην υποτιμάς τα μεγάλα κύματα που κάθε χρόνο «καταπίνουν» πολλούς παράτολμους κολυμβητές.

Μπάλος, Χανιά

Ένα μικρό κομμάτι παραδείσου «κόπηκε» και δημιούργησε μια τροπική λιμνοθάλασσα 56 χλμ. ΒΑ των Χανίων. Λευκή άμμος και αβαθή, διάφανα νερά κάνουν κάθε σχόλιο να μοιάζει περιττό. Υπάρχουν τα βασικά και λίγες ξαπλώστρες. Η πρόσβαση γίνεται με καραβάκι από το Καστέλλι Κισσάμου ή μετά από 8 χλμ. δύσβατου χωματόδρομου από την Καλύβιανη. Απέναντι, μπορείς να δεις την ήμερη Γραμβούσα με το ενετικό κάστρο στο λόφο.
Βόρεια του Μπάλου, στο ακρωτήρι Κώρυκον, υπάρχουν ερείπια ρωμαϊκής πόλης με ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα.

Της γριάς το πήδημα, Άνδρος

Ιδιαίτερο τοπίο που συνοδεύεται από έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο μύθο. Μόλις 2 χλμ. ΒΑ του όρμου Κορθίου, μπορείς να αφεθείς στα καταγάλανα νερά της με το ψιλό βοτσαλάκι και να χαζέψεις ανενόχλητος τα «κέφια» της φύσης. Η δύσκολη πρόσβαση με καραβάκι από τον όρμο ή οδικώς, μέχρι ενός σημείου, έχει αφήσει αναλλοίωτη την άγρια ομορφιά του μικρού κυκλαδίτικου θησαυρού.
Για να μην πηγαίνει ο νους σου στο πονηρό... η «γριά», προσποιούμενη την ανήμπορη επί Τουρκοκρατίας, έκανε τους Έλληνες να ανοίξουν την πύλη του φρουρίου το οποίο αλώθηκε με αυτό τον τρόπο. Από τις τύψεις για την προδοσία της, πήδηξε και πέτρωσε.

Σαρακήνικο. Μήλος

Βρίσκεται δυτικά του Αδάμαντα, του λιμανιού της Μήλου, και 10 χλμ. από την Πλάκα. Τα σμιλεμένα από τη θάλασσα, κατάλευκα, επιμήκη βράχια του, φιλοξενούν μικρές σπηλιές, ενώ ανάμεσά τους υπάρχει μια μικρή -αλλά συνήθως κατάμεστη- παραλία. Η απουσία βλάστησης και τα καταγάλανα νερά συνθέτουν ένα τοπίο που κόβει την ανάσα. Θα το προσεγγίσεις ακολουθώντας έναν βατό χωματόδρομο 700 μέτρων. Προμηθεύσου τα απαραίτητα, γιατί η οργάνωση εδώ... «άργησε μια μέρα».
Πρόκειται για πανάρχαιο τοπίο 3 εκατομμύριων ετών, που διαμορφώθηκε από επιστρώσεις και πλήθος απολιθωμάτων.

Σίμος, Ελαφόνησος

Οι 5 ώρες που τη χωρίζουν από την Αθήνα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα αντικρίσεις. Στο χωριό Βιγκλάφια παίρνεις φεριμπότ (για 10΄) και το ταξίδι στο όνειρο ξεκινά. Κατάλευκη, καυτή άμμος σαν πούδρα στη «διπλή» παραλία και τιρκουάζ νερά που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Το camping του Σίμου σε εφοδιάζει με τα απαραίτητα και τα πάρτι στο ηλιοβασίλεμα με κιθάρα είναι λόγος να μην επιστρέψεις ποτέ πίσω.
Στην αρχαιότητα ήταν χερσόνησος που καταποντίστηκε τον 1ο αι. μ.Χ. και ευδοκιμούσε το κυνήγι κόκκινου ελαφιού.

Ναυάγιο, Ζάκυνθος

Πασίγνωστη και ανέγγιχτη από ανθρώπινο χέρι, οφείλει τη σοκαριστική ομορφιά της στην «ιδιότροπη» σμίλη του Ιονίου. Προσβάσιμη μόνο με πλοίο από κάθε σημείο του νησιού. Κάτω από το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου των Γκρεμνών υπάρχει μια σιδερένια εξέδρα που κρέμεται στο κενό και σου επιτρέπει να τη θαυμάσεις από ψηλά.
Το ναυάγιο συνέβη το 1982 , όταν το πλοίο Παναγιώτης, που μετέφερε παράνομα τσιγάρα από την Τουρκία, εξόκειλε εδώ. Οι ντόπιοι θυμούνται χιλιάδες κούτες να επιπλέουν και το πλήρωμα να κολυμπά για να ξεφύγει από την ακτοφυλακή.

Πόρτο Κατσίκι, Λευκάδα

Βρίσκεται κοντά στο Αθάνι, σε απόσταση 40 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας. Προσεγγίζεται οδικώς ή με καΐκια που ξεκινούν από τη Βασιλική και το Νυδρί. Χαρακτηριστικό της, τα πανύψηλα κι απόκρημνα λευκά βράχια, με την εξίσου κατάλευκη αμμουδιά και τα κρυστάλλινα, βαθυγάλαζα νερά, τα οποία είναι ρηχά και δροσερά κοντά στην ακτή, αλλά βαθαίνουν απότομα ως τα 350 μέτρα. Υπάρχουν καντίνες, ξαπλώστρες και πάρκινγκ 100 σκαλοπάτια πάνω από τη στενή σχετικά ακτή.
Η περιοχή είναι σεισμογενής και κατά καιρούς πέφτουν «κομμάτια» του βουνού και βράχοι, συνήθως το χειμώνα.

Πρέβελη, Ρέθυμνο

Αλώβητη εικόνα αφρικανικής όασης με τον ποταμό Κουρταλιώτη να εκβάλλει στο καταγάλανο Λιβυκό, αφού πρώτα διασχίσει ένα φοινικόδασος. Βρίσκεται 40 χλμ. νότια του Ρεθύμνου και διαθέτει τα απολύτως απαραίτητα -σοφή κίνηση. Μπορείς να πας οδικώς ως τον Πλακιά και μετά με καραβάκι. Η εναλλακτική, αν και περιλαμβάνει μαγική θέα από ψηλά, θα σε υποχρεώσει σε δύσβατη πορεία με απότομα σκαλοπάτια.
Mοναδική εμπειρία, να «ανέβεις» τον ποταμό και να αφήσεις το μαγικό τοπίο να σε συνεπάρει.

Canal d’ Amour, Κέρκυρα

Αριστερά από το Σιδάρι, 36 χλμ. από τη Χώρα, θα συναντήσεις το περίφημο Canal D'Amour, ένα άνοιγμα στο βράχο, μέσα στη θάλασσα. Είναι τοπίο πρωτόγνωρης ομορφιάς με δαντελωτούς όρμους και μικρές φυσικές πισίνες. Ο ψαμμόλιθος των βράχων «μαστιγώνεται» από το νερό και τον αέρα και σχηματίζει εντυπωσιακά σύνολα που μοιάζουν με έργα εκκεντρικού καλλιτέχνη.
Η παράδοση λέει ότι όποιος κολυμπήσει σε αυτό το πέρασμα, θα συναντήσει στην άλλη πλευρά τον έρωτα της ζωής του. Λες...;

Κολυμπήθρες, Πάρος

Περιτριγυρισμένη από βράχια σε σχήμα φυσικών γλυπτών, δημιουργεί μια μαγευτική κολυμπήθρα. Κάνε μακροβούτια στα τιρκουάζ νερά της ή δάμασε τα κύματα «καβάλα» σε ένα jet ski. Υπάρχει πλήρης οργάνωση με ταβερνάκια να ξεφυτρώνουν από παντού, τα οποία ωστόσο δεν αλλοιώνουν την ασύλληπτη ομορφιά του τοπίου. Βρίσκεται ΝΔ της Νάουσας και προσεγγίζεται οδικώς, αλλά και με καραβάκι.
Η πιο διάσημη παραλία του νησιού οφείλει το όνομα της στο ιδιόμορφο σχήμα της!

------------------------------
Πηγή: http://trelokouneli.blogspot.com/2010/07/10_22.html
_

Στιγμές

2010-07-29T13:22:00.003+03:00

_
Ξάφνου εμφανίστηκες εμπρός μου
παρουσία απλή μα αξιοπρόσεκτη
το μειδίαμα σου και η κλειστή αγκαλιά σου
η έμφυτη ευγένεια που εξωτερίκευες

Η ευφυΐα σου χωρίς να γίνεσαι πολύπλοκη
το βάδισμά και το στήσιμό σου
η φινέτσα και το χαμόγελό σου
ξεχώριζες με διαφορά μέσα στο πλήθος

Βήματα, πότε αργά πότε επιταχυνόμενα
μπρος, πίσω ή στο πλάι, περιστροφές
γύρω από τον άξονά σου
τόση λεπτοκοπιά να αποκαλύπτουν

Ήταν στιγμές μονάχα όλα αυτά
νομοτελειακά και μόνο
κάποια στιγμή θα έπαυαν να υφίστανται
όμως οι μνήμες ανεξίτηλες κρατούν

Γρήγορα και αναπάντεχα
γλυκόπικρη η γεύση που σ’αφήνουν
μα σε ξυπνούν από το λήθαργό σου
στιγμές ζωής απλόχερα προσφέρουν
_

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου ..

2010-07-07T10:46:00.007+03:00

_
Επαναδημοσιεύω το κείμενο που ανέβασε στο κοινωνικό δίκτυο ο διαδικτυακός μου φίλος και συνοδοιπόρος blogger Σάκης ή Σταυραετός εδώ στην μπλογκόσφαιρα. Γνωστό το κείμενο σε πολλούς ίσως αλλά μια χαρά να το ανεβάσει κανείς. Να είσαι καλά Σάκη!

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων.

«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές...

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»

ΣΩΚΡΑΤΗΣ

---------
Το κείμενο υπάρχει μεταξύ άλλων και εδώ:
1. http://press-gr.blogspot.com/2010/07/blog-post_04.html
2. http://lolaparea.blogspot.com/2010/04/blog-post_24.html
_

Περί κυνοφιλίας (ο σκύλος μας ο Χάρης)

2010-06-23T13:02:00.007+03:00

_
Σπάνια θυμάμαι να ήμουν ζωόφιλος. Μαθητής δημοτικού στην δεκαετία του ογδόντα, ζητήσαμε και η μάνα μου μας έχει πάρει δύο κλωσόπουλα – κάτι σαν Πασχαλινό δώρο, ήταν και της .. μοδός πολύ τότε. Όσες κουβέρτες και αν απλώσαμε στα κουτιά τους για να τα ζεστάνουμε, όσο και αν ενδιαφερθήκαμε, ψόφησαν σε λίγες μέρες έξω από το φυσικό τους περιβάλλον. Ένα σφίξιμο με είχε πιάσει, το θυμάμαι σαν τώρα. Ήταν μία άτυχη επιλογή, δεν θα το ξανακάνω.

Με τις γάτες είχα καλύτερη σχέση. Ίσως γιατί η κυρία Κική στο διπλανό σπίτι τις αγαπούσε και τις φρόντιζε. Την επισκεπτόμαστε συχνά και πάντα θα θυμάμαι όταν μας αποχαιρετούσε, που ήταν αυτή και η γάτα της στο κατώφλι του σπιτιού της. Έχω παρατηρήσει, και τους το έχω πει σε κάποιους, ότι πολλοί συγγραφείς και άνθρωποι του λόγου έχουν γάτες. Τυχαίο ή όχι, μπορώ να σας αναφέρω παραδείγματα.

Με τα σκυλιά, που για αυτό ήθελα να μιλήσω πιο πολύ, είχα μια αντιπάθεια, φυσική ή λογική δεν γνωρίζω ακριβώς, έχω όμως τις αιτίες μου για να σας πείσω. Εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν το ανευθυνουπεύθυνο αφεντικό τους .. βολτάρει και τα αφήνει να κάνουν το κόπράνα τους πάνω σε όποιο πεζοδρόμιο βρουν. Για μάζεμα, ούτε λόγος. Το μυστικό είναι ότι επιλέγουν ώρες και στιγμές που δύσκολα κάποιος θα τους πιάσει στα πράσα. Χωρίς άλλο σχόλιο.

Το περιστατικό του ξαδέρφου μου το βλέπω σαν χθες. Δουλεύει σε εταιρεία courier και θα παρέδιδε ένα φάκελο σε σπίτι με αυλή που για κακή του τύχη είχε λυκόσκυλο από αυτά τα .. ευτραφή κι ευμεγέθη. Του χίμηξε κατευθείαν. Ευτυχώς που ήξερε τα βασικά αντιμετώπισης τέτοιων επιθέσεων. Φορούσε και μπουφάν τότε, ήταν χειμώνας κι εκείνος τυχερός. Γλίτωσε με ράμματα, σήμερα είναι μια χαρά.

Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τα αμολημένα σκυλιά που έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος στην παιδική χαρά της συνοικίας των Ιτεών, που έχει ερημώσει από παιδάκια. Ή τον εαυτό μου που δεν έχω την ελευθερία να τρέξω σε οποιαδήποτε διαδρομή γιατί ο κάθε άσχετος έχει τα σκυλιά του ελεύθερα να περπατούν και να γαβγίζουν στα εκεί μονοπάτια.

- Τα σκυλί σας προσέχετε κυρία
- Μη φοβάστε δεν σας δαγκώνει
- Μου φαίνεται κάπως επιθετικό, της απαντώ τρέχοντας
- Γιατί σας έκανε τίποτα;
- Σας το λέω πριν το διαπιστώσω, απαντώ και απομακρύνομαι.

Για τα αμολημένα αδέσποτα των πλουσίων ζωόφιλων με τις βίλες δεν θα μιλήσω καθόλου. Μόνο μία άλλη μνήμη ας ανακαλέσω. Βρίσκομαι, πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια στο σπίτι καλού μου φίλου. Η τεράστια σκύλα του νομίζω χαριεντίζεται με τα μέλη της οικογένειας του - αυτό κατάλαβα αφού συνήλθα από τον αρχικό τρόμο. Θυμάμαι όμως καθαρά τα χέρια της μητέρας του φίλου μου που είχαν πληγιάσει από τα δαγκώματα του γίγαντα.

Τις τελευταίες βδομάδες βέβαια κάτι άλλο μπήκε στη ζωή μου. Ο Χάρης είναι ένα λευκό σκυλί έξι μηνών, νεαρό πράγμα που έχει εγκατασταθεί στον κήπο του σπιτιού μου. Μεγαλόσωμο, η μουσούδα του φέρνει κάτι σαν λυκόσκυλο, τα μάτια του λαμπερά και αφοσιωμένα, το δέρμα του λευκό και σχεδόν άτριχο. Καλοφτιαγμένος μου φαίνεται. Του ξαδέρφου μου είναι, αδερφού του άλλου ξαδέρφου που δέχθηκε την επίθεση κάποτε, και που τελευταία τυχαίνει ζωόφιλος και φυσιολάτρης γενικότερα. Μας ζήτησε να φέρει το σκύλο για να έχει άπλα και να ζει σε ένα προστατευμένο περιβάλλον. Αφού μας ανέφερε και για προστασία που θα είχαμε και εμείς από οτιδήποτε, κατάφερε να μας πείσει.

Μου πήρε μέρες για να συνηθίσω. Στην αρχή δεν ήταν μαθημένος να αφοδεύει έξω. Ευτυχώς ο ξάδερφος καθαρίζει καθημερινά. Σιγά - σιγά θα εκπαιδευτεί να βγαίνει βόλτα για τις ανάγκες του. Ελπίζω να μην διαπιστώσω πως κάνει ότι και τα παραπάνω αφεντικά που σας μίλησα γιατί θα τον .. πλακώσω. Η κατάσταση πάντως είναι βελτιωμένη αλλά ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή του δρόμου.

Τις προάλλες ο Χάρης φαινόταν διαφορετικός. Ξάπλωνε συνεχώς στο χώμα για πολλή ώρα. Παραδίπλα παρατήρησα κόπρανα διάρροιας, κάτι θα τον είχε πειράξει, ξεκάθαρα είχε κακό στομάχι. Στο μεταξύ οι σκέψεις μου για φήμες ότι κάποιοι γείτονες τάιζαν φόλες τα σκυλιά με ανησύχησαν. Ο Χάρης ήταν ξαπλωμένος και δύσκολα απαντούσε. Παρατηρούσα την κοιλιά και την αναπνοή του, ήταν σαν σε υπερένταση. Ανησύχησα στιγμιαία. Είναι ποτέ δυνατόν; Ποιος απάνθρωπος θα έκανε κάτι τέτοιο;

Η ώρα περνούσε ανησυχητικά. Ψυχραιμία, σκέφτομαι, δεν μπορεί, είναι μόνο εξάντληση και δεν δείχνει να πονάει. Η ώρα περνάει και κάπου-κάπου ανασηκώνεται όταν του μιλάω. Καταφτάνει και ο ξάδερφος, το αφεντικό του, και με ηρεμεί – τον ξέρει καλύτερα αυτός. Το ζωντανό ήταν καλά. Μέσα σε λίγες ώρες όλη η αντιπάθεια έως και απέχθεια για τα σκυλιά έφυγε. Δεν άλλαξα μονομιάς όχι, δεν έσβησα τις ασχήμιες και τις ανορθογραφίες. Αλλά με τον Χάρη, η σχέση μου είναι μάλλον ιδανική.
_

Περί διαχείρισης κρίσεων

2010-06-09T13:34:00.004+03:00

_
Για τους παλαιότερους αναγνώστες του ιστολογίου θα θυμάστε τις απόψεις μου για τους όρους διαχείριση, στοχοθέτηση, τοποθέτηση (όχι αντικειμένων) και τα συμπαρομαρτούντα, όλα παράγωγα της επιχειρηματικής .. γλωσσολογίας και στερεοτυπίας της .. σκέψης που λογαριάζουν να περάσουν σαν τέτοιο τρόπο στο μέσο άνθρωπο. Σαν μία δήθεν προαγωγή του τρόπου που συλλογίζεται, μιλάει και δραστηριοποιείται στην κοινωνία μας.

Δεν πρόκειται να αλλάξω τώρα αυτή την πίστη μου όσο και αν η ειδησεογραφία και πεζή καθημερινότητα την θέτουν περίπου υπό διωγμό – όσοι αρνούνται αυτούς τους όρους είναι στην .. απέξω της υπόθεσης. Για μια στιγμή όμως. Σε κάθε βυθό με απορρίμματα, αν κοιτάξεις ανάμεσα βρίσκεις μαργαριτάρια. Υπερβολές θα πείτε; Μπορεί, πάντως εδώ η απάντηση έρχεται αφοπλιστικά: Διαχείριση κρίσεων.

Όσο και αν ο όρος είναι ξύλινος, μία απόδοση στα Ελληνικά του risk management, είναι όμως το μεγάλο μυστικό. Όχι μόνο για τις επιχειρήσεις, τις οικονομίες και τις δουλειές που για αυτές επινοήθηκε, αλλά και για τις ζωές των ανθρώπων, την κοινωνικότητα, την υγεία, όλες τις μορφές τους.

Να μιλήσουμε για τις διαπροσωπικές ή οικογενειακές σχέσεις που ένας έντονος καυγάς είναι ικανός να τα γκρεμίσει όλα; Για την υγεία μας που μία απροσεξία ίσως και να είναι μη αναστρέψιμη; Για μια συνεργασία που ένας στιγμιαίος εκνευρισμός και επιθετικότητα μπορεί να τη διαλύσουν; Όσα χρόνια και αν προσπαθούμε, όσα καλά κι αν προσφέρουμε, όσο και αν προσέχουμε τον εαυτό μας, όσο καλοί συνεργάτες και αν είμαστε, μία κακή στιγμή είναι ικανή για την ανατροπή.

Νομίζετε πως οι άνθρωποι είναι τόσο φυσικά ευγενικοί και τυπικοί, ακόμα και μέσα στη στενή φιλική τους ομάδα; Δεν γίνεται αλλιώς να συμβιώσουν αν δεν ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να παρεκτραπούν, η ευγένεια έρχεται σαν ασπίδα προστασίας, δικλίδα ασφαλείας μπρος στον κίνδυνο ανάρμοστης συμπεριφοράς.

Οι κρίσεις και ο κίνδυνοι, λέει η θεωρία, είναι καλό να εντοπιστούν εκ των προτέρων και να επιτεθούμε σε αυτές πριν εκείνες επιτεθούν σε εμάς. Σοφή σκέψη: γνωρίζω ότι τα εμπόδια υπάρχουν, δεν μπορώ να τα απαλείψω κι επομένως, τα αποφεύγω με πρότερη γνώση και σχέδιο. Όταν έρχεται να ξεσπάσει ο καυγάς, αποχωρώ ή το συζητώ ήρεμα. Διατυπώνω μια διαφωνία μου σαν ένα κομμάτι μίας πρότασης γεμάτη συμφωνίες. Και βέβαια παρακολουθώ την υγεία μου προληπτικά κι ας νιώθω άτρωτος.

Είναι θαυμαστό πώς ο ορθολογισμός εδώ καταφέρνει να σκεπάσει τα συναισθήματα. Δεν ξέρω αν είναι πιο δυνατός ή αν μπορούμε να ζήσουμε μόνο με αυτόν, σίγουρα όμως έρχεται σαν ένας οργανωτικός νους να τακτοποιήσει τις αισθήσεις μας. Δεν το παραδεχόμουνα, μα κατάφερα να πειστώ όταν άφησα κατά μέρος κάτι από την κενολογία του τίτλου της διαχείρισης και κοίταξα παραμέσα.
_

Μας αξίζει;

2010-05-27T11:29:00.004+03:00

_
Αυτή η ‘κατάντια’ μας τελευταία, ο διασυρμός στην διεθνή κοινή γνώμη, προσωπικά με έχει ενοχλήσει πολύ. Έστω κι αν καταλαβαίνω αρκετά από τα δίκαια όσων μας καταλογίζουν, από τα όσα μύρια μας ξεστομίζουν. Πώς κατάντησε αυτή η χώρα;

Αυτή η χώρα μας αξίζει γιατί:

- Είμαστε αρκετά τεμπέληδες, η μαγκιά είναι να δουλεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο και να κερδίζουμε πιο πολλά.

- Έχουμε το σύνδρομο του ‘εξυπνακισμού’, τα ξέρουμε όλα χωρίς να .. ξέρουμε τίποτα.

- Αδιαφορούμε για τους άλλους και ειδικά για τα ΑΜΕΑ.

- Οδηγούμε στο χειρότερο επίπεδο και παρκάρουμε όπου μας καπνίσει (στα πεζοδρόμια που κάνουμε κατάληψη, σε ράμπες για καροτσάκια, σε πεζόδρομους).

- Πετάμε τα σκουπίδια όπου νά’ναι, όποια ώρα της ημέρας μας θυμηθεί και παράλληλα μολύνουμε το περιβάλλον και ειδικά τις θάλασσες που είναι ανάσα.

- Δεν σεβόμαστε τους κανόνες όπως την απαγόρευση του καπνίσματος γράφοντας τους μη καπνιστές στα παλαιότερα των υποδημάτων μας.

- Ηχορυπαίνουμε, βάζοντας την μουσική στη διαπασών την νύχτα. Όποιος παραπονεθεί είναι εδώ ο αντιδραστικός.

- Είμαστε υποκριτές, ας πούμε είμαστε δήθεν φιλόζωοι και αφήνουμε τα σκυλιά μας να αφοδεύουν όπου βρουν χωρίς να μας νοιάζει ή να ενοχλούν τους περαστικούς και τα παιδιά.

- Η γκρίνια και η απαισιοδοξία μας συνοδεύουν, ειδικά τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

- Δεν έχουμε, πάρα πολλοί, την αίσθηση της κοινωνικής συνείδησης και των ωφελειών της ομάδας.

Αυτή η χώρα δεν μας αξίζει γιατί:

- Πάρα πολλοί δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για το μεροκάματο και αξίζουμε περισσότερα.

- Έχουμε την ικανότητα να ακούμε και να αφομοιώνουμε διαφορετικές ιδέες και απόψεις αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε.

- Σε στιγμές μεγάλης ανάγκης ‘θυσιαζόμαστε’ για τον άλλον (βλέπε σεισμοί, πυρκαγιές, καταστροφές).

- Είμαστε μπροστάρηδες σε εθελοντικές δράσεις όπως αναδάσωση καμένων περιοχών ή καθαρισμός παραλιών.

- Κατά βάθος καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να τηρήσουμε τους κανόνες και ποιο είναι το σωστό.

- Έχουμε τον καλώς εννοούμενο εγωισμό που συνεπάγεται προσήλωση στο στόχο και τελικά πραγματοποίησή του.

- Διαθέτουμε μία επινοητικότητα για έξυπνα πράγματα γιατί δεν αντέχουμε να είμαστε άβουλα στρατιωτάκια μιας ομάδας.

- Έχουμε πίστη στην πατρίδα και τις παραδόσεις μας, άσχετα αν μειοψηφίες προσπαθούν να περάσουν ένα άλλο κλίμα για τους πολλούς.

- Είμαστε αρκετά αισιόδοξοι, προτείνουμε και κυνηγάμε με πάθος τις κατάλληλες λύσεις.

- Μπορούμε να διαπρέψουμε αν διαμορφωθούν οι κατάλληλες δομές και συνθήκες, επιζητούμε την αξιοκρατία, οι περισσότεροι από εμάς.

-----------
Τι από όλα είμαστε; Τι μας αξίζει και τι δεν μας αξίζει; Τα αρνητικά ας είναι προς αποφυγή και τα θετικά προς καλλιέργεια και παραπέρα βελτίωση. Και κάτι καλύτερο θα ξημερώσει, αυτό είναι βέβαιο.
_

Οικονομική κρίση: Οδηγός Επιβίωσης

2010-05-13T12:33:00.005+03:00

_
Στα πλαίσια των .. δύσκολων ήμέρων που ζούμε, της οικονομικής κρίσης απαιτούνται κάποιες .. συντονισμένες προσπάθειες όλων μας:

- Μειώστε το φαγητό σας, καταβροχθίστε την μισή ποσότητα. Έτσι δεν θα χρειάζεστε παραπάνω γυμναστήριο για να κάψετε τις περιττές θερμίδες. Επιτυγχάνεται επομένως εξοικονόμηση χρημάτων για τροφή και μαζί στα .. δίδακτρα των γυμναστηρίων. Μετά δε από λίγο καιρό, όταν .. κλείσει το .. στομάχι σας, δεν θα καταλαβαίνετε τη διαφορά.

- Ελαττώστε τον αριθμό των κοινωνικών εξόδων σας με την παράλληλη επιμήκυνση του χρόνου καθεμίας ξεχωριστά. Βγαίνατε πέντε φορές την εβδομάδα από δύο ώρες; Τώρα θα βγαίνετε τρεις φορές από τρεις έως τρεισήμισι ώρες. Μειώνονται έτσι τα έξοδα μετακίνησης κατά 40% και ο χρόνος μετάβασης (που είναι χρήμα, μην το ξεχνάμε), ενώ ο συνολικός χρόνος διασκέδασης μένει ίδιος. Παράλληλα γίνεστε και πιο ουσιαστικοί. Οι πολλές φορές την εβδομάδα κουράζουν, βλέπετε.

- Μειώστε το τσιγάρο ή κόφτε το ρημάδι εντελώς. Εδώ, στα σοβαρά, κερδίζεις χρόνο, χρήμα και χάνεις ελάχιστη ευχαρίστηση. Πόσα τσιγάρα από ένα πακέτο είναι απόλαυση; Βέβαια, τι θα γίνει με τους εργαζόμενους στην καπνοβιομηχανία θα μου πείτε; Κάτι μπορεί να σκεφτούμε εδώ.

- Μειώστε το αλκοόλ μόνο στις .. Κυριακές και .. αργίες. Χυμοί φρούτων, αναψυκτικά με πολλά παγάκια ή .. σόδα στη θέση τους. Και ποιος θα καταλάβει ότι την βγάζετε έτσι στα μπαράκια; Δύσκολα γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

- Γνωριστείτε μεταξύ σας. Είναι πασιφανές ότι η κρίση δεν ευνοεί την .. ατομικότητα. Μοιραζόμαστε τα έξοδα, μοιραζόμαστε τα αγαθά, όλοι συνεισφέρουμε, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και στο τέλος .. πολλαπλασιάζουμε την ευχαρίστηση και απόλαυση. Επιτέλους, όχι πια μόνοι.

- Πλέον και οι αγορές σας γίνονται ομαδικές. Πως λέμε στις τρεις συσκευές, η μία δώρο ακόμα και στα ρούχα και σε οτιδήποτε. Προσοχή, δεν ανεβάζουμε την ατομική κατανάλωσή μας, απλά τον αριθμό των ατόμων που καταναλώνουν ομαδικά.

- Ακόμα και στο γραφείο, δεν αγοράζουμε μόνο μία .. τυρόπιτα. Αλλά ένα .. ταψί τυρόπιτας που μοιράζεται ισόποσα μεταξύ συναδέλφων. Το ίδιο και στο ψωμί με φρατζόλα αντί για ψωμάκι ή κουλουράκια.

- Ανακαλύπτουμε μαγαζιά με ρούχα από .. δεύτερο χέρι. Εννοείται όλα αυτά τον Αύγουστο και το Φεβρουάριο στις εκπτώσεις. Και ειδικά στις πρώτες μέρες. Είμαστε στημένοι στις πόρτες στην έναρξη των εκπτώσεων για να αγοράσουμε πρώτοι (*).

- Το φιλοδώρημα είναι πια άγνωστη λέξη στο λεξιλόγιό μας. Ανοίγουμε ειδικό λογαριασμό για τα χρήματα που θα δίναμε σε φιλοδωρήματα. Άσε που θα πληρώναμε χωρίς να .. δικαιολογείται στις αποδείξεις.

- Περπατάμε για αποστάσεις μέχρι δύο ή και τριών χιλιομέτρων. Εναλλακτικά, χρησιμοποιούμε ποδήλατο (προσοχή στην οδήγηση σας παρακαλώ). Στην ανάγκη ας έχουμε μαζί μας κι ένα σακίδιο με μία αλλαξιά ρούχα αν χρειαστεί.

- Επίσης ας αγοράσετε (εδώ δεν θέλω εκπτώσεις, αρκετά πια) ένα ζευγάρι .. καβούρια να τα τοποθετήσετε στις τσέπες σας όταν χρειάζεται να βγάλετε χρήματα.

- Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερης σημασίας, μάθετε απέξω τον οδηγό επιβίωσης και επαναλάβετε εβδομαδιαία τουλάχιστον μία φορά το καθένα από τα παραπάνω.

*: Εδώ υπάρχει και μία άλλη .. σχολή σκέψης, σύμφωνα με την οποία περιμένουν το τέλος της εκπτωτικής περιόδου όταν οι τιμές πιάσουν πάτο για να αγοράσουν. Έχουν κι αυτοί μία λογική, πώς να διαφωνήσουμε;

ΥΓ: Αγαπητοί φίλοι μου, η αληθινή οικονομική κρίση που βιώνουμε, δεν θα μπορέσει να μας λυγίσει, να μην μας κάνει να χαμογελάμε και να αισιοδοξούμε, μαζί με την προσπάθεια.
_

Ο λόγος του Ζολώτα

2010-05-07T10:23:00.004+03:00

_
Ο πρώην Πρωθυπουργός και Καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας είχε εκφωνήσει δύο μνημειώδεις λόγους στην Ουάσιγκτον στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959. Κατάφερε να μιλήσει στα Αγγλικά με ατόφιες ελληνικές λέξεις, αν εξαιρέσουμε τις βοηθητικές όπως σύνδεσμοι, άρθρα και προθέσεις.

Ως πρέσβης της Ελληνικής Γλώσσας εκφώνησε ενώπιον του ΔΝΤ (ναι, σωστά διαβάσατε, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου!) ένα λόγο στα Ελληνικά χρησιμοποιώντας την αγγλική, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση.

Ο δεύτερος λόγος του τον Οκτώβριο του 1959, καθώς και η Ελληνική του απόδοση παρουσιάζονται παρακάτω:

---------------------------------

It is Zeus' anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

Είναι "Διός ανάθεμα" στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.

It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.

Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική.

Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic.

Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια.

The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies.

Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές.

Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies.

Γι' αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.

I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers.

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

Πηγές:
1. http://www.e-haf.org/forum/viewtopic.php?p=121993
2. http://news.pathfinder.gr/greece/news/68244.html
_

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (αποσπάσματα)

2010-04-27T11:15:00.005+03:00

_
ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ

Υπάρχουν Έλληνες που προβληματίζονται με τους εαυτούς των και Έλληνες που δεν προβληματίζονται. Οι σκέψεις αυτές αφορούν περισσότερο τους δεύτερους. Είναι όμως αφιερωμένες στους πρώτους.

Ορίζουμε σαν ευτυχία την (συνήθως προσωρινή) κατάσταση, όπου η πραγματικότητα συμπίπτει με τις επιθυμίες μας

Σε αναλογία, δυστυχία πρέπει να είναι η μη σύμπτωση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.

Με άλλα λόγια, δυστυχία μπορούμε να ονομάσουμε την απόσταση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.

Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε.

Αξίωμα: Ένας Έλληνας κάνει ότι μπορεί για να μεγαλώσει το άνοιγμα ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.

Ο Έλληνας ζει κυκλοθυμικά σε μόνιμη έξαρση ή ύφεση. Μία συνέπεια: απόλυτη αδυναμία αυτοκριτικής και αυτογνωσίας.

Το Έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθές. Εμείς χρόνια τώρα, προσπαθούμε να πεισθούμε για το ανάποδο.

Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη.

Κι όμως στην πραγματικότητα είναι ο Καραγκιόζης, που ονειρεύεται τον εαυτό του σαν Μεγαλέξανδρο. Ο Καραγκιόζης με τα πολλά επαγγέλματα, τα πολλά πρόσωπα, την μόνιμη πείνα και την μία τέχνη: της ηθοποιίας.

Ο Έλληνας προσπαθεί σε κάθε τομέα, να είναι εκτός πραγματικότητας. Και μετά είναι δυστυχής, διότι είναι εκτός πραγματικότητας (και μετά είναι ευτυχής... διότι είναι δυστυχής).

Βασικά ο Έλληνας αγνοεί την πραγματικότητα. Ζει δύο φορές πάνω από τα οικονομικά του μέσα. Υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κάνει. Γνωρίζει τα τετραπλάσια από αυτά που πραγματικά έμαθε. Αισθάνεται (και συναισθάνεται) τα πενταπλάσια από όσα πραγματικά νοιώθει.

Η υπερβολή δεν είναι μόνο εθνικό ελάττωμα. Είναι τρόπος ζωής των Ελλήνων. Είναι η συνισταμένη του εθνικού τους χαρακτήρα. Είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά.

Ο Νεοέλληνας μοιάζει ευτυχισμένος όταν είναι δυστυχισμένος. Όταν όλα πάνε καλά, αισθάνεται ανήσυχος και απροσάρμοστος. Αν δεν έχει αίτια δυστυχίας, θα ψάξει να βρει.

Η ευτυχία της δυστυχίας του Νεοέλληνα εκφράζεται τέλεια στην ελληνική γκρίνια

Απομεινάρι της σκλαβιάς; Γνώρισμα των ταλαιπωρημένων λαών; Πάντως το καλύτερο που θα ακούσετε, είναι ένας βαθύς αναστεναγμός με νόημα και η φράση; «έ! ας τα λέμε καλά...».

Σε κανένα λαό η φράση Τι κάνεις; δεν οδηγεί σε πλήρη ανάλυση του ιατρικού ιστορικού, της οικογενειακής κατάστασης, των οικονομικών δυσχερειών και των σεξουαλικών προβλημάτων του (τυπικά) ερωτηθέντος.

Βαθιά μέσ' την ψυχή του Έλληνα συζούν ο Χατζηαβάτης και ο Μεγαλέξανδρος. Η υπερβολή της κακομοιριάς και της λεβεντιάς. Η περηφάνια της ύβρης και η ύβρη της γκρίνιας. Μόνιμες και αρχαίες αιτίες δυστυχίας και δημιουργίας.

Στο θέμα της κληρονομιάς τους, θα χώριζα τους Έλληνες σε τρεις κατηγορίες-τους συνειδητούς, τους ημι-συνειδητούς και τους μη-συνειδητούς.

Οι πρώτοι (λίγοι) ξέρουν. Έχουν νοιώσει το τρομερό βάρος της κληρονομιάς. Έχουν καταλάβει το απάνθρωπο επίπεδο τελειότητας του λόγου ή της μορφής των παλιότερων. Και τούτο τους συντρίβει.

Οι δεύτεροι (και οι περισσότεροι) δεν ξέρουν άμεσα. Έχουν όμως «ακουστά». Είναι σαν τους γιους του διάσημου φιλόσοφου, που δεν μπορούν να καταλάβουν τα έργα του, βλέπουν όμως πως όσοι ξέρουν, τα τιμούν και τα βραβεύουν. Τους ενοχλεί αλλά και τους κολακεύει η φήμη. Επαίρονται πάντα όταν μιλούν σε τρίτους.

Η τρίτη κατηγορία-οι μη συνειδητοί- είναι οι παρθένοι και αγνοί (γράφε ασπούδαχτοι: Μακρυγιάννης, Θεόφιλος, Λαός). Έχουν ακούσει για τους παλιούς σε μύθους και θρύλους, που τους έχουν αφομοιώσει σαν λαϊκά παραμύθια. Αυτοί οι αγνοί δημιούργησαν την λαϊκή παράδοση και τέχνη.

Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των ημιμαθών με το μόνιμο κρυφό πλέγμα κατωτερότητας απέναντι στους αρχαίους, καθορίζει τη στάση και το ύφος του συνόλου.

Η σχέση μας με τους αρχαίους είναι μία πηγή του εθνικού πλέγματος κατωτερότητας. Η άλλη είναι η σύγκριση στο χώρο και όχι στο χρόνο. Με τους σύγχρονους «ανεπτυγμένους». Με την «Ευρώπη».

Φθονούνε τους άλλους λαούς, ενώ διατυμπανίζουμε την ανωτερότητά μας. Ξενομανείς, ξενόφοβοι και ξενόδουλοι κι όχι μόνο (τουριστικά) φιλόξενοι.

Στις ρίζες της ελληνικής δυστυχίας είναι τα δύο εθνικά πλέγματα κατωτερότητας. Το ένα στο χρόνο με τους προγόνους. Το άλλο στο χώρο με τους Ευρωπαίους. Αδικαιολόγητα ίσως πλέγματα αλλά όχι για τούτο, λιγότερο πραγματικά.

Είμαστε διαφορετικοί. Κι όμως προσπαθούμε με απόγνωση να ενταχθούμε κάπου. Γιατί άραγε αισθανόμαστε την μοναδικότητά μας σαν ελάττωμα; Γιατί ντρεπόμαστε γι' αυτή; Άραγε επειδή δεν είμαστε αρκετά μεγάλοι ή δυνατοί, ώστε να κάνουμε την αδυναμία μας παντιέρα; Η μήπως επειδή δεν είμαστε αρκετά σίγουροι για τον εαυτό μας;

Αυτή η έλλειψη σιγουριάς, και όχι το μέγεθός της, μας έκανε πάντα να αναζητάμε προστάτες. Και άλλοι λαοί είναι μικροί, αλλά δεν κρέμονται από τους μεγάλους...

Τελικά ποίοι είμαστε; Οι ευρωπαίοι της ανατολής ή οι ανατολίτες της Ευρώπης; Οι αναπτυγμένοι του Νότου ή οι υποανάπτυκτοι του Βορρά; Οι κατ' ευθείαν απόγονοι των Αχαιών ή η πανσπερμία της Βαβυλωνίας:

Δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει κυρίως γνώση και κρίση.

Υπάρχει άραγε νεοέλληνας που να μην αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός του; Και τώρα ας θυμηθούμε τις δύο συχνότερες νεοελληνικές βρισιές.

Άλλο σύμπτωμα έλλειψης σιγουριάς, η νεοελληνική καχυποψία. Πρώτη αντίδραση σε ό,τι πεις: Με...δουλεύεις;

Ο Έλληνας δεν αισθάνεται άνετα μέσα στον κόσμο. Σαν συγγενής από την επαρχία, κάθεται στην άκρη της καρέκλας και κρύβει την έλλειψη σιγουριάς κάτω από την σοβαροφάνειά του. Σπάνια γελά.

Ζει στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης-σε σχέση με τις αμοιβές του έχει την χειρότερη κοινωνική ασφάλιση, τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα, το φτωχότερο εκπαιδευτικό σύστημα και τις μικρότερες κυκλοφορίες βιβλίων.

Ενώ οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να μεταμορφώσουν την Ελλάδα σε ξένη χώρα, οι άλλοι μισοί ξενιτεύονται. Είμαστε μία από τις λίγες χώρες που έχει περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες από κατοίκους.

Οι Έλληνες πάντα θα γυρεύουν την πατρίδα τους σε άλλες πατρίδες και τις άλλες πατρίδες στην δική τους.

Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/nikos_dimou_misfortune.htm
_

Ζητείται στήριγμα

2010-04-20T12:10:00.003+03:00

_
Ο κατακλυσμός δυσάρεστων ειδήσεων τις τελευταίες μέρες είναι πρωτοφανής. Έχω σταματήσει από καιρό να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση και τους τρομοκρατημένους, δήθεν αγχωμένους εκατομμυριούχους γραβατοφόρους να ‘κλαίνε’ με κροκοδείλια δάκρυα για την διαφαινόμενη χρεοκοπία της χώρας μας, το ηφαιστειακό νέφος της Ισλανδίας και τα ασφαλιστικό σύστημα. Καταφεύγω στο διαδίκτυο σε πιο σοβαρές πηγές και επιλεγμένους τόπους πληροφόρησης. Αλλά φευ. Από τις επικεφαλίδες μέχρι και τις παραμέσα σελίδες, μία θολούρα στο φόντο. Και αν παρατηρήσεις, μία μαυρίλα χωρίς ίχνος φωτός σε πρώτο πλάνο.

Ευτυχώς που αποφάσισα να βγω από το σπίτι και η στάση μου σε ένα νεανικό στέκι με το βουητό και τα χαμόγελα της παρέας με ξεκόλλησε από το κλίμα των ημερών. Προσωρινά όμως. Ακρώνυμα και λέξεις όπως ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ, και spreads στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Οι μισοί να μας πληροφορούν ότι οδεύουμε προς το μηχανισμό στήριξης, ξερά, χωρίς λόγια ενθάρρυνσης και θετικής σκέψης. Οι άλλοι στην απέναντι όχθη να αναθεματίζουν και να αρνούνται πεισματικά τις κινήσεις, χωρίς πρόταση, στο τι είναι καλό να κάνουμε.

-----
Μία γνωστή Ελληνίδα ακαδημαϊκός και πρύτανης σε πρόσφατη συνέντευξη της έλεγε πως εμείς οι Έλληνες είμαστε γνώστες στην πολιτική και σε ίσως πιο σύνθετα πράγματα. Εκεί που είμαστε τελευταίοι όμως είναι στην παιδεία. Υπερθεματίζω τις απόψεις της. Για αυτό, ότι και να κάνουμε, αν δεν υπάρχει αυτό το συστατικό, η υπόλοιπη γνώση είναι άχρηστη, να μην αναφέρω έως και αρνητική.
-----

Ξέρετε, οι υποτιθέμενες ανησυχίες των πλουσιοπάροχα αμειβόμενων δημοσιογράφων και πολιτικών μου θυμίζουν τις τάχα ανησυχίες πολλών πλουσίων για την πείνα στον τρίτο κόσμο: δεν μας αγγίζει, κι εφόσον δεν πρόκειται εμείς να πεινάσουμε, ας αναλωθούμε σε ανέξοδα λόγια. Το ίδιο και σήμερα, σου λένε, αφού εμείς είμαστε προνομιούχοι, δεν κινδυνεύουμε στο ελάχιστο, δεν πάνε να χρεοκοπήσουν; Και μιλούν χωρίς μέτρο, μεταδίδοντας τα σενάρια της χειρότερης περίπτωσης σαν περίπου βέβαια γεγονότα στο μέλλον. Την ώρα που η ψυχολογία και διάθεση του μέσου ανθρώπου έχει πέσει στο ναδίρ. Βέβαια αυτό δεν τους αφορά. Πάνω από όλα είναι η τηλεθέαση και τα κέρδη καθώς και η πολιτική ξύλινη γλώσσα - που αφήνει ελεύθερο το πεδίο ερμηνειών και λογής κινδυνολόγων να δρουν.

Άκουσα σε ένα κανάλι πρόσφατα να μιλούν για μειώσεις 40% στους μισθούς. Εσύ που τα ξεστομίζεις αυτά ξέρεις καλά ότι θα μπορούσες να ζεις και με το ένα πέμπτο των εισοδημάτων σου. Έλεος. Παίζεις με τα νούμερα και τι θα κερδίσεις τελικά; Ποια είναι η πρότασή σου πέρα από γενικότητες και ουτοπικές καταστάσεις;

Τα στήριγμα που θέλουμε δεν είναι πρώτιστα οικονομικό, είναι άλλο. Πείτε το ψυχολογικό, ηθικό και δεν ξέρω πως αλλιώς. Για να κάνουμε την προσπάθεια. Αν το μπορέσουμε, δεν νομίζω ότι θα μας σταματήσει κάποιο εμπόδιο για να τα καταφέρουμε τελικά.
_

Αραβικοί αριθμοί και η σημασία τους

2010-04-09T09:39:00.005+03:00

_
Ποιος είναι ο λόγος που το 1 σημαίνει 1; Οι αριθμοί που χρησιμοποιούμε (1, 2, 3, 4, κτλ.) είναι γνωστοί ως " αραβικοί" αριθμοί για να ξεχωρίζουν από τους "λατινικούς" (I, II, III, IV, V, VI, κτλ).

Στην πραγματικότητα οι Άραβες έκαναν γνωστούς αυτούς τους αριθμούς, αλλά αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν απ' τους Φοίνικες για να μετρούν και να λογαριάζουν στις εμπορικές τους συναλλαγές.

Έχουμε σκεφτεί ποτέ σκεφτεί γιατί το 1 σημαίνει "ένα" και 2 σημαίνει "δύο"; Τι κρύβεται πίσω από τη λογική γραφής τους; Για ποιο σκοπό επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα σύμβολα για να τους αναπαραστήσουμε;

Στους λατινικούς αριθμούς είναι εύκολο να το καταλάβουμε αλλά ποια ήταν η λογική πίσω απ' τους φοινικικούς αριθμούς;

Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα γωνιών!

Είναι ο αριθμός των γωνιών που βρίσκονται ανάμεσα στα μικρά ευθύγραμμα τμήματα που σχηματίζουν την οπτική αναπαράσταση του κάθε αραβικού αριθμού. Αν κάποιος γράψει τον αριθμό στην παλιά του μορφή, όπως φαίνεται και στο σχήμα, θα καταλάβει αμέσως γιατί:

Οι γωνίες έχουν σημειωθεί με "o".

Ο αριθμός 1 έχει μία γωνία.

Ο αριθμός 2 έχει δύο γωνίες.

Ο αριθμός 3 έχει τρεις γωνίες.

και ούτω καθεξής.

Το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι ότι το "μηδέν" δεν περιέχει καθόλου γωνίες! Τι σκέψη και μοναδική αρμονία αναπαράστασης!
_